در سراسر کتاب مقدس، خدای بزرگ ما به ما نشان می‌دهد که از غرور متنفر است و با آن به شدت برخورد می‌کند. برخی از نمونه‌های این امر عبارتند از:
در اول تیموتائوس ۳:۶، غرور به عنوان محکومیت شیطان ذکر شده است. اشعیا ۱۴:۱۲-۱۷ و حزقیال ۲۸:۱۲-۱۹، که خطاب به پادشاه صور است، در واقع به ما نشان می‌دهد که چگونه لوسیفر – بالاترین موجودات آفریده شده خدا – از طریق غرور به شیطان، دشمن خدا، تبدیل شد. زیبا، دانا، قدرتمند، ممتاز و خودباور، او علیه خدا شورش کرد، همانطور که در «من خواهم»های او می‌بینیم. خدا بر او داوری می‌کند، داوری‌ای که مکاشفه ۲۰:۱۰ به ما نشان می‌دهد که هنوز اجرا خواهد شد. دریاچه آتش و گوگرد، همانطور که خداوند عیسی به ما می‌گوید، برای شیطان و فرشتگانش آفریده شد (متی ۲۵:۴۱).
در پیدایش ۱۱، پس از طوفان، مردم به جای اطاعت از خدا که به آنها گفته بود تکثیر شوند و زمین را پر کنند، تصمیم گرفتند شهری و برجی بسازند که سر آن به آسمان برسد. آنها می‌خواستند برای خود نامی بسازند مبادا پراکنده شوند. خدا آنچه را که آنها می‌کردند دید و زبان آنها را درهم آمیخت، کار مشترک آنها را خراب کرد و آنها را بر روی زمین پراکنده ساخت.
خداوند به واسطه نبی عوبدیا، داوری خود را بر دشمنان مغرور و بی‌رحم اسرائیلی، یعنی ادومیان، نوادگان عیسو، اعلام کرد: «غرور دلت تو را فریب داده است... که مسکن تو بلند است؛ تو که در دل خود می‌گویی: 'چه کسی مرا به زمین خواهد آورد؟' اگرچه مانند عقاب بالا روی، و اگرچه لانه خود را در میان ستارگان بسازی، از آنجا تو را پایین خواهم آورد» (عوبدیا ۱:۳-۴). سلع، پایتخت غیرقابل نفوذی که ادوم برای خود از سنگ سخت تراشیده بود، قرن‌ها پنهان ماند. اکنون که پترا نامیده می‌شود، یک جاذبه گردشگری است.
