بدن‌های فیزیکی ما برای خداوند ارزش دارند
آیا بدن‌های ما برای خدا ارزشی دارند؟ ما معتقدیم که دارند، و می‌خواهیم کمی به آنچه کتب مقدس در مورد ارزش آنها می‌گویند بپردازیم.
چگونه آفریده شده‌ایم
حال، خود خدای صلح شما را کاملاً تقدیس کند: و تمام روح، جان و بدن شما در هنگام آمدن خداوند عیسی مسیح بی‌عیب و نقص حفظ شود. —اول تسالونیکیان ۵:۲۳ JND
ابتدا می‌خواهیم بررسی کنیم که چگونه به عنوان انسان شکل گرفته‌ایم. آیه بالا به ما می‌گوید که ما از «روح، جان و بدن» تشکیل شده‌ایم. «روح» ما آن بخشی از ماست که می‌تواند با خدا، که روح است، ارتباط برقرار کند (یوحنا ۴:۲۴). «جان» ما محل احساسات و اراده ماست. «بدن» ما آن بخشی از ماست که از طریق آن با دنیای اطراف خود ارتباط برقرار می‌کنیم و تعامل داریم. آرزوی پولس برای تسالونیکیان – و برای ما امروز – این بود که خدای صلح آنها را تقدیس کند، یا آنها را برای خود جدا کند. این نه به صورت جزئی بلکه به صورت کامل و از تمام وجود شخص: روح، جان و بدن خواهد بود.
تجسد پسر خدا
پس چون او به جهان می‌آید، می‌گوید: «قربانی و هدیه را نخواستی، اما بدنی برای من آماده کردی.» —عبرانیان ۱۰:۵ KJV
دیدیم که ما به عنوان انسان از روح، جان و بدن تشکیل شده‌ایم. در فیض شگفت‌انگیز، هنگامی که پسر ابدی خدا به جهان آمد، او نیز بدنی را که برایش آماده شده بود، گرفت. کلمات «تجسد» و «متجسد» به این واقعیت اشاره دارند که او انسان شد و بدنی و همچنین روح و جان انسانی گرفت (یوحنا ۱۳:۲۱، ۱۲:۲۷). او واقعاً خدا و انسان در یک شخص مبارک است، «خدا... در جسم ظاهر شد» (اول تیموتائوس ۳:۱۶)! همانطور که «فرزندان شریک گوشت و خون هستند»، او نیز در همان شریک شد، «اما بدون گناه» (عبرانیان ۲:۱۴، ۴:۱۵).
چرا پسر ابدی انسان شد؟ برای انجام اراده خدا در اینجا! او گفت: «اینک می‌آیم... تا اراده تو را، ای خدای من، انجام دهم» (۱۰:۷). توجه کنید که روح‌القدس در این کتاب مقدس به ما می‌گوید که خداوند این را هنگامی که به جهان آمد گفت (آیه ۵). در مقابل، اگر هر یک از ما می‌توانستیم هنگام آمدن به جهان صحبت کنیم، می‌گفتیم: «من می‌آیم تا اراده خودم را انجام دهم!» با این حال، پسر خدا آمد تا اراده خدا، اراده پدرش را انجام دهد. او گفت: «غذای من این است که اراده فرستنده خود را انجام دهم و کار او را به پایان برسانم» (یوحنا ۴:۳۴ JND).
خداوند عیسی تنها انسانی است که ۱۰۰٪ اوقات خدا را در بدن خود جلال داد. او تنها کسی است که ۱۰۰٪ اوقات اراده خدا را انجام داد. تمام ستایش‌ها به نام او باد!
به قیمتی خریده شده
زیرا شما به قیمتی خریده شده‌اید، پس خدا را در بدن و روح خود جلال دهید، که از آن خداست. –اول قرنتیان ۶:۲۰ KJV
این آیه به ما انگیزه‌ای برای جلال دادن خدا در بدنمان می‌دهد: ما به قیمتی خریده شده‌ایم. خداوند عیسی بهای بزرگی را پرداخت تا ما را برای خود و پدر بخرد. هزینه لازم بود که خداوند عیسی برای ما بمیرد؛ خون گرانبهای او باید ریخته می‌شد. چرا او این کار را کرد؟ او این کار را کرد زیرا ما را دوست دارد. سرودنویس ای. ال. بویور (۱۸۴۷-۱۹۲۲) آن را اینگونه بیان کرد:
چه زبانی بخواند، چه قلبی درک کند
عشق الهی که تو را به مرگ کشاند؟
به قیمتی خریده شده، برای همیشه از آن تو.
ما به خداوند عیسی تعلق داریم، و هر یک از ما باید به دنبال خشنود کردن او باشیم. توجه کنید که اول قرنتیان ۶:۲۰ می‌گوید ما باید «خدا را جلال دهیم» در بدن‌هایمان. خوب است که سرود بخوانیم و در فعالیت‌های مسیحی در روز یکشنبه مشغول باشیم، اما در مورد بقیه هفته چطور؟ آیا ادعای عشق او را بر خود می‌شناسیم؟ ما به او تعلق داریم!
ما غمگین و ناامید می‌شویم وقتی کالایی را می‌خریم به این فکر که می‌تواند به ما کمک کند، اما سپس متوجه می‌شویم که هدف مورد نظر ما را که برای آن پول خرج کرده بودیم، برآورده نمی‌کند. به همین ترتیب، آیا ما خداوند را ناامید می‌کنیم، که ما را با چنین هزینه‌ای برای خود خریده است؟ او هدف مشخصی برای هر یک از زندگی‌های ما دارد. در حالی که این هدف از ایمانداری به ایماندار دیگر متفاوت خواهد بود، برای همه ما یکسان است که باید خدا را در بدن‌هایمان جلال دهیم.
حفظ بدن ما برای خداوند
غذاها برای شکم، و شکم برای غذاها: اما خدا هم آن را و هم آنها را نابود خواهد کرد. حال، بدن برای زنا نیست، بلکه برای خداوند است؛ و خداوند برای بدن است. —اول قرنتیان ۶:۱۳ چه؟ آیا نمی‌دانید که بدن شما معبد روح‌القدس است که در شماست، که از خدا دارید، و شما از آن خود نیستید؟ —اول قرنتیان ۶:۱۹ اما من بدن خود را تحت کنترل دارم و آن را مطیع می‌کنم: مبادا که پس از موعظه به دیگران، خودم مردود شوم. —اول قرنتیان ۹:۲۷
دعای پولس برای تسالونیکیان این بود که خدای صلح آنها را کاملاً تقدیس کند. ما نیز مسئولیتی داریم که بدن‌های خود – در واقع، تمام وجود خود – را برای خداوند حفظ کنیم. رسول به قرنتیان نوشت که او بدن خود را تحت کنترل داشت، یا آن را منضبط می‌کرد و آن را مطیع می‌ساخت. این بدان معناست که او تحت کنترل خواسته‌ها و تمایلات طبیعی بدن خود نبود.
دنیا بسیار خودخواه است. بسیاری برای خشنود کردن خود زندگی می‌کنند نه خدا. به عنوان مسیحیان، ما باید از نمونه خداوند عیسی در همیشه به دنبال انجام اراده خدا باشیم. اول قرنتیان ۶:۱۲-۲۰ در درک چگونگی انجام این کار مفید است. یادگیری اعمال خویشتن‌داری، یکی از بخش‌های ثمره روح (غلاطیان ۵:۲۲)، برای ایمانداران به خداوند عیسی مهم است.
به ما گفته شده است که غذا برای معده فیزیکی ما ساخته شده است، و معده فیزیکی و سیستم گوارشی ما برای غذا ساخته شده‌اند (اول قرنتیان ۶:۱۳). با این حال، غذا و خوردن هدف زندگی نیستند. به همین ترتیب، همانطور که غذا برای شکم و شکم برای غذاست، بدن‌های ما نیز برای خداوند هستند، به این معنی که باید برای او استفاده شوند.
علاوه بر این، خداوند برای بدن ماست، به این معنی که او قادر است آن را در دنیایی سقوط کرده پر از بیماری‌ها، انگل‌ها و غیره حفظ و نگهداری کند. در ارتباط با این، به وضوح به ما گفته شده است که بدن‌های ما نباید برای زنا یا فعالیت جنسی خارج از ازدواج، همانطور که خدا آن را برقرار کرده است، استفاده شوند. ما می‌دانیم که این با آنچه دنیا آموزش می‌دهد در تضاد است، اما خدای ما، که این بدن‌ها را آفریده است، می‌داند چه می‌گوید و چه چیزی برای ما بهترین است. در واقع، به ما گفته شده است که هر گناه دیگری که شخص ممکن است مرتکب شود، به همان اندازه که زنا بر شخص تأثیر می‌گذارد، تأثیر نمی‌گذارد. کسی که این گناه را مرتکب می‌شود، در واقع علیه بدن خود گناه می‌کند (آیه ۱۸)؛ یک اثر و پیامد فیزیکی وجود دارد. خواننده عزیز، این حکمت خداست، که به دنبال آن است که ما را از طریق اطاعت از این پیامدها در امان نگه دارد.
ما همچنین در اول قرنتیان ۶:۱۹ می‌خوانیم که بدن‌های ما معبد روح‌القدس هستند. او، یک شخص از الوهیت، در واقع در درون هر ایماندار به خداوند عیسی زندگی می‌کند. این یک واقعیت جدی اما شگفت‌انگیز است و نشان می‌دهد که کار خداوند عیسی بر روی صلیب واقعاً چقدر کامل بود! ما با خون گرانبهای او پاک شده‌ایم، بنابراین روح‌القدس می‌تواند در ما ساکن شود. این نیز باید نحوه استفاده ما از بدن‌هایمان را کنترل کند. ما باید با آنها با احترام به عنوان حرم او رفتار کنیم.
هدف بدن ما به عنوان مسیحیان
مطابق با انتظار مشتاقانه و امید من، که در هیچ چیز شرمنده نخواهم شد، بلکه با تمام جسارت، مانند همیشه، اکنون نیز مسیح در بدن من بزرگ داشته شود، چه با زندگی، چه با مرگ. —فیلیپیان ۱:۲۰
پولس رسول از زندان روم به ایمانداران در فیلیپی نوشت، با این حال، همانطور که اغلب مشاهده شده است، این رساله سرشار از شادی است. در این آیه، ما انتظار مشتاقانه و امید پولس را می‌بینیم. آیا قرار بود از زندان آزاد شود؟ آیا قرار بود زندگی طولانی و بدون آزمایش داشته باشد؟ نه، هیچ یک از اینها نبود. آرزوی او این بود که مسیح در بدن او بزرگ داشته شود، چه در زندگی و چه در مرگ.
هنگامی که یک شیء بزرگنمایی می‌شود، مانند با یک ذره‌بین، شیء در واقع بزرگتر نمی‌شود. بلکه به نمایش گذاشته می‌شود، برای کسی که در غیر این صورت نمی‌توانست آن را به خوبی ببیند، قابل مشاهده‌تر می‌شود. همینطور است با بزرگنمایی مسیح. پولس نمی‌توانست مسیح را بزرگتر از آنچه هست بسازد، زیرا این غیرممکن بود، اما او آرزو داشت که مسیح در زندگی او به نمایش گذاشته شود تا دیگران مسیح را در او ببینند. حتی در زندان؟ بله، حتی در آنجا! چقدر اغلب در مشکلات زندگی است که دیگران باید مسیح را در ما ببینند، همانطور که او ما را حمایت و حمل می‌کند.
این هدف خدا برای بدن‌های ما به عنوان مسیحیان است – نه اینکه زندگی قدیمی و گناهکار آدم در ما دیده شود، بلکه زندگی عیسی (۲ قرنتیان ۴:۱۰-۱۱) در بدن‌های ما آشکار شود. این فیض شگفت‌انگیزی است که ما، که زمانی فقط زندگی شورش و گناه علیه خدا را در بدن‌های خود نشان می‌دادیم، اکنون چیزی از زندگی مبارک او را نشان دهیم. چقدر چشمگیر است که «زندگی عیسی» را می‌توان در ما دید! این مرد فروتن، متواضع، دلسوز، مقدس، بی‌گناه، وفادار و مبارکی را که زندگی‌اش در انجیل‌ها برای ما ثبت شده است، پیش روی ما می‌آورد.
آیا ممکن است زندگی مبارک او در ما بازتولید شود؟ بله، طبق کتاب مقدس. البته کمال تا زمانی که به او در جلال برسیم، جایی که با او و مانند او خواهیم بود، حاصل نخواهد شد. با این حال، این می‌تواند به طور فزاینده‌ای برای ما در اینجا صادق باشد. چگونه؟ دوباره می‌بینیم که از طریق آزمایش‌هاست! برای نمونه پولس و همکارانش، ۲ قرنتیان ۴ را بخوانید.
بدن‌های ما نباید مورد سوءاستفاده قرار گیرند
... مطابق با دستورات و آموزه‌های انسان‌ها (که در واقع ظاهری از حکمت در پرستش داوطلبانه، و فروتنی، و رفتار خشن با بدن دارند، نه در یک افتخار خاص،) برای ارضای جسم. —کولسیان ۲:۲۲-۲۳ JND
کلامی کوتاه در مورد رفتار صحیح با بدن‌هایمان اضافه می‌کنیم، به ویژه خطاب به کسانی که بدن‌های خود را برای اهداف مذهبی مورد سوءاستفاده قرار می‌دهند. در زمان‌های مختلف در تاریخ کلیسا، ایده‌هایی مطرح شده‌اند که می‌گویند رفتار خشن با بدن به نوعی معنویت شخص را نشان می‌دهد. پولس گفت که این باور «مطابق با دستورات و آموزه‌های انسان‌ها» است و از خدا نیست. وقتی جوان‌تر بودم، برای مجازات خود به خاطر گناه، روزه می‌گرفتم. در حالی که روزه جایگاه مشروعی در زندگی مسیحی دارد، نباید برای مجازات خودمان استفاده شود. این ما را مقدس‌تر نمی‌کند. به همین ترتیب، راهبان قرون وسطی خود را با زنجیر می‌زدند تا سعی کنند تقدس خود را افزایش دهند.
چنین کارهایی واقعاً بی‌احترامی به خداوند است. مسیح برای گناهان ما مرد. او آنها را در بدن خود بر روی صلیب تحمل کرد (اول پطرس ۲:۲۴). او داوری خدا را تحمل کرد تا ما هرگز مجبور به تحمل آن نباشیم. رفتار با بدن‌هایمان به این شیوه در واقع از کار مسیح می‌کاهد، گویی ما می‌توانیم کاری برای کفاره گناهان خود انجام دهیم. این غیرممکن است!
هنگامی که گناه می‌کنیم، دست‌های خود را بر مسیح، قربانی گناه، بگذاریم، همانطور که در تصویر عهد عتیق (لاویان ۴:۴، ۱۵، ۲۴، ۲۹). با اعتراف و قلب‌های سپاسگزار و فروتن، دوباره درک کنیم که گناهان ما مستلزم رنج و مرگ پسر خدا بود. سعی نکنید برای گناه کفاره کنید، از جمله آزار رساندن به بدن‌هایمان. این نه تنها غیرضروری است، بلکه به خداوند و نجات‌دهنده ما نیز بی‌احترامی می‌کند.
امید ما
و نه تنها آنها، بلکه خود ما نیز، که اولین ثمرات روح را داریم، خود ما در درون خود ناله می‌کنیم، منتظر فرزندخواندگی، یعنی رهایی بدن خود هستیم. —رومیان ۸:۲۳ KJV زیرا شهروندی ما در آسمان‌هاست، که از آنجا نیز منتظر خداوند عیسی مسیح به عنوان نجات‌دهنده هستیم، که بدن حقیر ما را به شکل بدن جلال او تبدیل خواهد کرد، مطابق با کار قدرتی که او حتی برای مطیع ساختن همه چیز به خود دارد. —فیلیپیان ۳:۲۰-۲۱ JND
ما با امید نجات یافته‌ایم (رومیان ۸:۲۴). اکنون نیز نتایج مبارک کار آفرینش جدید خدا را در روح و روان خود تجربه می‌کنیم (۲ قرنتیان ۵:۱۷). به عنوان ایمانداران به خداوند عیسی، ما می‌توانیم از همبستگی پدر و پسر با روح انسانی خود لذت ببریم. روح، احساسات و اراده ما می‌توانند با اراده و افکار خدای ما هماهنگ شوند.
با این حال، در مورد بدن‌های ما، همه ما آگاهانه می‌دانیم که آنها هنوز تحت تأثیر گناه و مرگ هستند. ما پیر می‌شویم؛ بیمار می‌شویم؛ استخوان‌هایمان ممکن است بشکند؛ ممکن است دچار حمله قلبی شویم یا سرطان بگیریم. ایمانداران و غیرایمانداران نیز این چیزها را تجربه می‌کنند. با این حال، همانطور که دیدیم، خدای وفادار ما از این تجربیات برای خیر در زندگی ایماندار استفاده می‌کند. یکی از اهداف آزمایش‌های ما این است که زندگی عیسی در ما قابل مشاهده شود.
علاوه بر این، به عنوان ایمانداران، ما امید دیدار با خداوند در هوا را پیش رو داریم (اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷). ما منتظر نجات‌دهنده، خداوند عیسی مسیح هستیم. تا آنجا که به بدن‌های ما مربوط می‌شود، در هنگام آمدن او، این بدن‌های «حقیر» را به شکل بدن جلال او تغییر خواهد داد (فیلیپیان ۳:۲۱). چه تحولی!
رومیان ۸:۲۳ به ما می‌گوید که این رهایی، با قدرت، بدن‌های ما خواهد بود. آنها از تمام اثرات گناه رهایی خواهند یافت. علاوه بر این، فیلیپیان ۳ می‌گوید قدرتی که خداوند عیسی در نهایت برای مطیع ساختن همه چیز به خود استفاده خواهد کرد، قدرتی است که او ابتدا برای تغییر ما استفاده خواهد کرد. چه نمایش قدرتی خواهد بود! مردگان زنده خواهند شد و این فاسدشدنی لباس فسادناپذیری را خواهد پوشید؛ ایمانداران زنده نیز تغییر خواهند کرد (اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۴) – همه با قدرت کلام او! «کسی که در شما کار نیکویی را آغاز کرده است، آن را تا روز عیسی مسیح به پایان خواهد رساند» (فیلیپیان ۱:۶). این تغییر بدن‌های ما کار او را در رابطه با ما کامل خواهد کرد. سپس ما بدن‌های آفرینش جدیدی خواهیم داشت که مناسب زندگی ابدی است که از قبل مال ماست.
پس، آیا بدن‌های ما برای خدا ارزش دارند؟ پس از بررسی این کتب مقدس، باید با یک «بله!» قاطع پاسخ دهیم. باشد که آرزوی ما این باشد که امروز از بدن‌های خود برای انجام اراده او استفاده کنیم، تا مسیح برای جلال او در ما بزرگ داشته شود.
