۱ خداوند نور و نجات من است، از کی بترسم؟ خداوند پناهگاه جان من است، از کی هراسان باشم؟ ۲ وقتی شریران به من نزدیک شوند تا مرا نابود سازند، یعنی بدخواهان و دشمنانم، ایشان می لغزند و می افتند. ۳ اگر لشکری به من حمله کند، دلم نمی ترسد و اگر برای جنگ بیایند، آنگاه نیز بر خداوند اطمینان می دارم. ۴ یک چیز از خداوند می خواهم و آنرا می طلبم، که تمام ایام عمرم در خانۀ خداوند ساکن باشم تا از دیدار جمال او همیشه برخوردار باشم و در عبادتگاه او تفکر نمایم. ۵ زیرا در هنگام سختی ها مرا در سایبان خود پنهان و در عبادتگاه خود مخفی می کند و بر فراز صخره ای قرار می دهد. ۶ بر دشمنانی که اطرافم را احاطه کرده اند سرافراز می شوم. با فریاد خوشی در عبادتگاه او قربانی تقدیم می کنم و برای خداوند سرود ستایش می خوانم.
۷ ای خداوند، فریاد مرا بشنو و رحمت فرموده، دعای مرا اجابت کن. ۸ تو فرموده ای: «روی مرا بطلبید.» بلی ای خداوند، روی تو را می طلبم. ۹ روی خود را از من مپوشان و بر من خشمگین مباش. تو مددگار من بوده ای. ای خدای نجات من، مرا رد مکن و ترک منما. ۱۰ حتی اگر پدر و مادرم ترکم کنند، خداوند مرا ترک نخواهد کرد. ۱۱ ای خداوند، طریق خود را به من بیاموز و بخاطر دشمنانم مرا به راه راست هدایت فرما. ۱۲ مرا به دست دشمنانم نسپار، زیرا که شاهدین دروغ و آنهائی که سرچشمۀ ظلم هستند، بر ضد من برخاسته اند. ۱۳ به یقین می دانم که نیکویی خداوند را در دیار زندگان می بینم. ۱۴ برای خداوند منتظر باش، دلیر شو و دلت را تقویت خواهد داد. بلی، منتظر خداوند باش.
مزامیر ۲۷:۱۳ · TDV
در این متن، عبارت «من دل از دست می‌دادم» به صورت ایتالیک آمده است تا نشان دهد که توسط مترجمان اضافه شده است؛ آنها این کار را برای نشان دادن قدرت آیه انجام دادند. این عبارت از نسخه جدید کینگ جیمز است؛ نسخه کینگ جیمز و برخی ترجمه‌های دیگر فکری مشابه را بیان می‌کنند. شاید ترجمه جدید جان داربی با رها کردن آیه به صورت یک جمله ناقص، بیشترین حس هیجان را به تصویر می‌کشد: «مگر اینکه من ایمان داشتم که نیکویی یهوه را در سرزمین زندگان ببینم...!» گویی مزمورنویس به سختی می‌تواند نتیجه را تصور کند. «اگر به نیکویی یهوه ایمان نداشتم - اوه! پس چه؟»
همانطور که در آستانه‌ای ایستاده‌ایم که ما را از سال کهنه به سال نو هدایت می‌کند، شاید چیزهای زیادی در این آیه با ما همخوانی داشته باشد. شاید در سال گذشته بارها دل از دست دادیم. یا ممکن است سال آینده چشم‌اندازهای دلگرم‌کننده بسیار کمی داشته باشد، و بنابراین حتی امروز نیز با نگاه به آینده دل از دست می‌دهیم. داوود مزمورنویس در جایی که ما ایستاده‌ایم ایستاده است. او تشخیص داد که اگر یک حمایت نهایی برداشته می‌شد، او نیز دل از دست می‌داد. اما او همچنین قدرت تسلیم‌ناپذیر آن حمایت نهایی را دید، که ایمان به نیکویی خداوند است.
علاوه بر این، او ایمان داشت که نیکویی خداوند را خواهد دید. این یک طرز فکر است که نیاز به هوشیاری دارد، اما همیشه پاداش داده می‌شود. اگر ما مستعد توجه به مشکلات راه باشیم، به راحتی آنها را کشف خواهیم کرد - و با آنها، ناامیدی را. اما اگر انتظار دیدن نیکویی خداوند را داشته باشیم، به زودی شروع به تشخیص دست نیکوی او در هر موقعیتی خواهیم کرد. فیض او فراوان است، و نیکویی و رحمت او تمام روزهای زندگی ما را دنبال کرده است. بیایید سال نو را به عنوان کسانی آغاز کنیم که به نیکویی خداوند در سرزمین زندگان شهادت خواهند داد.
