خداوند نزدیک است — ۲۸ اگست ۲۰۲۶: اول پطرس ۱:۱-۲

^۱ این نامه را پِطرُس، رسول عیسای مسیح به برگزیده گان خدا در سراسر ولایتهای پُنتُس، غلاطیه، کَپَدوکیه، آسیا و بِتونیه که مهاجر و پراگنده شده اند، نوشته است. ^۲ خدای پدر، مطابق پیشدانی خود، شما را برگزیده است و شما به وسیلۀ روح مقدس پاک شده اید تا از عیسای مسیح اطاعت کنید و خون او ریخته شد تا شما پاک گردید. فیض و سلامتی روز افزون بر شما باد. ^۳ متبارک است خدا، پدر سَروَر ما عیسای مسیح که به رحمت بزرگ خود به وسیلۀ رستاخیز عیسای مسیح از مُرده گان به ما تولد نو و امید زنده بخشیده است ^۴ تا روزی که تمام میراث وعده شده را به دست آوریم. این میراث در عالم بالا، در جایی که خراب و پژمرده نمی گردد برای شما نگهداشته می شود. ^۵ در حالی که شما در انتظار نجاتی هستید که در زمان آخر به ظهور می رسد، خدا با قدرت خود، شما را به وسیلۀ ایمان تان حفظ خواهد نمود. ^۶ این همان چیزی است که شما را باید بسیار خوشحال سازد، هر چند شاید برای زمان کوتاهی ضرورت بیفتد که گرفتار آزمایشهای زیاد شده و غمگین شوید. ^۷ چنان که طلا با آتش آزمایش می شود، ایمان شما نیز باید امتحان گردد، البته ایمان از طلا بسیار با ارزش تر است، تا در روزی که عیسای مسیح ظهور می کند، حرمت، عزت و افتخار نصیب تان گردد. ^۸ اگر چه شما تا به حال مسیح را ندیده اید اما او را دوست دارید. با این که شما هم اکنون او را نمی بینید اما به او ایمان دارید و همین ایمان دلهای تان را از خوشی و شکوه بزرگ که به زبان بیان شده نمی تواند، پُر و لبریز می سازد. ^۹ شما نتیجۀ نهایی ایمان را به دست می آورید و آن همان نجات جانهای شماست. ^۱۰ دربارۀ همین نجات، پیامبران به دقت مطالعه و تحقیق می کردند. آنها دربارۀ آن فیضی که از جانب خدا برای شما خواهد رسید پیشگویی می کردند. ^۱۱ وقتی روح مسیح که در آنها بود، دربارۀ رنجهایی که مسیح باید متحمل می شد و جلالی که به دنبال آن خواهد آمد پیشگویی کرد، آنها کوشش می کردند بدانند که زمان وقوع آن چه وقت خواهد بود و چگونه خواهد آمد. ^۱۲ این حقیقت به آنها آشکار شد که وظیفۀ آنها به خاطر منفعت خود شان نه بلکه برای شما بوده است. کسانی که بشارت خبر خوش را به شما دادند با کمک روح مقدس که از عالم بالا فرستاده شده است، این حقیقت را به شما گفته اند، حقیقتی که حتی فرشته گان آرزوی درک آن را دارند. ^۱۳ پس حواس خود را جمع کرده و هوشیار باشید. در انتظار آن فیضی به سر ببرید که با بازگشت عیسای مسیح نصیب تان خواهد شد. ^۱۴ مانند فرزندان فرمانبردار، نگذارید خواهشهای نفسانی دوران جهالت، شما را تحت تأثیر قرار دهد. ^۱۵ همان گونه خدایی که شما را دعوت کرده است مقدس است، شما نیز در تمام کارهای تان مقدس باشید. ^۱۶ زیرا نوشته شده است: «مقدس باشید، زیرا که من قدوس هستم.» ^۱۷ اگر شما او را پدر خطاب می کنید که هر کسی را بدون تبعیض مطابق اعمالش داوری می کند، پس زندگی تان را در این دنیا با خدا ترسی سپری کنید. ^۱۸ زیرا می دانید که از قید روشهای بی فایدۀ زندگی که از پدران تان به ارث بُرده بودید، آزاد شدید و این آزادی با پرداخت چیزهای فانی مانند طلا و نقره نبود ^۱۹ بلکه با خون گرانبهای مسیح که مانند برۀ بی عیب بود، خریده و آزاد گردیده اید. ^۲۰ همان کسی را که خدا پیش از آفرینش دنیا برای این کار تعیین کرده بود اما در همین زمان آخر برای شما آشکار شد. ^۲۱ شما به وسیلۀ مسیح به خدا ایمان آوردید، به همان خدایی که او را پس از مرگ زنده گردانید و به او جلال بخشید، تا ایمان و امید تان در خدا باشد. ^۲۲ اکنون که جانهای تان را با اطاعت از حقیقت، پاک ساخته اید، پس یکدیگر را صمیمانه مانند برادر دوست بدارید و به همدیگر با قلبهای صاف و پُر از اشتیاق محبت داشته باشید. ^۲۳ چون تولد دوبارۀ شما در اثر تخم فانی نبود بلکه به وسیلۀ تخم غیر فانی یعنی کلام خدا که زنده و جاویدان است، می باشد. ^۲۴ زیرا نوشته شده است: «انسانها همه مانند گیاه هستند، زیبایی آنها مانند گل ناپایدار است. گیاه خشک و گل پژمرده می شود، ^۲۵ اما کلام خداوند تا به ابد باقی است.» و این کلام، همان خبر خوش است که به شما موعظه شده است.

^۱ خداوند به موسی فرمود: ^۲ «تمام پسران اولباری قوم اسرائیل و هر اولباری نر حیوانات را وقف من کنید. زیرا آن ها به من تعلق دارند.» ^۳ موسی به مردم گفت: «این روز را که روز رهائی شما از سرزمین مصر، جائی که در آن در غلامی بسر می بردید، بیاد داشته باشید، زیرا خداوند شما را با قدرت عظیم خود از مصر بیرون آورد. شما نباید نان خمیرمایه دار بخورید. ^۴ امروز که روز اول ماه ابیب است شما از سرزمین مصر خارج می شوید. ^۵ خداوند به اجداد شما وعده داده است که سرزمین کنعانیان، حِتیان، اموریان، حویان و یبوسیان را به شما بدهد. وقتی که او شما را به آن سرزمین حاصلخیز که در آن شیر و عسل جاری است بیاورد، شما باید هر سال، اولین روزِ ماه اول سال را جشن بگیرید. ^۶ هفت روز نان فطیر بخورید و در روز هفتم به احترام خداوند جشن بزرگی برپا کنید. ^۷ هفت روز نان فطیر بخورید و هیچ خمیرمایه یا نان خمیرمایه دار در خانه های شما و حتی در سراسر سرزمین شما نباشد. ^۸ هنگام برگزاری این مراسم به فرزندان تان تعریف کنید که این جشن بخاطر کاری است که خداوند در موقع خروج شما از مصر انجام داد. ^۹ این مراسم مانند علامه ای بر دست تان و نشانه ای بر پیشانی تان خواهد بود تا به شما یادآور شود که همیشه احکام شریعت خداوند را در نظر داشته باشید. زیرا خداوند شما را با قدرت عظیم خود از مصر بیرون آورد. ^۱۰ این عید را هر سال در موقع معین جشن بگیرید. ^۱۱ خداوند قرار وعده ای که به اجداد شما داده بود، شما را به سرزمین کنعان می آورد. وقتی در آنجا برسید ^۱۲ باید اولباری های ذکور را وقف خداوند کنید. همه اولباری های نر حیوانات شما به خداوند تعلق دارند ^۱۳ بعوض اولباری الاغ، یک بره وقف کنید. اما اگر نخواستید آن را با بره عوض کنید، باید گردن الاغ را بشکنید. ولی بجای پسر اولباری خود فدیه ای بدهید. ^۱۴ در آینده وقتی پسران تو بپرسند که معنی این کار چیست؟ بگو: خداوند ما را با قدرت عظیم خود از مصر، جائی که در آن در غلامی بسر می بردیم، بیرون آورد. ^۱۵ چون فرعون سرسختی کرد و نخواست ما را آزاد کند، خداوند تمام پسران اولباری مصریان را، چه انسان و چه حیوان هلاک ساخت. به همین دلیل است که اولباری های نر حیوانات را برای خداوند قربانی می کنیم. ولی بجای اولباری های خود فدیه می دهیم. ^۱۶ این مراسم مانند نشانه ای بر دست تان و علامتی در پیشانی شما خواهد بود تا به شما یادآوری کند که خداوند با قدرت عظیم خود ما را از سرزمین مصر بیرون آورد.» ^۱۷ وقتی فرعون بنی اسرائیل را آزاد کرد، خدا آن ها را از راه سرزمین فلسطین، باوجودیکه نزدیکترین راه رسیدن به کنعان بود، نبُرد، زیرا خدا می دانست که قوم اسرائیل، هرچند مسلح از مصر خارج شدند، وقتی بدانند که مجبور هستند جنگ کنند، ممکن است از رفتن به کنعان پشیمان شوند و به مصر برگردند. ^۱۸ پس آن ها را از راه بیابان بسوی بحیرۀ احمر هدایت کرد. ^۱۹ در این سفر، موسی استخوان های یوسف را نیز با خود بُرد، زیرا یوسف در زمان حیات خود بنی اسرائیل را قسم داده گفته بود: «وقتی خدا شما را آزاد کند، استخوان های مرا هم با خود از اینجا ببرید.» ^۲۰ بنی اسرائیل از سُکُوت کوچ کردند و در ایتام در کنار صحرا اردو زدند. ^۲۱ خداوند روزها در ستونی از ابر و هنگام شب در ستونی از آتش پیشاپیش آن ها می رفت و راه را برای آن ها روشن می کرد. به این ترتیب، آن ها می توانستند هم در روز و هم در شب سفر کنند. ^۲۲ ستون ابر در روز و ستون آتش در شب همیشه پیشاپیش آن ها در حرکت بود.

^۱ خداوند به موسی فرمود: «تو و هارون و ناداب و ابیهو با هفتاد نفر از بزرگان بنی اسرائیل بر بالای کوه به حضور من بیائید، ولی به من نزدیک نشوید و از فاصلۀ دور مرا سجده کنید. ^۲ تنها تو به حضور من بیا و دیگران نزدیک نشوند. هیچ یک از افراد قوم نباید بالای کوه بیاید.» ^۳ پس موسی آمد و همۀ کلام و احکام خداوند را برای قوم اسرائیل بیان کرد. تمام مردم با یک صدا جواب دادند: «ما به همۀ آنچه که خداوند فرموده است عمل خواهیم کرد.» ^۴ موسی تمام احکام خداوند را نوشت و صبح روز بعد برخاست و در پائین آن کوه قربانگاهی ساخت و دوازده ستون به نمایندگی از دوازده قبیلۀ اسرائیل در آنجا برپا کرد. ^۵ سپس چند نفر از جوانان را فرستاد تا قربانی های سوختنی و سلامتی برای خداوند تقدیم کنند. ^۶ بعد موسی نیمی از خون حیوانات قربانی شده را در لگنی ریخت و نیم دیگر را بر قربانگاه پاشید. ^۷ سپس کتاب پیمان را که در آن احکام خداوند نوشته شده بود برای مردم خواند. آن ها گفتند: «ما از اوامر خداوند اطاعت می کنیم و هر چه را که فرموده است انجام می دهیم.» ^۸ موسی خونی را که در لگن ریخته بود گرفت و بر سر مردم پاشید و گفت: «این خون، پیمانی را که خداوند با دادن این احکام با شما بست، مُهر می کند.» ^۹ موسی با هارون، ناداب، ابیهو و هفتاد نفر از بزرگان بنی اسرائیل بالای کوه رفتند ^۱۰ و خدای بنی اسرائیل را دیدند که زیر پاهایش فرشی از یاقوت کبود که بسان آسمان آبی صاف و شفاف می نمود، گسترده شده است. ^۱۱ گرچه بزرگان اسرائیل خدا را دیدند، اما آسیبی به آن ها نرسید. سپس آن ها با یکدیگر خوردند و نوشیدند. ^۱۲ خداوند به موسی فرمود: «به بالای کوه به حضور من بیا و در آنجا بمان و من احکامی را که روی لوح های سنگی نوشته ام به تو می دهم تا آن ها را به قوم اسرائیل تعلیم بدهی.» ^۱۳ پس موسی با معاون خود، یوشع برخاست تا از کوه خدا بالا برود. ^۱۴ موسی به بزرگان قوم گفت: «شما تا بازگشت ما در همین جا منتظر بمانید. هارون و حور پیش شما می مانند و هرگاه مشکلی داشته باشید، برای مشوره نزد آن ها بروید.» ^۱۵ وقتی موسی از کوه بالا رفت، ابری کوه را پوشانید ^۱۶ و نور خیره کنندۀ جلال خدا، کوه سینا را فرا گرفت. ابر مدت شش روز آنرا پوشانیده بود و در روز هفتم، خداوند موسی را از میان ابر ها صدا کرد. ^۱۷ روشنی جلال خداوند بر قلۀ کوه در نظر مردمی که در پایان کوه بودند مثل شعله های فروزان آتش می نمود. ^۱۸ موسی در میان ابر ها داخل شد و بر بالای کوه رفت. او مدت چهل شبانه روز در کوه ماند.

اول پِطرُس ۱:۱–۲ · خروج ۱۳:۲ · خروج ۲۴:۳–۸ · TDV