این کتاب با افسسیان در عهد جدید مقایسه می‌شود، زیرا سرزمین کنعان از «مکان‌های آسمانی» و «آسمانی‌ها» سخن می‌گوید. این کتابی از فتح و پیروزی نظامی است. اسرائیل با آرامش به خدا وابسته دیده می‌شود، نه با عجله به سوی نبرد، بلکه با تأمل آرام.
داوران ۲۱:۲۵ NKJV کتاب داوران تضاد غم‌انگیزی با یوشع است. این کتاب به زمانی می‌پردازد که سلسله‌ای از داوران پس از یوشع به عنوان حاکمان اسرائیل در سرزمینشان به قدرت رسیدند. موضوع اصلی اسرائیل، ناکامی اسرائیل در تصرف تمام سرزمینشان است. در عوض، به دلیل بی‌تفاوتی یا ضعف، آنها دشمنان را بیرون نکردند.
روت تصویری از ملت اسرائیل است که از سرزمین خود بیرون رانده شده، ویران و بدون امید است. عروس او روت یک جنتیل، یک موآبی بود که به این ترتیب از ورود به جماعت اسرائیل برای ده نسل محروم بود. اما روت همچنین نمادی از یهودیان است که آنها نیز در همان جایگاه پست قرار دارند
سموئیل اولین پیامبر بود که به دلیل شکست کاهنان توسط خدا برانگیخته شد. او خوب شروع کرد اما به سرعت از هر هدفی برای اطاعت از خدا منحرف شد. خدا به آنها راه خودشان را داد و به ملت نوع پادشاهی را که می‌خواستند داد: شائول، مردی که سر و شانه‌هایش از همه مردم بلندتر بود
دوم سموئیل «خدای اسرائیل گفت، صخره اسرائیل به من فرمود: «آنکه بر مردم حکومت می‌کند باید عادل باشد و در ترس خدا حکومت کند.»» از فصل ۱۱ به بعد، ما تضادی غم‌انگیز و تکان‌دهنده با این موضوع می‌بینیم، زیرا همین پادشاه داوود در نمایندگی مسیح کاملاً شکست می‌خورد.
نِحِمیا حدود ۱۳ سال پس از عِزرا به اورشلیم رفت، که از طریق اخباری که در مورد وضعیت ویران شده شهر دریافت کرده بود، برانگیخته شد. او از پادشاه اجازه گرفت تا دیوارهای اورشلیم را بازسازی کند. او توانست یهودیان را برای کار بازسازی دیوار سازماندهی کند و آنها را با تمایل به کار آغشته کند.
یونس ۲:۷ NKJV یونس بیش از هر چیز تاریخ شخصی این نبی در ارتباط با فرستادن او توسط خدا برای نبوت علیه نینوا، پایتخت آشور است. این کتاب به ما عملکرد درونی حتی یک خادم برگزیده خدا را نشان می‌دهد، نه عملکرد پنهانی قلب یک بی‌باور را.
وضعیت یهودا و اسرائیل نشانه‌ای از وضعیت همه مردم دیده می‌شود. تنها خدا می‌تواند داوری را اجرا کند، و او بی‌نهایت قادر به انجام این کار است. اسرائیل تنها نمونه‌ای از تمام بشریت است، و همانطور که گناهکار بودن آن ثابت می‌شود، گناه «تمام جهان» را نیز اثبات می‌کند.
ملاکی، به معنای «پیام‌آور من»، وضعیت اسفناک خودپسندی یا رضایت از خود یهودیانی را که از اسارت در بابل بازگشته بودند، به ما نشان می‌دهد. اسرائیل، با امتناع از گوش دادن به خدا، به برداشتن نتایج تلخ انتخاب مغرورانه و تحقیرآمیز خود واگذار شد.
۲۷ کتاب عهد جدید همگی تقریباً بین سال‌های ۵۰ تا ۱۰۰ پس از میلاد نوشته شده‌اند. کتاب مکاشفه ظاهراً بین سال‌های ۹۵ تا ۱۰۰ پس از میلاد توسط یوحنای رسول تبعید شده نوشته شده است. اولین کتاب عهد جدید از دیدگاه یهودی نوشته شده است. این کتاب، خداوند عیسی مسیح را به عنوان مسیح مورد انتظار اسرائیل، پادشاه آنها، معرفی می‌کند.
کولسیان، به معنای «هیولاها»، شباهت‌های زیادی با افسسیان دارد. مقدسین را در مکان‌های آسمانی نشسته نشان نمی‌دهد، بلکه آنها را همچنان در حال راه رفتن در دنیایی بیابانی می‌داند. اولی فقط به عقل متوسل می‌شود؛ دیگری به عقل توهین می‌کند.
نام شهر تسالونیکیان، تسالونیکیه است، به معنای «پیروزی بر آنچه دروغ است» – از نظر تاریخ، اولین رساله پولس. این رساله پر از تازگی، انرژی و گرما است. از نظر ماهیت شبانی، خطاب به «کلیسای
این کتاب به مشارکت شخصی روح با خداوند عیسی می‌پردازد. این کتاب هیچ رابطهٔ کاملاً تثبیت‌شده و ابدی را آموزش نمی‌دهد. لذت عمیق عروس در تأمل در زیبایی‌ها و جلال‌های داماد، تصویری تازه از شادی نهایی اسرائیل در خداوند است.
مسیحیت اولیه از دیدگاه ایمانداران یهودی، موضوع آشکار آن است. هنوز جدایی از کنیسه‌های یهودی (۲:۲) وجود نداشت، مانند آنچه که رساله به عبرانیان بعداً بر آن اصرار ورزید. به همین دلیل یعقوب را گهواره مسیحیت نامیده‌اند.
پطرس موهبتی از جانب خداست با توجه به فساد وحشتناک مسیحیت در سرپیچی جسورانه آن از اقتدار خداوند عیسی و حکومت پدر. کامل‌ترین تدبیر برای تشویق تسلیم قلبی کامل و بی‌قید و شرط به او فراهم شده است. داوری وحشتناکی بر جهان بی‌دین اعمال خواهد شد.
پیام یهودا یک اندرز بسیار جدی بود: مقدسین باید «با جدیت برای ایمانی که یک بار برای همیشه به مقدسین سپرده شد، مبارزه کنند.» زبان کتاب قوی است. کتاب قوی است. زبان کتاب.
تثنیه عمدتاً خطابه موسی به اسرائیل است که در آن او با وفاداری تاریخ آنها را مرور می‌کند. او در آن تاریخ نه تنها تأیید خدا را بر اعمال اطاعت آنها و عدم تأیید او را بر بی‌وفایی و نافرمانی نشان می‌دهد، بلکه فیض، صبر و حکمت شگفت‌انگیز خدا را در راه‌های حکومت او نیز نشان می‌دهد.
دانیال ۶:۲:۲۰-۲۲: NKJV مانند حزقیال، دانیال، به معنای «داور من خداست»، نیز در اسارت در طول تبعید اسرائیل به بابل نبوت کرد. دانیال با واقعیت ساده و محکم ایمانش به خدای زنده، جایگاهی از افتخار و احترام در میان غیریهودیان به دست آورد.
