امید در کتاب‌مقدس
امید مسیحی به هیچ وجه شبیه امید کسی نیست که بلیت لاتری می‌خرد و امیدوار است میلیون‌ها دالر برنده شود. احتمال برنده شدن تقریباً صفر است – تقریباً مسلم است که اتفاق نخواهد افتاد. در مقابل، امید ما به خداوند طبق «فرهنگ لغت توضیحی واژه‌های عهد جدید واین» یک «انتظار مطلوب و مطمئن» است. این امید قطعاً محقق خواهد شد! چرا؟ زیرا بر اساس وعده‌های خدا است که در کلام او توسط افرادی که الهی برای سخن گفتن از جانب او مجاز شده‌اند، به ما ارائه شده است.
در کتاب‌مقدس می‌بینیم که وقتی کلمه «امید» در مورد نجات ما به کار می‌رود، به این معنی نیست که وقتی از ما پرسیده می‌شود که آیا نجات یافته‌ایم، حیات ابدی داریم و به بهشت می‌رویم، بگوییم «امیدوارم». ما می‌توانیم بگوییم «مطمئن هستم»، زیرا کتاب‌مقدس می‌گوید که ما می‌توانیم «بدانیم که حیات ابدی داریم» (اول یوحنا ۵:۱۳ NIV).
امید به حیات ابدی
خدا، که دروغ نمی‌گوید، می‌فرماید که حیات ابدی «قبل از آغاز زمان وعده داده شده بود» (تیطس ۱:۲). او همچنین می‌فرماید که «ما را در او (مسیح) قبل از آفرینش جهان برگزید» (افسسیان ۱:۴). امید ما به حیات ابدی بر اساس وعده‌های خدا در عهد عتیق و همچنین عهد جدید است. هر آنچه در عهد عتیق نوشته شده بود، نوشته شد تا «از طریق ... کتب مقدس ما امید داشته باشیم» (رومیان ۱۵:۴). مزمورنویس به خدا گفت: «امید خود را در کلام تو نهاده‌ام» (مزمور ۱۱۹:۱۱۴)، و پولس رسول تأکید کرد: «من به هر آنچه با شریعت موافق است و در انبیا نوشته شده است، ایمان دارم، و همین امید را در خدا دارم ... که رستاخیزی خواهد بود» (اعمال ۲۴:۱۴-۱۵).
امید ما در ابدیت
امید ما برای آینده‌مان در ابدیت «امید جلال خدا» است (رومیان ۵:۲)، که وقتی «مانند او خواهیم شد» (اول یوحنا ۳:۲) آن را خواهیم داشت. ما جاودانه خواهیم بود (اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۴) و دیگر هرگز «مرگ یا ماتم یا گریه یا درد» را تجربه نخواهیم کرد (مکاشفه ۲۱:۴). چه امید شگفت‌انگیزی!
مردم در مورد اینکه در ابدیت چگونه خواهیم بود گمانه‌زنی می‌کنند، اما «آنچه خواهیم بود هنوز آشکار نشده است» (اول یوحنا ۳:۲). خداوند به ما می‌گوید که در بهشت ازدواجی نخواهد بود و ما «مانند فرشتگان در بهشت خواهیم بود» (متی ۲۲:۳۰). از آنجا که نه مرگی خواهد بود و نه ازدواجی، نیازی به تولید مثل یا عملکرد جنسی نخواهد بود.
پس چقدر بیهوده است امیدی که در سنت اسلامی به بمب‌گذاران انتحاری احتمالی موعظه می‌شود. طبق مقاله‌ای با عنوان «بمب‌گذاران انتحاری» در «اسرائیل جلال من» (مارچ/اپریل ۲۰۰۴)، به آنها گفته می‌شود که به عنوان شهیدان الله (شهید) هر یک ۷۲ باکره چشم‌سیاه دریافت خواهند کرد تا لذت جنسی در بهشت فراهم کنند. چقدر امید ما برتر است که ما در فکر و عمل مانند خداوند عیسی مسیح کامل خواهیم بود!
امید ما در پادشاهی
خداوند ما نه تنها خدای ما و نجات‌دهنده ماست، بلکه او مسیح ما، مسیحای ما نیز هست! «ما منتظر امید مبارک – ظهور پرجلال خدای بزرگ و نجات‌دهنده ما، عیسی مسیح هستیم» (تیطس ۲:۱۳). ما اکنون در پادشاهی او هستیم (کولسیان ۱:۱۳) و منتظر ظهور او هستیم. وقتی او ظاهر شود، «پاهای او بر کوه زیتون خواهد ایستاد ... و (او) پادشاه بر تمام زمین خواهد بود» (زکریا ۱۴:۴،۹). سلطنت او «برای هزار سال» ادامه خواهد داشت (مکاشفه ۲۰:۶)، و «ما نیز با او سلطنت خواهیم کرد» (دوم تیموتائوس ۲:۱۲). مطمئناً، ما مشتاق زمانی هستیم که آن رد شده، خداوند ما، «هم خداوند و هم مسیح» شناخته شود (اعمال ۲:۳۶)، و زمانی که «به نام عیسی هر زانو خم شود ... و هر زبانی اعتراف کند که عیسی مسیح خداوند است» (فیلیپیان ۲:۱۰-۱۱). «او باید سلطنت کند تا زمانی که همه دشمنان خود را زیر پاهای خود قرار دهد» (اول قرنتیان ۱۵:۲۵)، و سپس، سرانجام، او «پادشاهی را به خدا پدر تسلیم می‌کند ... تا خدا در همه چیز، همه باشد» (اول قرنتیان ۱۵:۲۴،۲۸).
امید ما برای امروز
امید ما محدود نیست، آنگونه که تمسخرکنندگان ممکن است بگویند، به «پای در آسمان، بعداً، وقتی می‌میریم.» خدا در این زندگی نیز «امید» ماست! مزمورنویس این را زمانی بیان کرد که در زمان مشکل به خود گفت: «ای جان من، چرا افسرده‌ای؟ چرا در درونم اینقدر پریشانی؟ امید خود را به خدا بگذار» (مزمور ۴۲:۱۱). وقتی ارمیا مورد آزار و اذیت قرار گرفت، او صادقانه به خدا گفت: «تو امید من در روز شر هستی» (ارمیا ۱۷:۱۷ KJV). همچنین درست است که خدا «کمک» ما و «نجات‌دهنده» ما و خدای ماست (مزمور ۴۰:۱۷).
برای ما چه معنایی دارد که او خدای ما باشد؟ این بدان معناست که او که ما به او امید داریم، قدرت بی‌نهایتی برای کمک و نجات ما دارد. او که قدرت خلق جهان و هر آنچه در آن است را داشت، همچنین «به ما اهمیت می‌دهد»! بنابراین، ما می‌توانیم «تمام نگرانی‌های (خود) را بر او بیندازیم» (اول پطرس ۵:۷ NIV). اگر ایمان داشته باشیم، می‌توانیم بگوییم: «امید خود را بر او نهاده‌ایم که او همچنان ما را نجات خواهد داد» (دوم قرنتیان ۱:۱۰). انتظار ما این است که حتی اگر از شر در امان نمانیم، او ما را از طریق شر نجات خواهد داد.
امید ما برای رهایی
از آنجا که ما به ابدیت فکر می‌کنیم، این انتظار، این امید را داریم که چون خدا ما را دوست دارد، از هر رویدادی آنچه را که برای ما از نظر ابدی بهترین است، بیرون خواهد آورد. برای ما این رهایی است! استفان را در نظر بگیرید، «مردی پر از ایمان و روح‌القدس» (اعمال ۶:۵)، که به دروغ به کفرگویی متهم شد. او از اعدامی که اتهام به آن منجر شد، نجات نیافت، اما از طریق آن نجات یافت. خداوند عیسی روح او را دریافت کرد! (اعمال ۷:۵۹-۶۰).
روایت کتاب‌مقدس از این رویداد به ما می‌گوید و سپس یک اظهارنظر به ظاهر بی‌ربط می‌کند: «و شائول در آنجا بود و به مرگ او رضایت می‌داد» (اعمال ۸:۱). شهادت استفان، با کلمات و نگرش او، به نظر می‌رسد تأثیر عمیقی بر شائول گذاشته است. خداوند بدون شک از آنها برای محکوم کردن شائول، تبدیل او به یک ایماندار، و سپس تبدیل او به پولس رسول، برای رساندن حقیقت به غیریهودیان استفاده کرد. استفان شایسته تقدیر است؛ خداوند به او پاداش خواهد داد، و این رهایی کامل خواهد بود.
امید ما برای پاداش
انتظار ما، امید ما برای پاداش، این نیست که پاداش خود را در این زندگی دریافت خواهیم کرد، اگرچه ممکن است. ایمانداران به ابدیت فکر می‌کنند. امید ما در تحقق وعده خداوند ما محقق خواهد شد: «ببینید، من به زودی می‌آیم! پاداش من با من است، و به هر کس بر اساس آنچه انجام داده است خواهم داد» (مکاشفه ۲۲:۱۲). ما به عنوان خادمان به مزارع فرستاده شده‌ایم و «امید به مشارکت در محصول» را داریم (اول قرنتیان ۹:۱۰). بدون شک و بدون شکست، هر خادم وفادار پاداش خواهد گرفت. (اول قرنتیان ۳:۵-۹).
