غلبه بر ریاکاری: تشخیص و اعتراف به گناهان پنهان

یک گناه پنهان کشف شد

من یک ریاکار هستم. شما هم به احتمال زیاد، به یک شکل یا دیگری. ممکن است دوست نداشته باشید اعتراف کنید، اما هستید! فرهنگ لغت وبستر ریاکار را کسی توصیف می‌کند که وانمود می‌کند متفاوت و بهتر از آن چیزی است که هست؛ یک مدعی دروغین فضیلت یا تقوا. و همه ما در مقطعی به این دام افتاده‌ایم. ما وانمود می‌کنیم که درست هستیم وقتی اشتباه می‌کنیم. ما وانمود می‌کنیم که بیشتر از آنچه واقعاً می‌دانیم، می‌دانیم. لیست بی‌پایان است. برخی افراد فکر می‌کنند من روحانی‌تر از آن چیزی هستم که واقعاً هستم، و بیشتر از آنچه واقعاً می‌دانم درباره کتاب مقدس می‌دانم. گاهی اوقات من آنها را باور می‌کنم و اینگونه عمل می‌کنم – و این بد است. به آن افتخار نمی‌کنم، اما متأسفانه همینطور است!

در آغاز هر دوره تدبیری در کتاب مقدس، خداوند به طرق قدرتمندی عمل کرد تا راه جدید خود را در برخورد با انسان معرفی کند. همانطور که او قوم خود را از مصر بیرون آورد، معجزات عظیمی و همچنین اقدامات انضباطی قوی علیه نافرمانی و ریاکاری وجود داشت. به عنوان مثال، جرم جمع‌آوری چوب در روز سبت منجر به حکم اعدام شد (اعداد ۱۵:۳۲-۳۶). و به یاد داشته باشید که عخان طوری عمل کرد که گویی کالاهای ممنوعه را از اریحا برنداشته است، پس از اینکه آنها را در چادر خود پنهان کرده بود. ریاکاری او کشف شد و خدا به همتایان او دستور داد که او و خانواده‌اش را که ممکن بود او را از کشف شدن باز دارند، سنگسار کنند (یوشع ۷:۱-۲۶).

آغاز دوره کلیسا شاهد معجزات شگفت‌انگیز کار روح بود. بازدیدکنندگان شهر اورشلیم، در حالی که به شاگردان گوش می‌دادند که از کارهای شگفت‌انگیز خدا صحبت می‌کردند، این کلمات را به زبان‌های خودشان شنیدند (اعمال ۲:۴-۱۲). آنها شاهد معجزه زندگی‌های تغییر یافته بودند که در آن مردم اموال خود را می‌فروختند و عواید آن را به فقیران کلیسا می‌دادند (اعمال ۲:۴۵). اما با معجزات قدرتمند فیض خدا، تعادل قدوسیت خدا در داوری گناه، از جمله ریاکاری، نیز آمد. بنابراین، هنگامی که حنانیا و سفیره وانمود کردند که تمام پول حاصل از فروش برخی اموال را می‌دهند، اما در واقع بخشی از آن وجوه را برای خود نگه داشتند، ریاکاری آنها توسط پطرس به چالش کشیده شد. ریاکاری آنها به شدت داوری شد زیرا خداوند آنها را در مقابل بسیاری از شاهدان کشت (اعمال ۵:۱-۱۱). آیا این بیش از حد شدید بود؟ نه با معیار خدای قدوس که به روشی جدید با قدرت و همتای آن، مسئولیت در قبال آن، کار می‌کرد.

برگردیم به فرضیه اولیه ما:

من یک ریاکار هستم و شما هم گاهی اوقات. این ممکن است در مسائل روزمره یا در قلمرو روحانی باشد. آیا ما سزاوار مرگ برای این گناه علیه معیار خدا هستیم؟ قطعاً! اما چرا کشته نمی‌شویم؟ زیرا ما در آن روزهای اولیه تشکیل کلیسا نیستیم. هنگامی که خدا راه جدیدی را در برخورد با انسان آغاز کرد، تجلی متعادلی از قدرت عظیم و داوری عادلانه وجود داشت. متأسفانه، هر زمان که خداوند مسئولیتی را به قوم خود می‌دهد، آنها شکست می‌خورند. گناه در کلیسا، و در زندگی کسانی که در آن هستند، قدرت، توان و شهادت آن را تضعیف کرده است. اگر خداوند مجازات اعدام را برای هر گناهی که مرتکب می‌شویم اعمال می‌کرد، هیچ کس در بدن مسیح باقی نمی‌ماند. بازگشت به شرایط کلیسای اولیه غیرممکن است. ما نمی‌توانیم قدرت را بدون مسئولیت و عواقب آن داشته باشیم.

اما این تصور را نداشته باشید که ریاکاری در نظر خداوند قابل قبول است. هنوز هم گناهی نفرت‌انگیز برای اوست. خوشبختانه، گناهان ما توسط او که با مرگ بر صلیب جلجتا بها را پرداخت، بخشیده شده است. اما خودآزمایی، تغییر نگرش و اقدامات اصلاحی ما برای خشنود کردن خداوندی که ما را دوست دارد، ضروری است.

دعا: ای خداوند، به من کمک کن تا این گناه پنهان را که تو را بی‌حرمت می‌کند، به دیگران آسیب می‌رساند و رشد روحانی مرا خفه می‌کند، تشخیص دهم و به آن اعتراف کنم. به من کمک کن تا ببینم چه زمانی گناه ریاکاری بر زندگی من تأثیر می‌گذارد و به آن اعتراف کنم، تا بتوانم در حقیقت راه بروم (سوم یوحنا ۱:۴).