همه مسیحیان کاهن هستند و اعضای دو رتبه کهانت با دو هدف می‌باشند. پطرس نوشت که ما هم «کهانت مقدس» و هم «کهانت شاهانه» هستیم (اول پطرس ۲:۵،۹).
مقدس و شاهانه
هدف کهانت مقدس «قربانی‌های روحانی را که به وسیله عیسی مسیح نزد خدا مقبول است، تقدیم کردن» است (اول پطرس ۲:۵ KJV). تصادفی نیست که پطرس ابتدا از کهانت مقدس یاد می‌کند. قبل از هر کار دیگری، باید زمانی را در قدس بگذرانیم. از جمله قربانی‌هایی که تقدیم می‌کنیم، قربانی زنده بدن‌هایمان (رومیان ۱۲:۱) و «قربانی تسبیح... یعنی ثمره لب‌هایی که نام او را اعتراف می‌کنند» (عبرانیان ۱۳:۱۵) است.
هدف کهانت شاهانه باشکوه است: «تا فضایل او را اعلام کنید که شما را از تاریکی به نور عجیب خود خوانده است» (اول پطرس ۲:۹). ما شاگردانی هستیم که خوانده شده‌ایم تا مانند عیسی باشیم. «مرا پیروی کنید» فرمانی است که باید به هر طریق رعایت شود. هدف خدا این است که ما مانند خداوند رشد کنیم. روزی از نظر جسمی مانند او خواهیم بود. پولس نوشت: «زیرا کسانی را که از پیش می‌شناخت، ایشان را نیز از پیش تعیین کرد تا به صورت پسر او درآیند» (رومیان ۸:۲۹).
ما هر جا که خداوند حضور دارد، پرستش می‌کنیم، زیرا هر جا که او باشد، آنجا قدس است. چه «جایی که دو یا سه نفر» یا بیشتر به نام او جمع شده باشند (متی ۱۸:۲۰)، یا در قدس قلب خودمان که او در محبت ساکن است – هر جا که باشد، ما «خداوند را در زیبایی قدوسیت پرستش می‌کنیم» (مزمور ۲۹:۲).
با رشد «در فیض و در معرفت خداوند و نجات‌دهنده ما عیسی مسیح»، «دعوت و انتخاب خود را محکم می‌سازیم» (دوم پطرس ۳:۱۸؛ ۱:۱۰). در عین حال، ما به زندگی تغییر یافته شهادت می‌دهیم و خدا و نجات‌دهنده خود را جلال می‌دهیم. ما در راه پیروزی او که جهان و همچنین موجودات فرشته‌ای شاهد آن هستند، قدم برمی‌داریم (دوم قرنتیان ۲:۱۴؛ افسسیان ۳:۹-۱۰؛ کولسیان ۲:۱۵).
انسان بودن، و بنابراین ناقص و سقوط کرده، ما چیزی برای تقدیم به خدا نداریم که بتواند او را خشنود کند. ما از خودمان چیزی برای تقدیم به او نداریم که او بتواند بپذیرد. تنها خداوند عیسی نزد خدا مقبول است، زیرا او اراده پدر را در زندگی و مرگ کاملاً انجام داد. در اینجا ما قربانی سوختنی را با قربانی‌های آردی و نوشیدنی همراه آن می‌بینیم. تمام آنچه ما برای تقدیم داریم، قدردانی ما از اوست.
کاهن و قربانی
هنگامی که هارون و پسرانش به عنوان کاهن تقدیس شدند، می‌بینیم که این اصل چگونه می‌تواند کار کند. قوچ تقدیس کشته شد و خون به گوش راست هارون، شست دست راست او و انگشت بزرگ پای راست او مالیده شد. پس از هارون، با پسرانش نیز به همین ترتیب رفتار شد (لاویان ۸:۲۲-۲۸). این نشان می‌دهد که آنچه می‌شنویم، آنچه انجام می‌دهیم و هر جا که می‌رویم، همه با خون عیسی تقدیس شده است. نباید از این نتیجه بگیریم که می‌توانیم به لذت‌های گناه آلود بپردازیم. ما شسته و تقدیس شده‌ایم، بنابراین دستور خدا برای ما این است که مقدس باشیم زیرا او مقدس است (لاویان ۲۰:۷؛ اول قرنتیان ۶:۱۱).
موسی، به عنوان نماینده خدا، دست‌های هارون و دست‌های پسرانش را با قطعات قربانی پر کرد. سپس آنها را از هارون و پسرانش پس گرفت تا بر روی مذبح سوزانده شوند. با ما نیز همین‌طور است. دست‌های ما، به اصطلاح، نه با قطعات قوچ بلکه با قدردانی ما از شخص و کار خداوند عیسی پر شده است. سپس خود خداوند آنچه را که ما در پرستش تقدیم می‌کنیم، به پدر تقدیم می‌کند. بنابراین ما در روح و راستی پرستش می‌کنیم. بنابراین پرستش ما تحقق قربانی‌های قدیمی است که خود توسط خداوند عیسی مسیح تحقق یافتند.
خاکستر و مذبح
در اقتصاد اسرائیل، قربانی سوختنی صبح و عصر تضمین می‌کرد که بوی خوشی از قربانی سوزاننده به طور مداوم به سوی خداوند صعود کند (لاویان ۶:۸-۱۳). باز هم، در این عصر حاضر با ما نیز همین‌طور است. ما باید به طور مداوم بوی خوش خداوند عیسی برای خدا باشیم (دوم قرنتیان ۲:۱۵-۱۶). کار کاهن در برداشتن خاکستر به مکانی پاک پس از سوزانده شدن قربانی، نشان می‌دهد که چگونه ما در این دنیا، شخص خداوند عیسی و واقعیت مرگ و رستاخیز او را با خود حمل می‌کنیم.
در حالی که ما هنگام جمع شدن به نام او با هم پرستش می‌کنیم، هنگامی که به دیگران در جهان شهادت می‌دهیم نیز پرستش‌کننده هستیم. هنگامی که در پرستش جمعی شرکت می‌کنیم، می‌توان گفت که لباس‌های کهانت خود را پوشیده‌ایم. ما در مشاغل روزمره خود لباس‌های معمولی می‌پوشیم، اگرچه با این حال کمتر کاهن نیستیم. کاهنی که با لباس‌های معمولی، اثبات قربانی پذیرفته شده را به خارج از اردوگاه قوم خداوند می‌برد، تصویری از شهادت ایماندار امروز در میان مردم جهان است (لاویان ۶:۱۰-۱۱).
ابتدا ما کاهنان مقدس هستیم، و سپس کاهنان شاهانه در حالی که به کار روزانه خود می‌پردازیم. در هر دو مورد ما کهانت هستیم و آنچه را که او را خشنود می‌کند به خدا می‌فرستیم. پولس به این موضوع اشاره کرد وقتی به کلیسای قرنتس نوشت که ما «همیشه مردن خداوند عیسی را در بدن خود حمل می‌کنیم، تا زندگی عیسی نیز در بدن ما آشکار شود» (دوم قرنتیان ۴:۱۰). و باز هم به کلیسای فیلیپی نوشت: «مطابق انتظار و امید مشتاقانه من، که در هیچ چیز شرمنده نخواهم شد، بلکه با تمام جسارت، مانند همیشه، اکنون نیز مسیح در بدن من جلال یابد، چه با زندگی، چه با مرگ» (فیلیپیان ۱:۲۰).
