بیکار نباشید
از آغاز زمان، می‌بینیم که اولین انسان، آدم، مسئولیتی از سوی خدا به او داده شد (پیدایش ۲:۱۵). آدم باید خود را با نگهداری باغ در عدن مشغول می‌کرد. خدا هرگز قصد نداشت که انسان فقط بنشیند و کاری نکند. انسان باید مشغول باشد!
خدا به هر ایماندار یک هدیه روحانی داده است. هدایای روحانی در لحظه نجات به ما داده شد. ما همچنین استعدادهایی داریم. این استعدادها یا توانایی‌ها ممکن است قبل از نجات ما آشکار بوده باشند. با این حال، ما باید مشغول تحریک هدیه‌ای باشیم که در درون ماست.
در ۲ تیموتائوس ۱:۶، پولس رسول تیموتائوس را تشویق کرد که از هدیه‌ای که خدا به او داده بود استفاده کند. خدا می‌خواهد که ما استعدادهای خود را نیز در خدمت به خداوند به کار گیریم.
نشسته یا ایستاده؟
در ۱ سموئیل ۱:۹، درباره عیلی کاهن می‌خوانیم. حنه با دلی سنگین برای دعا به معبد آمده بود، و عیلی کاهن با او گفتگو کرد. ما عیلی را می‌یابیم که نشسته بود، نه ایستاده، بر صندلی کنار چهارچوب در، در حالی که باید ایستاده می‌بود. در عبرانیان ۱۰:۱۱ آمده است: «روز به روز هر کاهن می‌ایستد و وظایف مذهبی خود را انجام می‌دهد.»
شکی نیست که دلیل اینکه عیلی حنه را اشتباه قضاوت و درک کرد چه بود. عیلی کند شده بود. او به روشی که برای کاهنان طراحی شده بود مشغول نبود! بی‌تفاوتی، بی‌حالی و بیکاری وارد زندگی عیلی شده بود. این او را از هوشیاری و هماهنگی روحانی با خدا باز می‌داشت.
داوود نیز قربانی بیکاری شد! بیکاری او منجر به گناهی شد که با بت‌شبع مرتکب شد (۲ سموئیل ۱۱:۱-۵). داوود باید به جنگ می‌رفت (آیه ۱). داوود به جایی رسید که به آن تعلق نداشت و خدا را بی‌حرمت کرد و غم و اندوه و دلشکستگی را بر خود و بت‌شبع آورد. او بر پشت بام خانه‌اش راه می‌رفت، گویی کاری برای انجام دادن نداشت. وقتی بیکار می‌شویم، می‌توانیم تضمین کنیم که مشکل ما را پیدا خواهد کرد!
عیلی نشسته بود در حالی که باید ایستاده می‌بود، و داوود راه می‌رفت در حالی که باید در نبرد با دشمن ایستاده می‌بود.
فضول‌ها یا بدن‌های مشغول؟
دورکاس (تبیتا) زنی بود که برای خدا در حرکت بود! او می‌دانست که هدیه روحانی‌اش چیست، و از آن برای خدمت به بیوه‌زنانی که نیازمند بودند استفاده می‌کرد (اعمال ۹:۳۶). او احتمالاً بیش از یک هدیه داشت. او خواهری بخشنده و دلسوز بود.
دورکاس از استعداد و توانایی خود برای ساخت لباس برای بیوه‌زنان استفاده کرد. چقدر این کار برای زنانی که دیگر شوهری برای تأمین نیازهایشان نداشتند، دلگرم‌کننده بود! او از زمان خود عاقلانه استفاده کرد. او برای خداوند مشغول بود. او به یک برکت فوق‌العاده تبدیل شد!
در هنگام مرگ او، لباس‌هایی که ساخته بود به افتخار خدمتش آورده شد. چه برکت مضاعفی بود وقتی او از مردگان برخاست (اعمال ۹:۴۰). شادی بزرگ و جلال برای خدا فریادی بود که آن روز شنیده شد! دورکاس هرگز اجازه نمی‌داد که بیکار یافت شود!
در ۱ تیموتائوس ۵:۱۳-۱۴، بیوه‌زنان جوان‌تر تشویق می‌شوند که دوباره ازدواج کنند و فرزند داشته باشند و بیکار نشوند. «می‌شنویم که برخی از شما بیکار هستند» (۲ تسالونیکیان ۳:۱۱). برخی از مقدسین در کلیسای اولیه احساس می‌کردند که چون خداوند به زودی باز می‌گردد، نیازی به کار ندارند و تصمیم گرفتند بیکار شوند. آنها بی‌تفاوت و سست شدند. به آنها دستور داده شد و ترغیب شدند که به کار بازگردند (۳:۱۲) و از انجام آنچه درست بود خسته نشوند!
در اشعیا ۳۲:۹-۱۲ درباره برخی زنان بی‌پروا می‌خوانیم. این زنان از اورشلیم بودند. آنها راحت و بی‌تفاوت شدند. به آنها هشدار داده شد که برخیزند و آنچه خدا می‌گوید بشنوند. داوری در راه بود و آنها برای نتیجه آماده نخواهند بود.
هنگامی که نسبت به امور خدا بی‌تفاوت می‌شویم، به طور خودکار بیکار می‌شویم، دست‌هایمان را روی هم می‌گذاریم و راحت می‌نشینیم. وقتی مشکل پیش می‌آید، اگر روزهایمان را به بیکاری بگذرانیم، چگونه می‌توانیم زنده بمانیم؟ از ترس خواهیم لرزید! این هشدار به زنان اورشلیم بود!
مسئولیت‌پذیری!
خدا ما را در قبال هر آنچه به ما داده است، مسئول می‌داند! او انتظار دارد که در غیاب او، ما مشغول و فعال برای او باشیم. با کارهای روزمره و هدایا و توانایی‌هایی که خدا به ما داده است، نباید زمانی برای بیکاری وجود داشته باشد! ما باید مشتاق زمان بیشتری در برنامه‌های خود باشیم تا بتوانیم کارهای بیشتری برای خدا انجام دهیم!
خدا از ما انتظار ندارد که برای او فرسوده یا زنگ‌زده شویم. او می‌داند که ما نیز به استراحت نیاز داریم. او به خوبی آگاه است که ما به زمان برای خانواده‌هایمان نیاز داریم. خدا همچنین به خوبی از مقدار زمانی که به هر یک از فرزندانش داده است، آگاه است. او ما را در قبال آن مقدار زمان مسئول می‌داند. او انتظار بهره‌وری دارد! جامعه ۱۰:۱۸ می‌گوید: «اگر مردی تنبل باشد، تیرها خم می‌شوند؛ اگر دست‌هایش بیکار باشند، خانه نشت می‌کند.»
خدا داوود را در قبال اعمالش مسئول دانست. داوود از مسیر خدمت خارج شد و وارد مسیر وسوسه شد. در نتیجه، نوزاد بت‌شبع مرد، و قتل شوهرش اوریا نادیده گرفته نشد. داوود بهای سنگینی برای گناه زنا و قتل پرداخت.
کندذهنی و بی‌تفاوتی عیلی جانش را گرفت! او حنه را به مستی متهم کرد و کاری در مورد رفتار پسرانش انجام نداد (۱ سموئیل ۳:۱۱-۱۴).
در متی ۲۵:۱۴-۲۸، درباره مثل استعدادها می‌خوانیم. ارباب بازگشت تا ببیند که برخی از خادمان آنچه را که او در ابتدا به آنها داده بود، افزایش داده‌اند، اما یکی این کار را نکرده بود. او به عنوان بی‌وفا توصیف شد. آنچه اندک به او داده شده بود، از او گرفته شد و به کسی داده شد که قبلاً بیشتر داشت. اربابش نمی‌خواست به بهانه‌ها و دلایل او گوش دهد. او نافرمان بود! او در قبال اربابش مسئول شناخته شد!
چه کلماتی را می‌خواهید از خداوند بشنوید؟ آیا این خواهد بود: «آفرین، ای خادم نیکو و وفادار» (متی ۲۵:۲۳)؟ اینها تنها کلماتی هستند که خداوند می‌خواهد در آن روز آینده بگوید. آرزوی خداوند این است که ما برای وفاداری‌مان به او پاداش بگیریم. بالاخره، از روزی که ما را نجات داد، لیستی از تمام کارهایی که می‌توانستیم برای افتخار و جلال او انجام دهیم، داشت. او تقویمی دارد که هر فرصتی در آن علامت‌گذاری شده است.
او ما را کاملاً مجهز کرده است تا آنچه را که او برای ما انتخاب کرده است انجام دهیم. بیایید او را ناامید نکنیم! بیایید در حالی که روز است برخیزیم و دوباره برای افتخار و جلال او به راه بیفتیم!
