مرثیه‌های ارمیا
«آیا برای شما هیچ نیست، ای همه شما که می‌گذرید؟ بنگرید و ببینید آیا غمی مانند غم من هست، که بر من وارد شده است، که خداوند در روز خشم شدید خود بر من وارد کرده است.» —مرثیه‌ها ۱:۱۲ NKJV
این کتابی از عمیق‌ترین غم است که پس از به اسارت رفتن یهودا و ویران شدن شهر اورشلیم نوشته شده است. با این حال، خود زبان نبی به وضوح گواه نگرانی لطیف خداوند برای قوم خود در تمام رنج‌هایشان است. اگر از یک جهت رنج‌های اسرائیل ناشی از بدخواهی دشمنان تلقی شود (و خدا به طور کامل این را در نظر خواهد گرفت)، با این حال، ارمیا به درستی احساس می‌کند که اینها از دست خدا در تنبیه یهودا به خاطر گناهانش است. این زبان مناسبی برای کسانی است که به درستی در برابر خدا با شکستگی و اعتراف عمل می‌کنند.
ارمیا، به عنوان یک کاهن، در واقع می‌دانست که «خوردن قربانی گناه» (لاویان ۶:۲۵-۲۶) به چه معناست – احساس گناه قوم خدا در روح خود، گویی گناه خودش بود، و اعتراف به آن. این کتاب برای مقدسین خدا امروز اهمیت زیادی دارد، به ویژه در نشان دادن نگرش صحیح ما در برابر غم و سردرگمی شهادت عمومی کلیسای خدا بر روی زمین.
خدمت این کتاب باید جایگاه واقعی خود را در تجربه روح ما پیدا کند. این چیزها نباید به هیچ وجه ما را دلسرد یا افسرده کنند، بلکه باید در ما نگرشی جدی‌تر و فروتنانه‌تر ایجاد کنند که شامل تمایل به مواجهه صادقانه با حقیقت است.
این ستون از کتاب: «کتاب مقدس، ۶۶ کتاب آن به اختصار» گرفته شده است. این کتاب برای خرید از Believers Bookshelf USA در دسترس است.
