لاویان ۲۳:۹-۱۷؛ لاویان ۲۴:۵-۷.
از آنجا که به نظر می‌رسد در مورد جایگاه ایماندار ابهاماتی وجود دارد، ما قصد داریم به طور خلاصه آن را بررسی کنیم، به امید اینکه برخی از خوانندگان خود را در حقیقت تثبیت کنیم.
پس، در وهله اول، می‌پرسیم: آیا جایگاه ایماندار در رومیان ۵:۲ یافت می‌شود؟ اینکه او در آنجا از طریق ایمان عادل شمرده شده، از طریق خداوند ما عیسی مسیح با خدا صلح دارد، از طریق مسیح به لذت کنونی لطف خدا وارد شده، و در امید جلال او شادمان است، به وضوح بیان شده است؛ اما آیا همه اینها – هرچند برکات عظیمی را نشان می‌دهد – جایگاه ایماندار را بیان می‌کند؟
اگر چنین است – زیرا تا اینجا ایماندار با مسیح نمرده است؛ منظور ما این است که تا اینجای تعلیم رساله – او هنوز ممکن است در جسم باشد؛ زیرا تا کنون فقط مسئله گناهان، گناه، مورد بررسی قرار گرفته است. ابراهیم به همان اندازه با ما عادل شمرده شد، و اگرچه به همان برکات نرسید، جایگاه او نیز مشابه بود، مشابه از این جهت که او نیز در جسم بود. تفاوت، به نظر ما، بیشتر در ماهیت برکات او نهفته است. کاملاً واضح است که ما در این کلام جایگاه قضایی ایماندار را داریم، یا، دقیق‌تر بگوییم، جایگاهی که خدا در فیض خود او را به طور قضایی وارد کرده است، در نتیجه مرگ و رستاخیز خداوند عیسی مسیح؛ اما ما نمی‌توانیم این را به عنوان حقیقت جایگاه خود بپذیریم.
دو کلام به نظر ما در این مورد بسیار واضح صحبت می‌کنند. خداوند، خطاب به شاگردان خود، می‌گوید: «در آن روز شما خواهید دانست که من در پدر خود هستم، و شما در من، و من در شما» (یوحنا ۱۴:۲۰). پولس رسول می‌نویسد: «شما در جسم نیستید، بلکه در روح هستید، اگر روح خدا در شما ساکن باشد. اما اگر کسی روح مسیح را نداشته باشد، او از آن او نیست» (رومیان ۸:۹).
اکنون واضح است که خداوند ما درباره زمان پس از آمدن تسلی‌دهنده، روح‌القدس، کسی که باید برای همیشه با او بماند، با آنها ساکن باشد و در آنها باشد، صحبت می‌کند. او علاوه بر این می‌افزاید: «من شما را یتیم نخواهم گذاشت: من نزد شما خواهم آمد. اندکی دیگر، و دنیا مرا دیگر نمی‌بیند؛ اما شما مرا می‌بینید: زیرا من زنده‌ام، شما نیز زنده خواهید بود.» آنگاه است که او می‌گوید: «در آن روز شما خواهید دانست،» و غیره. این مطمئناً مسیحیت است – روح‌القدس بر روی زمین و ساکن در ایماندار، و از طریق این، ایماندار قادر به درک جایگاه مسیح است، که او در پدر خود است، ایماندار در مسیح، و مسیح در ایماندار. بنابراین در رومیان ۸ سه چیز به هم پیوسته وجود دارد – بودن ما در مسیح، ساکن بودن روح‌القدس در ما، و خود مسیح در ما (آیات ۱، ۹، ۱۰). و در آیه نهم رسول به صراحت بودن در جسم را با بودن در روح مقایسه می‌کند، دومی مشروط به ساکن بودن روح خدا در ماست. بنابراین اگر درست است که هر ایمانداری که با خدا صلح دارد، روح ساکن را دارد، و هر چنین کسی «در مسیح» است، ما مجبور به این نتیجه‌گیری هستیم که جایگاه ما تنها با این کلمات نشان داده می‌شود.
بر اساس تضادی که رسول ترسیم کرده است، هر بی‌ایمانی «در جسم» است، و هر ایمانداری «در روح» است؛ همچنین «در مسیح»، بر اساس آیه اول. (ما در اینجا به بررسی نیروی دقیق این عبارات نمی‌پردازیم.) «در مسیح»، پس، ما درک می‌کنیم که جایگاه هر ایمانداری را که توسط روح‌القدس از خدا مهر شده است، بیان می‌کند. اینکه برای ورود و لذت بردن از این حقیقت مبارک – که خدا اکنون ما را، نه در آدم، در جسم، بلکه در مسیح می‌بیند – نیاز به تجربه و وضعیت عملی دارد، از جایگاه رومیان ۷ در رابطه با رومیان ۶ و ۸ دیده می‌شود؛ اما این کاملاً مسئله دیگری است.
چیز دیگری نیز باید مشاهده شود. اصطلاح «در مسیح» لزوماً در رومیان همان نیروی را ندارد که در ۲ قرنتیان ۵ و افسسیان دارد؛ بلکه باید در هر مکان مطابق با تعلیم متمایز رساله توضیح داده شود.
به عنوان مثال، «در مسیح»، در افسسیان ۲:۶، بدون شک به معنای اتحاد با مسیح است؛ اما این را به سختی می‌توان در مورد رومیان ۸:۱، و در واقع، در مورد یوحنا ۱۴:۲۰ گفت. همانطور که دیگری گفته است، در مورد این قسمت آخر (ما از حافظه نقل قول می‌کنیم، اما، به نظر ما، درست است)، «این اتحاد نیست، بلکه طبیعت و زندگی، و جایگاه ما در آن طبیعت و زندگی است.» به همین ترتیب، عدالت خدا در رومیان ۳ نیروی متفاوتی از آنچه در ۲ قرنتیان ۵:۲۱ دارد، دارد.
در رومیان «بر همه کسانی که ایمان می‌آورند» است، و این نیز در مکانی است که کسانی که ایمان می‌آورند در آن هستند؛ اما در ۲ قرنتیان ۵ ما در مسیح در مکانی که او هست، عدالت خدا ساخته شده‌ایم. باز هم، اگر جایگاه ایماندار در رومیان ۵:۲ یافت شود، اهمیت نسبی جایگاهی که مسیح در دست راست خدا اشغال می‌کند، از دست می‌رود.
با تمام احترام باید گفت که یک انسان، عیسی مسیح، هرچند پسر ازلی، در جلال خداست. و دقیقاً به این دلیل که او در آنجا به عنوان انسان است، این نیز جایگاه ماست، در فیض شگفت‌انگیز خدا، مطابق با مشورت‌های ازلی او. اغراق نیست اگر بگوییم که مسیحیت را نمی‌توان بدون شناخت این حقیقت که مسیح به عنوان انسان جلال یافته است، درک کرد. این بلافاصله مسئله جایگاه ایماندار را حل می‌کند. به همین دلیل، نمی‌تواند پایین‌تر از «در مسیح» در مکانی باشد که مسیح هست. این جایگاه ایماندار اکنون است؛ به زودی او با آن جایگاه مطابقت خواهد یافت، زیرا خدا ما را از پیش تعیین کرده است که به صورت پسرش مطابقت یابیم، تا او نخست‌زاده در میان برادران بسیار باشد.
پس از اینکه دیدیم جایگاه ما به عنوان ایمانداران تنها می‌تواند با اصطلاح «در مسیح» بیان شود، ما آزادانه این واقعیت را می‌پذیریم، بلکه بر آن اصرار می‌ورزیم که جایگاه ایماندار همیشه معیار مسئولیت اوست.
اما وضعیت صحیح روح هرگز با مبارزه برای مسئولیت به وجود نمی‌آید.
این فیض است که بازسازی و تثبیت می‌کند، و هرچه فیض کامل‌تر درک و لذت برده شود، رفتار ایماندار کامل‌تر با جایگاه او مطابقت خواهد داشت. شناخت جایگاه او شرطی برای رفتار صحیح است؛ اما، حتی اگر جایگاه شناخته شود، تا زمانی که چشمان ایماندار بر خودش باشد، وضعیت هرگز صحیح نخواهد بود. بنابراین، خطر این ادعا که «در مسیح» وضعیت یا شرط است، و نه جایگاه، در مشغولیت ایماندار با خودش، و در تلاش‌های متعاقب او (همیشه بی‌فایده، زیرا آنها قدرت را از جانب او فرض می‌کنند) برای رسیدن به وضعیت صحیح روح نهفته است. نتیجه تنها قانونی‌گرایی است.
پس، برای جمع‌بندی، دو چیز باید مورد توجه قرار گیرد. از طریق کار مسیح برای ما، ما به جایگاه جدیدی وارد شده‌ایم. ما زیر محکومیت بودیم، اما به واسطه قربانی کفاره‌ای او، اکنون در لطف پایدار خدا ایستاده‌ایم. خدایی که، در تمام آنچه هست، به خاطر گناهان ما علیه ما بود، اکنون به خاطر کارایی خون گرانبها برای ماست. اما این همه ماجرا نیست.
بر روی صلیب، خدا با آنچه ما بودیم، و همچنین با آنچه انجام داده بودیم، برخورد کرد. ما با مسیح مصلوب شده‌ایم، و بدین ترتیب گناه در جسم محکوم شده است. (غلاطیان ۲؛ رومیان ۸.) اما اگر صلیب تاریخ انسان اول را در مسئولیت به پایان می‌رساند، مسیح در رستاخیز جایگاه انسان دوم را گرفته است؛ و در نتیجه، هر ایمانداری، از طریق مرگ و رستاخیز مسیح، به جایگاه جدیدی در برابر خدا آورده شده است. اکنون این جایگاه جدید، یعنی «در مسیح» (نه اکنون در آدم) است که جایگاه ما را نشان می‌دهد.
