ملاکی
«آنگاه کسانی که از خداوند می‌ترسیدند با یکدیگر سخن گفتند، و خداوند گوش داد و آنها را شنید؛ پس کتاب یادبودی در حضور او برای کسانی که از خداوند می‌ترسند و بر نام او تأمل می‌کنند نوشته شد.» —ملاکی 3:16 NKJV
ملاکی، به معنای «پیامبر من»، وضعیت اسفناک خودراضی یا خودپسند یهودیانی را به ما نشان می‌دهد که از اسارت در بابل بازگشته بودند. انرژی آنها به زودی به حالتی از بی‌تفاوتی بی‌رحمانه نسبت به خواسته‌های خدا – حالتی از خودپسندی – تنزل یافته بود. خدا با کلماتی عمیقاً التماس‌آمیز، بی‌احترامی آشکار آنها را نسبت به خود، که به طرق مختلف بیان شده بود، سرزنش کرد. با این حال، آنها با سرسختی گستاخانه پاسخ دادند، گویی کاملاً بی‌گناه بودند! از این رو، این آخرین کلام خدا به اسرائیل بود تا 400 سال بعد که یحیی تعمیددهنده را فرستاد. اسرائیل، با امتناع از گوش دادن به خدا، به حال خود رها می‌شد تا نتایج تلخ انتخاب مغرورانه و تحقیرآمیز خود را درو کند.
با این حال، چقدر ارزشمند است که هنوز کسانی بودند که در قلب «از خداوند می‌ترسیدند»، اگرچه ظاهراً تنها بخش کوچکی از بازماندگانی که به یهودا بازگشته بودند. به آنها نام متمایزی داده نشده است، زیرا نام خداوند برای آنها ارزشمند بود. این افراد اغلب با یکدیگر در مورد امور خدا صحبت می‌کردند، و این برای قلب او لذت‌بخش بود. او به ما اطمینان می‌دهد که فراموش نشده، بلکه در «کتاب یادبود» نوشته شده است.
چقدر مناسب است که این آخرین کتاب عهد عتیق نشان می‌دهد که یهوه نه تنها به اعمال، بلکه به افکار و انگیزه‌های قلوب نیز اهمیت می‌دهد. به این افراد وفادار وعده طلوع «خورشید عدالت» (ملاکی 4:2) داده شد، که از مسیح سخن می‌گوید که هنوز با قدرت و جلال عظیم خواهد آمد.
این ستون از کتاب گرفته شده است: «کتاب مقدس، 66 کتاب آن به اختصار.» برای خرید از Believers Bookshelf USA و Believers Bookshelf Canadaدر دسترس است.
