ماه گذشته به یک کاهن بهتر، یک عهد بهتر، یک قدس بهتر و یک قربانی بهتر نگاه کردیم. این ماه به خون بهتر، امید بهتر و وعده‌های بهتر نگاه خواهیم کرد.
خون بهتر که چیزهای بهتری را بیان می‌کند
ما «به عیسی، واسطه عهد جدید، و به خون پاشیده شده‌ای که بهتر از خون هابیل سخن می‌گوید» (عبرانیان ۱۲:۲۴) می‌آییم. حتی با اینکه گناه ما او را بر صلیب میخکوب کرد، اما خون او برای انتقام فریاد نمی‌زند، همانطور که خون هابیل فریاد زد (پیدایش ۴:۱۰-۱۲). ما به خاطر این عمل لعنت نشده‌ایم. خون او برای آشتی است. سخنان او این را تأیید می‌کند، همانطور که او گفت: «پدر، آنها را ببخش، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند» (لوقا ۲۳:۳۴). قائن هابیل را کشت زیرا هابیل در تقدیم قربانی مناسب از خدا اطاعت کرد. به نوبه خود خون او برای انتقام فریاد زد و لعنتی بر قائن قرار گرفت.
هنگامی که مسیح به خاطر حسادت به پیلاطس تسلیم شد (مرقس ۱۵:۱۰)، «خود را فروتن ساخت و تا به مرگ، حتی مرگ صلیب، مطیع شد» (فیلیپیان ۲:۸). اما او برای آشتی جهان بود. به جای روز انتقام، سال مقبول خداوند شد؛ به جای لعنت، او خود با آویزان شدن بر درخت، لعنت شد، تا برکت ابراهیم بر امت‌ها بیاید (غلاطیان ۳:۱۳-۱۴). خون او بهتر از خون هابیل است، و بنابراین چیزهای بهتری را به ما که به او ایمان داریم، می‌گوید. خداوند ما عیسی یک کاهن بهتر است، که با یک قدس بهتر، بر اساس یک قربانی بهتر، به دلیل خون بهتری که چیزهای بهتری را می‌گوید، یک عهد بهتر را خدمت می‌کند. ما اکنون یک امید بهتر داریم که بر وعده‌های بهتری استوار است که یک جوهر بهتر است. آن امید از یک کشور بهتر است، زیرا ما یک رستاخیز بهتر را به دست می‌آوریم.
یک امید بهتر
«زیرا شریعت هیچ چیز را کامل نکرد، اما آوردن یک امید بهتر این کار را کرد؛ که به وسیله آن به خدا نزدیک می‌شویم» (عبرانیان ۷:۱۹). امید صرفاً آرزو نیست. این انتظار با اطمینان است که محقق خواهد شد. انتظار به گونه‌ای است که ما آن را زودتر، نه دیرتر، آرزو می‌کنیم. تعدادی چیز در این امید بهتر گنجانده شده است: «امید انجیل» (کولسیان ۱:۲۳)، «امید نجات» (۱ تسالونیکیان ۵:۸)، «امید حیات جاودانی» (تیطس ۳:۷)، «امید جلال» (کولسیان ۱:۲۷)، و «امید وعده» (اعمال ۲۶:۶)، که به رستاخیز مردگان اشاره دارد.
شریعت فقط می‌توانست ما را محکوم کند، زیرا با ما مخالف بود؛ هیچ امیدی برای نجات از طریق شریعت یا رعایت شریعت وجود ندارد. از طریق شریعت مرگ آمد: «نیش مرگ گناه است؛ و قدرت گناه شریعت است» (۱ قرنتیان ۱۵:۵۶). شریعت گناهکاری بیش از حد ما را آشکار کرد؛ ما چیزی برای افتخار نداریم. هیچ امیدی برای جلال در شریعت یا رعایت شریعت وجود ندارد. شریعت و وعده با هم در تضاد هستند، «زیرا نوشته شده است که ابراهیم دو پسر داشت، یکی از کنیز، دیگری از زن آزاد. اما آن که از کنیز بود، بر حسب جسم متولد شد؛ اما آن که از زن آزاد بود، بر حسب وعده بود» (غلاطیان ۴:۲۲-۲۳). آن کنیز به کوه سینا اشاره دارد، جایی که شریعت داده شد. همانطور که پسر کنیز بدون دریافت میراث وعده داده شده توسط خدا بیرون رانده شد، بنابراین هیچ امیدی به وعده از طریق شریعت یا رعایت شریعت وجود ندارد.
وعده‌های بهتر
علاوه بر وعده رستاخیز دوباره، «وعده‌های بسیار بزرگ و گرانبها» (۲ پطرس ۱:۴) دیگری تحت این عهد بهتر وجود دارد. آنها وعده‌های: حیات جاودانی (۱ یوحنا ۲:۲۵)، روح‌القدس (لوقا ۲۴:۴۹)، وارث بودن (رومیان ۴:۱۳)، میراث ابدی (عبرانیان ۹:۱۵)، آسمان‌های جدید و زمین جدید (۲ پطرس ۳:۱۳)، آرامش (عبرانیان ۴:۱)، و آمدن او (۲ پطرس ۳:۴) هستند.
وعده‌های عهد قدیم مربوط به سرزمین، میوه‌های آن، شهر آن (اورشلیم) و مردم آن (اسرائیلیان) بود. وعده‌های ما مربوط به امور روحانی و ابدی است، که ما «شریک طبیعت الهی شویم» (۲ پطرس ۱:۴). اولین وعده‌ای که برای ما مؤثر می‌شود، وعده حیات جاودانی است: «و این است وعده‌ای که او به ما وعده داده است، حتی حیات جاودانی» (۱ یوحنا ۲:۲۵). این حیات در پسر اوست، زیرا «هر که به پسر ایمان آورد، حیات جاودانی دارد» (یوحنا ۳:۳۶). خدا آن را وعده می‌دهد؛ ما آن را باور می‌کنیم؛ و ما آن را اکنون داریم، به طوری که در لحظه‌ای که ایمان می‌آوریم، ما از نظر ابدی امن هستیم، در آن خانواده خدا متولد شده‌ایم. همانطور که غیرممکن است از خانواده زمینی خود متولد نشده باشیم، همینطور از خانواده آسمانی خود نیز.
این زندگی، زندگی موقت نامیده نمی‌شود، بلکه زندگی ابدی است – اما ما منتظر تجلی فیزیکی آن هستیم. ما می‌توانیم از زندگی فراوانی که ایماندار در زمین دارد به دلیل زندگی ابدی که خدا می‌دهد، لذت ببریم. «و این است زندگی ابدی، که تو را، تنها خدای حقیقی، و عیسی مسیح را که فرستاده‌ای، بشناسند» (یوحنا ۱۷:۳). شناخت خدا اساس زندگی ابدی است، و در نتیجه ما می‌توانیم بدانیم چه چیزی برای زندگی ما در این زمین حتی در هنگام رنج، درست و خوب است. این وعده بعدی است که ما را با آنچه درست و خوب است آشنا می‌کند.
وعده روح‌القدس مهر ما برای حیات جاودانی است (افسسیان ۱:۱۳): «اینک، وعده پدر خود را بر شما می‌فرستم» (لوقا ۲۴:۴۹). آن وعده روح خدا بود: «اما او این را درباره روح گفت، که کسانی که به او ایمان می‌آورند، باید دریافت کنند» (یوحنا ۷:۳۹). این تسلی‌دهنده بود، «حتی روح حقیقت؛ که جهان نمی‌تواند او را دریافت کند، زیرا او را نمی‌بیند و نمی‌شناسد: اما شما او را می‌شناسید؛ زیرا او با شما ساکن است، و در شما خواهد بود» (یوحنا ۱۴:۱۷). هدف او برای مسیحی این است که «شما را به تمام حقیقت هدایت کند: زیرا او از خود سخن نخواهد گفت؛ بلکه هر چه بشنود، آن را خواهد گفت: و او چیزهای آینده را به شما نشان خواهد داد. او مرا جلال خواهد داد» (یوحنا ۱۶:۱۳-۱۴). این روح خداست که محکومیت ما، معلم حقیقت ماست تا به ما بیاموزد چه چیزی درست است.
هنگامی که ما در روح راه می‌رویم (غلاطیان ۵:۱۶)، آنگاه می‌توانیم زندگی ابدی خود را به وفور حتی در جسم زندگی کنیم. اگر در روح راه نرویم، آنگاه او را «خاموش» (۱ تسالونیکیان ۵:۱۹) یا «غمگین» (افسسیان ۴:۳۰) خواهیم کرد. خاموش کردن روح به معنای انجام ندادن کارهایی است که او ما را به انجام آنها هدایت می‌کند. غمگین کردن او به معنای انجام کارهایی است که او ما را از انجام آنها باز می‌دارد. «اگر در روح زندگی می‌کنیم، بگذارید در روح نیز راه برویم» (غلاطیان ۵:۲۵).
روح همچنین «بیعانه» (یا پیش‌پرداخت) میراث ماست (افسسیان ۱:۱۴). ما می‌توانیم از خوبی آن میراث زندگی کنیم، حتی اگر منتظر باشیم تا واقعاً آن را به دست آوریم، درست مانند ابراهیم که سرزمین به او وعده داده شده بود، و در آن زندگی می‌کرد و از آن لذت می‌برد، اما هرگز آن را به دست نیاورد و بر آن حکومت نکرد.
وعده وارث بودن مربوط به حکومت بر این جهان با خداوند است. وعده میراث ابدی مربوط به قدس آسمانی در اورشلیم جدید است، که مرکز آن «خداوند خدای قادر مطلق و بره ... معبد آن» (مکاشفه ۲۱:۲۲) است.
زیرا وعده اینکه او وارث جهان خواهد بود، به ابراهیم یا به نسل او، از طریق شریعت نبود، بلکه از طریق عدالت ایمان بود (رومیان ۴:۱۳). بنابراین می‌بینیم که وعده وارث بودن جهان بر همه کسانی است که از ایمان گرانبهای ابراهیم هستند. عیسی به ۱۲ شاگرد گفت که وقتی او دوباره می‌آید تا همه چیز را نو کند، آنها بر ۱۲ تخت نشسته و ۱۲ قبیله اسرائیل را داوری خواهند کرد (متی ۱۹:۲۸). پاداش ما برای پیروی از او همانطور است که او از کرسی داوری خود تعیین می‌کند (۲ قرنتیان ۵:۱۰). همانطور که مثل لوقا ۱۹:۱۱-۲۱ نشان می‌دهد، آن پاداش، بر اساس وفاداری ما، این خواهد بود که هنگامی که او برای حکومت بر این جهان باز می‌گردد، مقداری اقتدار با او داشته باشیم. همانطور که پولس رسول در ۱ قرنتیان ۴:۶-۸ اشاره می‌کند، ما اکنون نباید حکومت کنیم زیرا در برابر یکدیگر متکبر خواهیم شد. پس از اینکه بدن‌های ما برخیزند و مانند خداوند پرجلال ما شوند، هزار سال با او حکومت خواهیم کرد (مکاشفه ۲۰:۶).
پس از آن، «آنگاه پایان می‌آید، هنگامی که او پادشاهی را به خدا، حتی پدر، تسلیم کند» (۱ قرنتیان ۱۵:۲۴). این پایان جهان و دنیایی است که ما می‌شناسیم. اما او آسمان جدید و زمین جدید را وعده می‌دهد: «با این حال ما، بر حسب وعده او، منتظر آسمان‌های جدید و زمین جدیدی هستیم که در آن عدالت ساکن است» (۲ پطرس ۳:۱۳). این در عهد عتیق وعده داده شده بود: «زیرا، اینک، من آسمان‌های جدید و زمین جدیدی را خلق می‌کنم: و گذشته به یاد نخواهد آمد، و به ذهن نخواهد آمد» (اشعیا ۶۵:۱۷). همچنین، «آسمان‌ها مانند دود ناپدید خواهند شد، و زمین مانند لباس کهنه خواهد شد» (اشعیا ۵۱:۶). «و مانند لباسی آنها را جمع خواهی کرد، و آنها تغییر خواهند کرد» (عبرانیان ۱:۱۲). ما می‌توانیم جهان را به مدادی تشبیه کنیم که بر نوک تیز خود تعادل دارد. اگر تعادل به هر سمتی کج شود، کل جهان فرو خواهد ریخت. به عنوان مسیحیان، ما می‌دانیم چه کسی همه چیز را با هم نگه می‌دارد و به وسیله چه کسی همه چیز وجود دارد. وقتی زمانش فرا رسد، او آن را جمع خواهد کرد و از نو شروع خواهد کرد. این وعده اوست!
با آن وعده، وعده آرامش است. این آرامش را می‌توانیم اکنون از طریق ایمان به کار او وارد شویم. این آرامش در نهایت به یک آرامش سبت تبدیل خواهد شد تا بدون وقفه توسط ایمانداران در مشارکتشان با پدر و پسر لذت برده شود. در مقابل سبت هفتگی تحت شریعت، این سبت آرامش خود خداست. «پس بیایید بترسیم، مبادا، وعده‌ای برای ورود به آرامش او برای ما باقی بماند، و کسی از شما به نظر برسد که از آن کوتاه بیاید» (عبرانیان ۴:۱). تمام «آرامش‌ها» در عبرانیان ۴ به جز یکی، به معنای «متوقف کردن» است.
آرامش در عبرانیان ۴:۹، آرامش «سبت» است. ما می‌توانیم با درک اینکه وقتی عیسی گفت: «تمام شد»، واقعاً تمام شد، وارد آرامش شویم! هر آنچه برای نجات ما لازم بود، انجام شد، تکمیل شد، تمام شد. او از آن کار دست کشید. برای اینکه ما وارد آن شویم، باید از هر کاری که به آن اضافه کند یا از آن بکاهد، دست بکشیم. کار ما اکنون برای خدمت است، نه برای نجات، و هنوز هم از آن آرامشی خواهد بود که آرامش سبت نامیده می‌شود.
آخرین این وعده‌های بهتر، نه به ترتیب زمانی، بلکه در صبر ما برای آن، آمدن اوست. «وعده آمدن او کجاست؟ زیرا از زمانی که پدران به خواب رفتند، همه چیز از آغاز خلقت همانطور ادامه دارد» (۲ پطرس ۳:۴). عیسی مثلی گفت، «زیرا آنها فکر می‌کردند که پادشاهی باید فوراً ظاهر شود. پس او گفت: «مردی نجیب‌زاده به کشوری دور رفت تا برای خود پادشاهی دریافت کند و بازگردد»» (لوقا ۱۹:۱۱-۱۲). و هنگامی که شاگردانش از او پرسیدند: «خداوندا، آیا در این زمان پادشاهی را به اسرائیل باز خواهی گرداند؟» او گفت: «دانستن زمان‌ها یا فصل‌ها که پدر در قدرت خود قرار داده است، برای شما نیست» (اعمال ۱:۶-۷). همراه با پادشاهی او صبر می‌آید: «من یوحنا، که برادر شما و شریک شما در مصیبت، و در پادشاهی و صبر عیسی مسیح هستم» (مکاشفه ۱:۹). این صبر عیسی مسیح است، زیرا او نیز مشتاق است که عروس خود را به خود بگیرد. ما منتظر هستیم، و او نیز. تقریباً ۲۰۰۰ سال است که این انتظار ادامه دارد، اما سرانجام، وقتی زمان مناسب فرا رسد، او خواهد آمد. چه وعده شگفت‌انگیزی!
