مزمور ۱۰۳ ستایش حتی بزرگتر!
اگرچه مزامیر حدود ۳۰۰۰ سال پیش نوشته شده‌اند، اما ما هنوز هم از تأمل در آنها امروز بهره‌مند می‌شویم. در مزمور ۱۰۳، «خداوند را ستایش کنید» شش بار در ۲۲ آیه آن ظاهر می‌شود. و داوود پنج دلیل برای ستایش او به ما می‌دهد (مزمور ۱۰۳:۲-۵ NIV).
خداوند را ستایش کنید – که تمام گناهان ما را می‌بخشد.
- خداوند را ستایش کنید – که تمام بیماری‌های ما را شفا می‌دهد.
- خداوند را ستایش کنید – که زندگی ما را از چاه نجات می‌دهد.
- خداوند را ستایش کنید – که ما را با محبت و شفقت تاج‌گذاری می‌کند.
- خداوند را ستایش کنید – که آرزوهای ما را با چیزهای خوب برآورده می‌کند.
- نتیجه بخشش، شفا، نجات، تاج‌گذاری و رضایت این است که قدرت ما «مانند عقاب تازه می‌شود» (مزمور ۱۰۳:۵). عقاب نماد قدرت است.
اشعیا نبی آن را اینگونه توصیف کرد: «اما آنان که بر خداوند توکل دارند، قوّت تازه خواهند یافت. بال برآورده، مثل عقابان پرواز خواهند کرد. خواهند دوید و خسته نخواهند شد، و راه خواهند رفت و ضعف نخواهند یافت» (اشعیا ۴۰:۳۱).
چه وعده بزرگی برای کسانی که به خداوند اعتماد دارند! هر روز خدا به ایمانداران قدرت می‌دهد تا برای او زندگی کنند: «اگرچه ظاهر ما رو به فرسودگی است، اما باطن ما روز به روز تازه می‌شود» (۲ قرنتیان ۴:۱۶).
محبت خدا به قوم خود، مانند وسعت جهان، آنقدر عظیم است که نمی‌توان آن را اندازه‌گیری کرد: «زیرا هر قدر آسمان از زمین بلندتر است، محبت او نیز برای کسانی که از او می‌ترسند، عظیم است» (مزمور ۱۰۳:۱۱). علاوه بر این، آن تا ابد، «از ازل تا ابد» (مزمور ۱۰۳:۱۷) باقی می‌ماند.
این محبت با این واقعیت نشان داده می‌شود که گناهان ما بخشیده شده و کاملاً برداشته شده‌اند، و هرگز دوباره دیده نخواهند شد: «به همان اندازه که شرق از غرب دور است، او گناهان ما را از ما دور کرده است» (مزمور ۱۰۳:۱۲).
میکاه بیان کرد یک فکر مشابه، نوشت که خدای بخشش، آمرزش، رحمت و شفقت «گناهان ما را زیر پا خواهد گذاشت و تمام خطاهای ما را به اعماق دریا خواهد افکند» (میکاه ۷:۱۸-۱۹).
از آنجا که عمر ما در مقایسه با محبت ابدی خدا کوتاه است (مزمور ۱۰۳:۱۵-۱۷)، بیایید بارها و بارها کارهای خوبی را که خدا برای ما انجام داده است به یاد آوریم. آنها را بدیهی نگیرید و آنها را فراموش نکنید (مزمور ۱۰۳:۲).
به یاد آوردن ما را به ستایش و شکرگزاری از او سوق خواهد داد، و این پاسخ صحیح برای مردمی است که برای همیشه بخشیده شده‌اند. به همین دلیل داوود خداوند را ستایش کرد، و به همین دلیل ما می‌توانیم به «فرشتگان او» و «تمام لشکریان آسمانی او» در ستایش خداوند بپیوندیم (مزمور ۱۰۳:۲۰-۲۱).
داوود نمی‌دانست چگونه خدا گناهان ما را از طریق عیسی برطرف خواهد کرد. اما ما می‌دانیم! و آیا این نباید ما را به ستایش و شکرگزاری حتی بزرگتر سوق دهد؟
