اولین انسان، آدم، در آغاز ظاهر می‌شود. او گناه کرد و از بهشت و درخت حیات محروم شد. در پایان سفر پیدایش دیگری برانگیخته می‌شود؛ یوسف به طور الهی برای برتری نشانه‌گذاری شده است؛ و از طریق طرد شدن، بدنامی، رنج، زندان و وفاداری، او به سرور تمام مصر و نجات‌دهنده در زمان قحطی تبدیل می‌شود.
او از خواری به افتخار و تعالی رسید و نجات را برای دیگران و برکت خاص را برای قوم خود در سرزمین منتخب گوشن تضمین کرد.
آغاز جدید در مسیح، یوسف حقیقی، یافت می‌شود که طرد و مصلوب شد، اما در واقع از قبر—از میان مردگان—برخاسته است. او سرور همه، نجات‌دهنده گناهکاران، مسیح اسرائیل (که آنها را در گوشن حقیقی ساکن خواهد کرد)، و سر کلیسا است.
او که آغاز است، نخست‌زاده از مردگان (کولسیان ۱:۱۵)،
تا در همه چیز برتری از آن او باشد. او
اول و آخر است، که مرد و زنده شد (مکاشفه ۲:۸).
آدم آخر—نه دوم، زیرا دیگری برای دنبال کردن نیست—نیز در خداوند برخاسته یافت می‌شود، همانطور که می‌گوید،
آدم آخر روحی حیات‌بخش (۱ قرنتیان ۱۵:۴۵).
پس از آنکه گناهان گناهکار را برطرف کرد—پس از آنکه برای ما مرد—پس از آنکه قبر را ترک کرد—پس از آنکه به قوم خود صلح گفت—بر آنها دمید و گفت،
روح‌القدس را دریافت کنید (یوحنا ۲۰:۲۲).
او روح را به عنوان حیات در آن زمان، و به عنوان قدرت بعداً (اعمال ۱:۸؛ ۲:۴)، هنگامی که به بالا صعود کرده بود، داد.
تمام کتاب الهام‌بخش به مسیح اشاره دارد، او زبان خدا به انسان‌هاست—«الف و یای.» پیش از او هیچ کس را نمی‌توان یافت، و پس از او نیز هیچ کس نخواهد آمد، زیرا او
آغاز و پایان است (مکاشفه ۲۱:۶).
