رحمت او تا ابد باقی است
کتاب مقدس هرگز با تکرار بیهوده مشخص نمی‌شود. مزمور ۱۳۶ شامل تکرار بسیار بیشتری نسبت به هر بخش دیگری از کلام مقدس خدا است. این مزمور شامل ۲۶ آیه است که هر یک از آنها با کلمات (NKJV)، «رحمت او تا ابد باقی است» به پایان می‌رسد، همراه با یک تشویق که چندین بار تکرار شده است تا «شکر» خداوند یا خدا را به جا آوریم (آیات ۱-۳، ۲۶).
هیچ نیازی به تحریک مقدسین در جلال برای شکرگزاری نخواهد بود، زیرا هیچ چیز مانع فوران ستایش نخواهد شد. نغمه‌های ستایش هرگز در طول اعصار ابدیت از بین نخواهند رفت و کاهش نخواهند یافت. اما در اینجا روی زمین متفاوت است، و ما خوب است که توصیه‌های این مزمور زیبا را به خاطر بسپاریم، زیرا تکراری که آن را مشخص می‌کند، به هیچ وجه بیهوده نیست.
کلمه برجسته «رحمت» در این مزمور از یک سو با شفقت و از سوی دیگر با نیازهایی که باید برآورده شوند، مرتبط است – شفقت الهی که نیازهای انسانی را برآورده می‌کند. در عهد جدید می‌بینیم که رحمت الهی لطف خود را بسیار فراتر از نیازهای انسانی گسترش می‌دهد. اما وقتی رحمتی که در مزمور در نظر گرفته شده است به درستی درک شود، منجر به فوران شکرگزاری می‌شود.
ممکن است بپرسیم، چرا این کلمات تسلی‌بخش حداقل ۲۶ بار تکرار شده‌اند؟ باید دلیلی وجود داشته باشد، و آن هم دلیلی فوری. این به این دلیل است که انسان‌ها در پذیرش رحمت‌های شگفت‌انگیز خدا بسیار بی‌خیال و بی‌تفاوت، یا سست و بی‌اعتنا هستند، که اغلب ناسپاسند. علاوه بر این، تاریخ اسرائیل عمدتاً در این مزمور مورد توجه است، و آنها تحت شریعت بودند و این واقعیت را فراموش کرده بودند که شریعت فقط محکومیت را برای آنها به ارمغان می‌آورد، در حالی که تمام چیزهای خوبی که از آنها لذت می‌بردند بر اساس رحمت خدا به آنها می‌رسید. ما نیز زندگی خود را روز به روز به عنوان بدهکاران به رحمت خدا می‌گذرانیم.
یک کافر با برادر مسیحی خود شام می‌خورد. از اینکه برادرش ابتدا برای غذا شکرگزاری کرده بود، عصبانی شد و با مشت خود به میز کوبید و فریاد زد: «من برای غذایی که می‌خورم مدیون خدای تو نیستم. من سخت کار می‌کنم، دستمزد می‌گیرم و برای آنچه می‌خورم پول می‌دهم.»
برادرش در پاسخ گفت که تمام پول دنیا نمی‌توانست یک دانه گندم را بخرد مگر اینکه خدا آن را خلق کرده باشد، به آن قدرت تولید مثل داده باشد و سپس زندگی انسان را هنگام استفاده به عنوان غذا حفظ کند. او خورشید را آفرید که دانه را می‌رساند، و آب را به صورت باران داد تا آن را به بلوغ برساند. این و بیشتر نشان داد که روح ناسپاس او چقدر ناامیدکننده سطحی بود. افسوس! بی‌شمار کثیر ناسپاسند. کتاب مقدس به ما هشدار می‌دهد که یکی از نشانه‌های روزهای آخر این است که مردان «ناسپاس، ناپاک» خواهند بود (۲ تیموتائوس ۳:۲).
آیا کتاب مقدس در این مورد چیزی می‌گوید؟ بله. ما می‌خوانیم که غذا «به وسیله کلام خدا و دعا تقدیس می‌شود» (۱ تیموتائوس ۴:۵). در پیدایش ۹:۳ می‌بینیم که چگونه یک منبع غذایی فراوان به وسیله کلام خدا در اختیار انسان قرار گرفت. واقعاً غم‌انگیز است اگر این تقدیس در خانواده‌های مسیحی با دعا، هنگام استفاده از غذای مهربانانه فراهم شده، کامل نشود.
اما بیایید به درس‌هایی که از مزمور ۱۳۶، که در زمان عهد عتیق نوشته شده و پر از اشارات به تاریخ بنی‌اسرائیل است، نگاه کنیم. در آن به حکمت خدا در خلقت، در آسمان‌ها و زمین، در ساختن خورشید برای حکومت بر روز و ماه در شب اشاره شده است. به نوح اطمینان داده شد: «تا زمانی که زمین باقی است، زمان کاشت و برداشت، سرما و گرما، زمستان و تابستان، و روز و شب متوقف نخواهد شد» (پیدایش ۸:۲۲). اگر این وعده حفظ نمی‌شد، چقدر ویرانگر بود!
مزمورنویس رحمت شگفت‌انگیز خدا را به اسرائیل هنگامی که آنها فقط بردگان در مصر بودند، نجات آنها از بدبختی و کشتن نخست‌زادگان مصریان، بازگو کرد. هیچ ضربه ملایم‌تری اراده سرسخت فرعون را نمی‌شکست. بنی‌اسرائیل در خودشان بی‌دفاع بودند، با دستی قوی آنها را بیرون آورد، فرعون و لشکریانش را در دریای سرخ سرنگون کرد.
مزمور ۱۳۶:۱۶ سفر بیابانی اسرائیل را خلاصه می‌کند. ما می‌دانیم که مَن از آسمان فرود آمد، و آب از صخره شکافته شده آنها را دنبال کرد، اگرچه این چیزها در این آیه کوتاه ذکر نشده‌اند. مزمورنویس به آنها یادآوری کرد که چگونه خدا آنها را به سرزمین مالکیتشان هدایت کرد، پادشاهان بزرگ را سرنگون کرد تا قوم خود را در آنجا قرار دهد. او به ابراهیم گفته بود که وقتی گناهان ملت‌های اموری به اوج خود برسد، فرزندان ابراهیم به آن سرزمین آورده خواهند شد. وعده الهی محقق شد.
آیا هرگز داستانی مانند این در تمام تاریخ جهان گفته شده است؟ ما نباید تعجب کنیم که اسرائیل برای چنین رحمت فراوان و مداومی به شکرگزاری خدا فراخوانده شد. اما آیا ما مسیحیان به همان اندازه که باید به رحمت‌های فراوان و بی‌شماری که به ما عطا شده است، توجه داریم؟ ما می‌ترسیم که اینطور نباشیم. و، هرگز نباید فراموش کنیم که رحمت‌هایی که در امور مربوط به این زندگی دریافت می‌کنیم، هرچند بزرگ هستند، اما به طریق روحانی آنها را به وفور بیشتری داریم.
پولس رسول، در رومیان ۱۲:۱، مقدسین را «به رحمت‌های خدا» التماس کرد تا بدن‌های خود را «قربانی زنده، مقدس و مورد قبول خدا» تقدیم کنند. او به فواید عظیم روحانی اشاره می‌کرد که با انجیل هنگام دریافت با ایمان اعطا می‌شود. چه یهودی و چه غیریهودی، ما بر اساس رحمت برکت یافته‌ایم. ما «با هر برکت روحانی در مکان‌های آسمانی در مسیح» برکت یافته‌ایم (افسسیان ۱:۳).
خداوند ما را اینگونه در فراوانی رحمت خود برکت داده است. این نه تنها برای آن بود که ما به شکرگزاری از او برانگیخته شویم، بلکه برای آن نیز بود که به این تشویق پاسخ دهیم که «شما باید ستایش‌های او را که شما را از تاریکی به نور شگفت‌انگیز خود فراخوانده است، نشان دهید» (۱ پطرس ۲:۹).
توسط ا. ج. پولاک (اقتباس شده)
ای پسر خدا! با شادی تو را می‌ستاییم، بر تخت پدر در بالا؛ تمام کارهای شگفت‌انگیز تو تو را نشان می‌دهد، پر از فیض و پر از محبت! خداوندا، پرستش ما را بپذیر – برای گناهان ما تو یک بار کشته شدی؛ از طریق خون تو ما نجات داریم، به زودی در سلطنت بی‌انتهای تو شریک خواهیم شد.
خدا، در تو محبت خود را آشکار می‌کند، نشان می‌دهد که فیض او چقدر عظیم و غنی است؛ سرنوشت ما مبارک است، با شادی تمام جلال او را در چهره تو می‌بینیم. آه! رحمتی که ما را برکت داده است، اینگونه قبل از آغاز زمان مقدر شده بود، رحمتی که ما را در تو حفظ کرده است، رحمتی عظیم، مانند گستره آسمان. —ساموئل پی. ترگلز (۱۸۱۳–۱۸۷۵)
