این کلمات عیسی چقدر آرامش‌بخش و اطمینان‌بخش هستند: «من به آنها حیات ابدی می‌دهم، و هرگز هلاک نخواهند شد» (یوحنا ۱۰:۲۸ NKJV). مهم نیست مرگ چگونه فرا می‌رسد، ایماندار در مسیح از نظر ابدی ایمن است. امنیت او بر اساس کار تمام‌شده مسیح بر صلیب جلجتا است. حیات ابدی صرفاً موقتی و مشروط به اطاعت نیست—آنچه ممکن است ما با زندگی خود انجام دهیم یا ندهیم. زندگی که ابدی است، ابدی است!
آنچه کتاب مقدس تعلیم می‌دهد
به جای تمرکز بر آنچه مردم در مورد خودکشی فکر می‌کنند، بیایید آنچه کتاب مقدس می‌گوید را در نظر بگیریم. کلام خدا افکار جدی برای ما دارد.
اول، ممکن است بپرسیم: «چرا یک شخص خودکشی را انتخاب می‌کند؟» ظاهراً دلایل زیادی وجود دارد، زیرا، به هر حال، ما انسان هستیم. برخی چنان تحت فشارها، مشکلات سلامتی و افسردگی قرار می‌گیرند که در حالت بیگانگی و حواس‌پرتی عمیق، جان خود را می‌گیرند. دشوار است بدانیم تا چه حد آنها واقعاً مسئول اعمالی هستند که انجام می‌دهند، وقتی خودشان نیستند.
به من گفته شده است که کسانی که تمایل به خودکشی دارند، از احساس غرق‌کننده تنهایی رنج می‌برند. افسردگی آنها افق دیدشان را کوچک می‌کند. تمام دیدگاه آنها به پر شدن از ناامیدی خودشان محدود می‌شود. این منجر به خودفریبی می‌شود که در ذهن خودشان، عمل نهایی خودکشی را توجیه می‌کند. این ممکن است درست باشد، اما آیا صحیح است؟
به وضوح، کتاب مقدس می‌گوید که زندگی انسان مقدس است زیرا انسان به «تصویر خدا» آفریده شده است (پیدایش ۹:۶). خودکشی برآورد خدا از زندگی را نفی می‌کند. این فرمان ششم را نقض می‌کند: «قتل نکن»—نه دیگری و نه خودت! (خروج ۲۰:۱۳؛ رومیان ۱۳:۹). ده فرمان یک استاندارد کتاب مقدسی فوق‌العاده برای رفتار است—اما نه برای نجات.
ایمانداران و خودکشی
برخی مسیحیان فکر می‌کنند که یک ایماندار واقعی نمی‌تواند خودکشی کند، اما هیچ مدرک کتاب مقدسی برای چنین ادعایی وجود ندارد. مسیحیان دیگر معتقدند که یک ایماندار ممکن است نجات خود را از طریق چنین عملی از دست بدهد. باز هم، کتاب مقدس این را نمی‌گوید. با این حال، به ما می‌گوید که یک بار نجات یافته، همیشه نجات یافته است. خداوند عیسی گفت: «و هیچ‌کس آنها را از دست من نخواهد ربود... و هیچ‌کس نمی‌تواند آنها را از دست پدر من برباید» (یوحنا ۱۰:۲۸-۲۹). پولس رسول نوشت: «خدا به ما حیات ابدی داده است، و این حیات در پسر است» (اول یوحنا ۵:۱۱). کلام خدا ادامه می‌دهد: «کسی که به پسر ایمان دارد، حیات جاودانی دارد» (یوحنا ۳:۳۶). هیچ انسان، چیز یا عملی نمی‌تواند ما را از محبت خدا و حیات ابدی که از طریق مسیح از آن ماست، جدا کند (رومیان ۸:۳۵-۳۹).
نمونه‌های کتاب مقدسی
هیچ نمونه‌ای از خودکشی یک ایماندار در عهد جدید وجود ندارد. یهودا ایماندار نبود. در عهد عتیق ممکن است دو نمونه وجود داشته باشد. پادشاه شائول بر شمشیر خود افتاد (اول سموئیل ۳۱:۴). برخی می‌گویند سخن سموئیل به شائول که «فردا تو و پسرانت با من خواهید بود» (اول سموئیل ۲۸:۱۹)، به این معنی است که شائول در بهشت (یا ملکوت) با سموئیل خواهد بود. دیگران می‌گویند این فقط به این معنی است که شائول به زودی خواهد مرد و به شیول خواهد رفت، که شامل مکانی برای مردگان شریر بود.
نمونه دیگر اخیتوفل، مشاور مورد اعتماد داوود، که پدربزرگ بت‌شبع بود (دوم سموئیل ۱۱:۳)، و ممکن است از داوود به خاطر سوق دادن او به گناه متنفر بوده باشد. او به داوود پشت کرد و به ابشالوم کمک کرد، که تصمیم گرفت نصیحت او را نادیده بگیرد. اخیتوفل که بسیار رنجیده بود، خود را حلق‌آویز کرد (دوم سموئیل ۱۷:۲۳). برخی معتقدند هر دو در جلال خواهند بود—اما این قابل اثبات نیست.
با وجود این نمونه‌های عهد عتیق، ما می‌دانیم که ایمانداران به دلیل گناهانی که پس از ایمان آوردن مرتکب می‌شوند، نجات خود را از دست نمی‌دهند (اعمال ۱۳:۳۹؛ اول یوحنا ۱:۸-۱۰). بله، خودکشی گناه است زیرا قتل نفس است. با این حال، زنا و قتل دیگری نیز به همان اندازه گناهان بزرگی هستند. اما داوود، که با بت‌شبع زنا کرد و اوریا را به قتل رساند، به دلیل این گناهان نجات خود را از دست نداد (مزامیر ۳۲:۱-۵؛ ۵۱:۱۲؛ رومیان ۴:۶-۸). باید به یاد داشته باشیم که اگر واقعاً نجات یافته‌ایم، خون عیسی ما را از تمام گناهان—حتی خودکشی—پاک می‌کند.
با مسیح... بسیار بهتر
از آنجا که یک ایماندار وقتی خودکشی می‌کند، نجات خود را از دست نمی‌دهد، آیا او بنابراین «با مسیح است، که بسیار بهتر است»؟ (فیلیپیان ۱:۲۳). بله و خیر! درست است، با مسیح بودن بسیار بهتر است—اگر رفتن مطابق با زمان‌بندی کامل خدا باشد. اما اگر رفتن خارج از اراده او باشد، نتیجه به خوبی آنچه می‌توانست باشد، نخواهد بود.
هنگامی که مرگ، به هر وسیله‌ای، رخ می‌دهد، خدمت ایماندار بر روی زمین به پایان می‌رسد. این خدمتی است که در کرسی داوری مسیح بررسی خواهد شد. نتیجه آن داوری شامل سرنوشت ابدی ایماندار نمی‌شود زیرا این مورد سؤال نیست. آنچه مورد سؤال است، پاداش یا از دست دادن آن است. عبارت «او ضرر خواهد دید» در اول قرنتیان ۳:۱۵ یکی از اثرات مهم خودکشی ایماندار را توصیف می‌کند. کلمه «ضرر» به معنای «از دست دادن» پاداشی است که ممکن بود کسی داشته باشد. یوحنا در مورد همین احتمال از دست دادن «پاداش کامل» هشدار می‌دهد (دوم یوحنا ۸).
از آنجا که خودکشی فرمان خدا را می‌شکند، کسی که آن را مرتکب می‌شود، در کرسی داوری مسیح پاداش خود را از دست می‌دهد. او نجات خود را از دست نمی‌دهد (اول قرنتیان ۳:۱۵)، زیرا این از طریق پذیرش کار بزرگ رستگاری پسرش در جلجتا توسط خدا، از نظر ابدی ایمن است. او برای همیشه نجات یافته و ایمن است. هیچ شخص، شرایط یا چیزی نمی‌تواند هدیه جاودانی حیات ابدی خدا در مسیح را از بین ببرد. چه اطمینانی! اما با این حال، چه غمی چنین عملی هنوز به دل عزیزان باقی‌مانده می‌آورد.
نمونه‌ای از زندگی
بیایید به مثال یک ایماندار سالخورده که از یک عمل جراحی قلب ناموفق رنج می‌برد، بپردازیم. او فکر می‌کرد خداوند او را به خانه جلال خواهد برد، اما این اتفاق نیفتاده بود. وضعیت او بدتر می‌شد. او اغلب می‌گفت که نمی‌خواهد «مزاحم» کسی باشد. او تصمیم گرفت به همه چیز پایان دهد.
اما قبل از خودکشی، او اولین سطر یک سرود را روی کاغذی که از خود به جا گذاشت، نوشت:
جلال پیش روی من می‌درخشد!
نمی‌توانم اینجا بمانم!
او می‌دانست به کجا می‌رود—به آغوش پر محبت نجات‌دهنده‌اش در جلال! همسایه‌ای گفت: «او اکنون جایی است که همیشه می‌خواست باشد!»
شهادت او
در طول زندگی خود، این مسیحی اعمال مهربانی بسیاری انجام داد. مردم در سراسر جامعه می‌گفتند: «او مرد خوبی بود. دلمان برایش تنگ خواهد شد.» او به مردم اهمیت می‌داد و با کلمات تشویق‌آمیز آنها را شاد می‌کرد. او اغلب در حال کمک به دیگران دیده می‌شد. او به طور منظم از خانه سالمندان محلی بازدید می‌کرد و خداوند را با بسیاری از ساکنان به اشتراک می‌گذاشت. او به کلیسا می‌رفت و فعالانه در دعا، ستایش، پرستش و مطالعه کتاب مقدس شرکت می‌کرد. به عبارت دیگر، او یک مسیحی وفادار بود.
اگر او فرصت داشت از جایی که اکنون هست چیزی بگوید، مطمئنم که انجیل را به اشتراک می‌گذاشت و از شما می‌خواست که مطمئن شوید عیسی را به عنوان نجات‌دهنده و خداوند خود می‌شناسید، تا وقتی می‌میرید شما نیز با او باشید.
یک سوال
شما کجا ایستاده‌اید؟ چگونه خود را برای رویارویی با این دشمن بی‌امان به نام مرگ آماده می‌کنید؟ سه کار وجود دارد که باید انجام دهید تا مطمئن شوید به سوی بهشت می‌روید. اول، به خدا اعتراف کنید که چگونه مرگ شما را در شب تسخیر می‌کند؛ چگونه در اعماق ذهن شما را تعقیب می‌کند. دوم، گناهان خود را اعتراف کنید. کتاب مقدس می‌گوید: «مسیح برای گناهان ما مرد» (اول قرنتیان ۱۵:۳). مرگ او بر صلیب جلجتا کفاره گناهان شما را فراهم کرد. سوم، مسیح را به عنوان نجات‌دهنده و خداوند شخصی خود با توبه به او بپذیرید. چرا؟ زیرا لوقا می‌گوید: «اگر توبه نکنید، همه شما نیز به همین ترتیب هلاک خواهید شد» (لوقا ۱۳:۳).
