روایت کتاب مقدس از ساخت کشتی توسط نوح (پیدایش ۶-۹) اوج بیش از یک قرن کار سخت بود. نوح و خانواده‌اش آشکارا توسط همسایگانشان مورد تمسخر قرار گرفتند. خدا جهان را آفرید و سیاره ما را در آن قرار داد. سپس آدم و حوا را آفرید و به آنها باغ عدن را برای لذتشان داد.
از مکانی پر از عذاب، مرد ثروتمند از تمثیل، از زندگی خودخواهانه خود پشیمان می‌شود و به دیگران هشدار می‌دهد که قبل از اینکه دیر شود، به کلام خدا توجه کنند.
زنی در پمپئی در حالی که جواهرات را در دست داشت، جان باخت. اشتباه او را تکرار نکنید. ثروت‌های ابدی را که مسیح ارائه می‌دهد و از گنجینه‌های زمینی فراتر می‌رود، کشف کنید.
کتاب مقدس سرشار از هشدارها در مورد رانده شدن از حضور خداست. آنقدر وحشتناک است که کلمات زیادی برای بیان این تجربه به کار می‌رود. کلمات کمتری برای توصیف متضاد آن وجود دارد: بهشت، فردوس و جلال. بیایید واقعیت‌های بهشت و جهنم را مقایسه کنیم.
مفهوم بهشت از همان اولین آیهٔ کتاب مقدس ارائه شده است: «در ابتدا خدا آسمان‌ها و زمین را آفرید» (پیدایش ۱:۱ NKJV) بیشتر ارجاعات به فضای باز بزرگ آسمان، جو اطراف سیارهٔ ما، و وسعت
خداوند می‌فرماید که او «در ابدیت ساکن است» (اشعیا ۵۷:۱۵ NKJV) و موسی نوشت: «از ازل تا ابد تو خدا هستی» (مزمور ۹۰:۲ NIV) خداوند حباب کوچک زمان ما را به عنوان صحنه‌ای برای آفرینش تاج‌دار خود ساخت.
