اعمال

اینها فعالیت‌هایی هستند، الهی یا انسانی، که ممکن است از خیر یا شر ناشی شوند. ما از «اعمال مرده» می‌خوانیم: اعمال صرفاً تشریفاتی، و تلاش‌های مذهبی جسم (جسم هیچ سودی ندارد). عبرانیان ۶:۱؛ عبرانیان ۹:۱۴. اینها در تضاد با «اعمال ایمان» قرار دارند، که بیان زندگی از طریق عمل روح‌القدس هستند. عبرانیان ۱۱. اعمال جسم در غلاطیان ۵:۱۹-۲۱ به تفصیل آمده است. انسان به وسیله ایمان و جدا از «اعمال شریعت» عادل شمرده می‌شود (رومیان ۳:۲۰؛ غلاطیان ۲:۱۶)، اما ایمان واقعی «اعمال نیکو» تولید خواهد کرد، و اینها می‌توانند توسط انسان‌ها دیده شوند، اگرچه خود ایمان نامرئی است. یعقوب ۲:۱۴-۲۶. خداوند عیسی وقتی بر روی زمین بود اعلام کرد که اعمال او گواه این بود که او پسر خداست، و توسط پدر فرستاده شده است، و پدر در اوست، و او در پدر است. یوحنا ۹:۴؛ یوحنا ۱۰:۳۷-۳۸؛ یوحنا ۱۴:۱۱. وقتی یهودیان مسیح را به دلیل شفای مردی در روز سبت آزار می‌دادند، او گفت: «پدر من تا به حال کار می‌کند، و من نیز کار می‌کنم.» یوحنا ۵:۱۷. خدا از اعمال خلقت خود در روز هفتم استراحت کرده بود، اما گناه وارد شده بود، و در عهد عتیق اشارات مکرری به فعالیت یهوه برای برکت روحانی انسان وجود دارد. پولس رسول، در نامه‌اش به تیتوس، به شدت بر اعمال نیکو تأکید می‌کند، تا مسیحیت بی‌ثمر نباشد. هر کس باید حساب خود را به خدا پس دهد، رومیان ۱۴:۱۲؛ و مردگان شریر برانگیخته شده و طبق اعمالشان داوری خواهند شد. مکاشفه ۲۰:۱۲-۱۳.