دو دعوت به پرستش از مزمور ۱۹
اخیراً جهان پیام‌هایی را از سیاره مریخ تماشا کرد که به شکل عکس‌هایی بود که توسط کنجکاوی، مریخ‌نورد ناسا گرفته شده بود. در مزمور ۱۹ ما دو پیام از خدا دریافت می‌کنیم – درباره قدرت و محبت او – که شایسته توجه پرستش‌گرانه ما هستند.
مزمور ۱۹ مزموری از داوود
آسمان‌ها جلال خدا را اعلام می‌کنند؛ فلک کار دست‌های او را بیان می‌کند. روز به روز سخن می‌گویند؛ شب به شب معرفت را آشکار می‌کنند. آنها سخنی ندارند، کلمه‌ای به کار نمی‌برند؛ صدایی از آنها شنیده نمی‌شود. با این حال صدای آنها به تمام زمین می‌رسد، کلماتشان به انتهای جهان. در آسمان‌ها خدا برای خورشید خیمه‌ای برپا کرده است، مانند دامادی است که از حجله‌اش بیرون می‌آید، مانند قهرمانی که از دویدن در مسیرش شادمان است. از یک انتهای آسمان طلوع می‌کند و مدار خود را به دیگری می‌رساند؛ هیچ چیز از گرمای آن محروم نیست. شریعت خداوند کامل است، جان را تازه می‌کند. احکام خداوند قابل اعتماد است، ساده‌دلان را حکیم می‌سازد. فرامین خداوند درست است، دل را شاد می‌کند. دستورات خداوند درخشان است، چشم‌ها را روشن می‌کند. ترس از خداوند پاک است، تا ابد پایدار. احکام خداوند محکم است، و همه آنها عادلانه هستند. آنها از طلا، از طلای خالص بسیار گرانبهاترند؛ آنها شیرین‌تر از عسل، از عسل کندو هستند. بوسیله آنها بنده تو هشدار داده می‌شود؛ در حفظ آنها پاداش بزرگی است. اما چه کسی می‌تواند خطاهای خود را تشخیص دهد؟ خطاهای پنهان مرا ببخش. بنده خود را از گناهان عمدی نیز حفظ کن؛ مبادا بر من حکومت کنند. آنگاه بی‌عیب خواهم بود، بی‌گناه از تجاوز بزرگ. باشد که این کلمات دهانم و این تأمل قلبم در نظر تو، ای خداوند، صخره و رهاننده من، پسندیده باشد.
قدرت خدا – مزمور ۱۹: ۱-۶
در ابتدا، نویسنده مزمور، داوود، به جهان هستی شخصیت انسانی می‌دهد (ویژگی‌های انسانی به آن می‌بخشد): «آسمان‌ها جلال خدا را اعلام می‌کنند؛ فلک کار دست‌های او را بیان می‌کند. روز به روز سخن می‌گویند؛ شب به شب معرفت را آشکار می‌کنند. آنها سخنی ندارند، کلمه‌ای به کار نمی‌برند؛ صدایی از آنها شنیده نمی‌شود. با این حال صدای آنها به تمام زمین می‌رسد، کلماتشان به انتهای جهان» (مزمور ۱۹: ۱-۴ NIV). وقتی داوود چوپان بود، در فضای باز زندگی می‌کرد و قدرت آفرینش خدا را در خورشید، ماه و ستارگان می‌دید (مزمور ۸: ۳؛ ۱۹: ۴-۶).
جهان هستی چه پیامی را به ما «اعلام ... بیان ... آشکار ... (و) صدا» می‌کند؟ اینکه همه آن «کار دست‌های او» به تنهایی است. خدا جهان هستی را آفرید. دانش و قدرت عظیمی برای فراهم کردن بی‌شمار ستاره، فواصل عظیم و گرمای خورشید لازم است. با نگاه کردن به جهان هستی، شواهد فراوانی می‌بینیم که خدا خالقی بسیار قدرتمند است.
محبت خدا – مزمور ۱۹: ۷-۱۴
هنگامی که نویسنده مزمور، داوود، قلم خود را برای توصیف کتب مقدس (که در آن زمان شامل بخش‌هایی از عهد عتیق بود که قبل از ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد نوشته شده بود) به کار می‌برد، عنوان خدا را از «اِل» که به معنای «قدرتمند پشت آفرینش» است (استرانگ, عبری ۴۱۰)، به «یهوه» تغییر می‌دهد که به معنای «شخصی دوست‌داشتنی که به قوم برگزیده‌اش اهمیت می‌دهد» (عبری ۳۰۶۸) است. کتب مقدس پیامی مکتوب از خدا به ماست: «تمام کتب مقدس الهام خداست و برای تعلیم، توبیخ، اصلاح و تربیت در عدالت مفید است، تا همه قوم خدا برای هر کار نیکو کاملاً مجهز شوند (۲ تیموتائوس ۳: ۱۶-۱۷).» پیام کتب مقدس داوود عمدتاً شامل تعاملات خدا با یهودیان و اجدادشان بود. او گفت که کلمات خدا «تازه کننده» و «حکیمانه»، «شادی بخش» و «نور» و «پاداش بزرگ» بودند (مزمور ۱۹: ۷-۱۱). به ویژه، خدا در زمان ابراهیم، موسی و داوود با فرزندان اسرائیل عهد بست (پیدایش ۱۲: ۲-۳؛ خروج ۱۹-۲۴؛ لاویان؛ ۲ سموئیل ۷: ۵-۱۶). در اینها او محبت خود را به آنها نشان داد. اگرچه آنها او را رد می‌کردند، اما او آنها را رد نمی‌کرد (لاویان ۲۶: ۴۳-۴۴). وقتی عهد عتیق را می‌خوانیم، آشکار می‌شود که خدا با محبت از قوم خود، نوادگان ابراهیم، مراقبت می‌کند. وقتی عهد جدید را می‌خوانیم، کشف می‌کنیم که همین مراقبت برای ما مسیحیان نیز هست.
درس‌هایی برای ما
امروز ما هنوز پیام مرئی جهان آفریده شده و پیام مکتوب کتاب مقدس را داریم. ما هیچ بهانه‌ای برای ندانستن آنچه خدا برای ما انجام داده است نداریم: «زیرا از زمان آفرینش جهان، صفات نادیدنی خدا – یعنی قدرت ابدی و طبیعت الهی او – به وضوح دیده شده است، از آنچه آفریده شده فهمیده می‌شود، به طوری که مردم هیچ بهانه‌ای ندارند» (رومیان ۱:۲۰).
در عهد جدید، پولس مزمور ۱۹:۴ را نقل قول کرد، هنگامی که نوشت که مردم پیام قدرت و محبت خدا را که توسط عیسی نشان داده شده بود، شنیده بودند: «آیا نشنیدند؟ البته که شنیدند: «صدای آنها [آسمان‌ها، که جلال خدا را اعلام می‌کنند] به تمام زمین رسیده است، کلماتشان به انتهای جهان» (رومیان ۱۰:۱۸؛ مزمور ۱۹:۴).
دیدن قدرت و محبت خدا در مزمور ۱۹ باید ما را به این وادارد که با مزمورنویس بگوییم: «بیایید، به پرستش خم شویم، در برابر خداوند، خالق خود، زانو بزنیم؛ زیرا او خدای ماست و ما قوم چراگاه او، گله‌ای تحت مراقبت او هستیم» (مزمور ۹۵:۶-۷).
