۱ اکنون دربارۀ کلام زندگی بخش به شما می نویسم، کلامی که از ابتدا بوده است و ما آن را شنیده و با چشمان خود دیده ایم. بلی، ما آن را دیده و دستهای ما آن را لمس کرده است. ۲ آن زندگی ظاهر شد و ما آن را دیدیم. پس در باره اش شهادت می دهیم که این زندگی ابدی که نزد خدای پدر بود، برای ما آشکار شد و ما آن را به شما معرفی می کنیم. ۳ آنچه را که ما دیده و شنیده ایم، شما را نیز از آن با خبر می سازیم تا در دوستی و رابطۀ واقعی که ما با خدای پدر و پسر او عیسای مسیح داریم، شما نیز سهم داشته باشید. ۴ این را به شما می نویسم تا خوشی کامل نصیب تان گردد.
۵ این است پیامی که ما از او شنیدیم و آن را به شما اعلام می کنیم: خدا نور است و در او هیچ تاریکی نیست. ۶ پس اگر بگوییم که دوست خدا هستیم و در رابطۀ نزدیک با او قرار داریم، اما با آن هم در تاریکی قدم بزنیم، دروغ می گوییم و گفتار و کردار ما راست نیست. ۷ اما اگر در روشنایی قدم بزنیم، همان گونه که خدا در روشنایی است، با همدیگر در دوستی و رابطۀ نزدیک هستیم و خون پسر او عیسی، ما را از همۀ گناهان ما پاک می سازد.
۸ اگر بگوییم که بیگناه هستیم، خود را فریب می دهیم و حقیقت در ما وجود ندارد. ۹ اما اگر به گناهان خود اعتراف کنیم، او که امین و عادل است، گناهان ما را می بخشد و ما را از همه خطاهای ما پاک می سازد. ۱۰ اگر بگوییم که بیگناه هستیم، خدا را دروغگو شمرده ایم و کلام او در ما جایی ندارد.
۱ چون خدا از روی لطف خود این وظیفه را به ما داده است، امید خود را از دست نمی دهیم. ۲ ما از همه روشهای پنهانی و شرم آور دوری نموده ایم. با فریبکاری رفتار نمی کنیم و پیام خدا را تغییر نمی دهیم بلکه حقیقت را به طور روشن بیان می نماییم و می کوشیم تا در حضور خدا مورد تأیید وجدان همۀ مردم باشیم. ۳ حتی اگر این خبر خوش را که موعظه می کنیم پوشیده باشد، فقط برای کسانی پوشیده است که در راه هلاکت هستند. ۴ شیطان که سردار این دنیاست، افکار آنها را کور کرده است تا خبر خوش و پُر شکوه عیسای مسیح را که تصویر خدای نادیده است، نبینند. ۵ ما در مورد خود موعظه نمی کنیم بلکه اعلام می کنیم که عیسای مسیح خداوند است و ما به خاطر او خدمتگاران شما هستیم. ۶ زیرا همان خدایی که فرمود: «روشنایی از میان تاریکی بدرخشد»، نور خود را در قلبهای ما گذاشت تا شناخت جلال خدا در چهرۀ عیسای مسیح برای ما نمایان شود.
۷ با وجود این، ما چنین گنجی در کوزه های گِلی خود داریم تا معلوم گردد که آن قدرت بزرگ از ما نیست بلکه از خداست. ۸ ما از هر طرف تحت فشار هستیم ولی خود را از دست نمی دهیم، دچار شک و تردید می شویم اما تسلیم نا امیدی نمی گردیم. ۹ آزار می بینیم اما هیچ وقت تنها نیستیم. به زمین می خوریم، ولی نابود نمی شویم. ۱۰ بدنهای فانی ما داغ مرگ عیسی را دایم با خود دارند تا زندگی عیسی در بدنهای ما نیز ظاهر شود. ۱۱ در تمام زندگی همیشه به خاطر عیسی به مرگ تسلیم می شویم تا زندگی عیسی در جسم فانی ما ظاهر شود. ۱۲ پس ما با مرگ روبرو می شویم، اما این باعث زندگی جاویدان در شما می گردد.
۱۳ در کتاب مزامیر نوشته شده است: «چون ایمان داشتم، سخن گفتم.» ما نیز سخن می گوییم، چون همان ایمان را داریم. ۱۴ زیرا می دانیم همان خدایی که عیسای مسیح را پس از مرگ زنده گردانید ما را نیز با عیسی زنده خواهد ساخت و همراه با شما در حضور خود خواهد آورد. ۱۵ همۀ این چیزها به خاطر شماست تا به هر اندازه ای که فیض خدا شامل حال مردم بیشتری می گردد، شکر و سپاس برای جلال خدا نیز زیادتر شود.
۱۶ بنابر این امید خود را از دست نمی دهیم. اگر چه وجود ظاهری ما رفته رفته از بین می رود ولی وجود روحانی ما روز به روز تازه تر می شود. ۱۷ این رنج و زحمت ناچیز و زودگذر، جلال عظیم و بی پایانی را برای ما فراهم می کند که با این دردها غیر قابل مقایسه است. ۱۸ پس ما به چیزهای نادیدنی چشم دوخته ایم نه به چیزهای دیدنی، زیرا آنچه به چشم می آید فانی است، ولی چیزهای نادیدنی ابدی هستند.
۱ در ابتدا خدا آسمان ها و زمین را آفرید. ۲ زمین خالی و بدون شکل بود. همه جا آب بود و تاریکی آنرا پوشانیده بود و روح خدا بر روی آبها حرکت می کرد. ۳ خدا فرمود: «روشنی بشود» و روشنی شد. ۴ خدا دید که روشنی نیکوست و روشنی را از تاریکی جدا کرد. ۵ خدا روشنی را روز و تاریکی را شب نام گذاشت. شب گذشت و صبح شد. این بود روز اول.
۶ خدا فرمود: «فضا ساخته شود تا آبها را از یکدیگر جدا کند.» ۷ خدا فضا را ساخت و آب های زیر فضا را از آب های بالای فضا جدا کرد. ۸ خدا فضا را آسمان نامید. شب گذشت و صبح شد. این بود روز دوم.
۹ خدا فرمود: «آب های زیر آسمان در یک جا جمع شوند تا خشکه ظاهر گردد» و چنان شد. ۱۰ خدا خشکه را زمین نامید و آبها را که در یک جا جمع شده بودند بحر نام گذاشت. خدا دید که آنچه انجام شده بود نیکوست. ۱۱ سپس خدا فرمود: «زمین همه نوع نبات برویاند. نباتاتی که غلات و حبوبات بیاورند و نباتاتی که میوه بار آورند» و چنین شد. ۱۲ پس زمین همه نوع نبات رویانید و خدا دید که آنچه بوجود آمده بود نیکوست. ۱۳ شب گذشت و صبح شد. این بود روز سوم.
۱۴ بعد از آن خدا فرمود: «اجسام نورانی در آسمان بوجود آیند تا روز را از شب جدا کنند و روز ها، سال ها، آیات و زمان ها را نشان دهند. ۱۵ آن ها در آسمان بدرخشند تا بر زمین روشنی دهند» و چنین شد. ۱۶ پس از آن، خدا دو جسم نورانی بزرگتر ساخت، یکی آفتاب برای سلطنت در روز و یکی ماهتاب برای سلطنت در شب. همچنین ستارگان را ساخت. ۱۷ آن ها را در آسمان قرار داد تا بر زمین روشنی دهند ۱۸ و بر روز و شب سلطنت نمایند و روشنی را از تاریکی جدا کنند. خدا دید که نیکوست. ۱۹ شب گذشت و صبح شد. این بود روز چهارم.
۲۰ پس از آن خدا فرمود: «آبها از انواع حیوانات و آسمان از انواع پرندگان پُر شوند.» ۲۱ پس خدا جانداران بزرگ بحری و همۀ حیواناتی که در آب زندگی می کنند و تمام پرندگان آسمان را آفرید. خدا دید که آنچه کرده بود نیکوست. ۲۲ و همۀ آن ها را برکت داد و فرمود: «بارور و زیاد شوید و آب های بحر را پُر سازید و پرندگان در زمین زیاد شوند.» ۲۳ شب گذشت و صبح شد. این بود روز پنجم.
۲۴ بعد از آن خدا فرمود: «زمین همه نوع حیوانات بوجود آوَرَد، اهلی و وحشی، بزرگ و کوچک» و چنین شد. ۲۵ پس خدا همۀ آن ها را ساخت و دید که آنچه انجام داده بود نیکوست.
۲۶ پس از آن خدا فرمود: «حالا انسان را می سازیم. آن ها به صورت ما و به شکل ما باشند و بر ماهیان بحری و پرندگان آسمان و همۀ حیوانات، اهلی و وحشی، بزرگ و کوچک و تمام زمین حکومت کنند.» ۲۷ پس خدا انسان را به صورت خود آفرید. انسان را به صورت خدا آفرید. آن ها را زن و مرد آفرید. ۲۸ آن ها را برکت داد و فرمود: «بارور و زیاد شوید، زمین را پُر سازید و در آن تسلط نمائید. بر ماهیان و پرندگان و تمام حیوانات روی زمین حکومت کنید.» ۲۹ و خدا گفت: «هر نوع گیاهی را که غلات و حبوبات بیاورد و هر نوع درختی را که میوه بیاورد به شما دادم تا برای شما خوراک باشد. ۳۰ اما هر نوع علف سبز را برای خوراک تمام حیوانات و پرندگان آماده کرده ام.» و چنین شد. ۳۱ آنگاه خدا کارهای آفرینش را ملاحظه کرد و همه را از هر جهت عالی یافت. شب گذشت و صبح شد، این بود روز ششم.
اول یوحنا ۱:۵ · دوم قرنتیان ۴:۶ · پیدایش ۱:۱۴–۱۹ · TDV
خداوند خورشید – «نور بزرگتر» – را در روز چهارم (پیدایش ۱:۱۴-۱۹)، همراه با ماه و ستارگان آفرید. برای هزاران سال، انسان‌ها به طرز عجیبی خورشید را پرستش کرده‌اند، گویی که دارای آگاهی یا اراده‌ای از خود است. خورشید، ماه و ستارگان آثار عظیمی از خالق ما هستند، اما تبدیل آنها به خدایان احمقانه است، زیرا آنها صرفاً نتایج یک فرآیند خلاقانه هستند. خدا نور است (۱ یوحنا ۱:۵) و بدون او هیچ چیز وجود ندارد، و همه چیز تاریکی است.
برتری خدا بر خورشید به وضوح زمانی نشان داده می‌شود که مسیح بین آسمان و زمین آویزان بود، در آن زمان به مدت سه ساعت تاریکی بر تمام زمینحاکم بود. این یک رویداد بسیار جدی بود، زمانی که پسر بیگناه خدا داوری را که من و شما سزاوار آن بودیم، بر خود می‌گرفت!
این فقط یک کسوف ساده نبود، و به دلایل مختلف: این در زمان عید فصح بود که در ماه کامل اتفاق می‌افتد (کسوف در ماه نو رخ می‌دهد)؛ کسوف سه ساعت طول نمی‌کشد؛ و لوقا به ما می‌گوید که «تمام زمین» را تحت تأثیر قرار داد. نه، این خدا بود که عمداً صحنه را مبهم می‌کرد، زیرا یک معامله مقدس در حال انجام بود، زمانی که گناه من بر خداوندعیسی گذاشته شد. چگونه کسی می‌توانست نگاه کند وقتی مسیح نجات‌دهنده توسط خدای خود رها می‌شد؟ کمی بعد، خداوند مبارک ما آخرین نفس خود را می‌کشید، در حالی که روح خود را به پدر می‌سپرد.
تاریکی در آن زمانمناسب بود، اما آه، بگذارید اکنون نگاه خود را از او دریغ نکنیم! همین کسی که سر مقدس خود را برای ما خم کرد، ستاره درخشان صبح است که واقعاً برخاسته و اکنون در دست راست خدا نشسته است.
«زیرا خدایی که فرمان داد نور از تاریکی بتابد، در دل‌های ما تابیده است تا نور معرفت جلال خدا را در چهرهعیسیمسیح بدهد» (۲ قرنتیان ۴:۶).
