آب

کمبود آب در شرق به آن ارزش ویژه‌ای می‌بخشد. وجود آن به شکلی برای زندگی ضروری است. حاصلخیزی زمین به مقدار آب موجود برای آبیاری بستگی دارد. رود اردن، با چشمه‌های بزرگش، برای آبیاری چیزی جز دره بسیار پایین است. چشمه‌های زیادی در فلسطین وجود دارد، اما بیشتر آنها در تابستان خشک می‌شوند. میانگین بارندگی سالانه به ۳۰ اینچ می‌رسد. اما این فقط به ماه‌های آوریل تا اکتبر محدود می‌شود؛ و اگر آب جمع‌آوری و برای استفاده آینده ذخیره نمی‌شد، از دامنه‌ها به سمت دریا سرازیر می‌شد. سازند آهکی، با غارهای فراوانش، ساخت آب‌انبارها و مخازن را برای جمع‌آوری آب باران آسان می‌کرد: از آنجا در ماه‌های خشک به میزان لازم آب برداشت می‌شد. هر کجا آب یافت شود، در تمام طول سال سرسبزی و زیبایی وجود دارد. در دشت ساحلی، منابع فراوان آب با حفر چاه یافت می‌شود (پیدایش ۲۶:۱۳ به بعد). پر کردن چاه‌ها منطقه را غیرقابل سکونت می‌کرد. ارتش‌های مهاجم گاهی اوقات با مسدود کردن چاه‌ها (۲ پادشاهان ۳:۱۹؛ ۲ پادشاهان ۳:۲۵)، یا انحراف و پنهان کردن جریان از یک چشمه (۲ تواریخ ۳۲:۳ به بعد) به تنگناهای سختی می‌افتادند. اولین استفاده از آب بدون شک برای رفع تشنگی انسان و حیوان بود. امتناع از دادن آب به یک مرد تشنه در سراسر جهان محکوم می‌شد (پیدایش ۲۴:۱۷ به بعد، یوحنا ۴:۷). قرار دادن ظرف آب در کنار جاده برای رفع خستگی مسافر یک عمل شایسته محسوب می‌شود. همین حق شامل گله‌ها نمی‌شود (پیدایش ۲۴:۱۹ به بعد)، که برای آنها اغلب باید آب خریداری شود. استفاده و عرف مقررات خاصی را برای آبیاری حیوانات وضع کرده است که نقض آنها اغلب باعث نزاع می‌شود (پیدایش ۲۹:۲ به بعد، خروج ۲:۱۶ به بعد؛ مقایسه کنید پیدایش ۲۶:۲۰ و غیره). هنر آبیاری (که به آن مراجعه کنید) در دوران باستان به کار گرفته می‌شد (مزامیر ۱:۳؛ مزامیر ۶۵:۱۰، حزقیال ۱۷:۷ و غیره)، و در دوره روم به اوج توسعه خود رسید. به این زمان همچنین بسیاری از ویرانه‌های قنات‌های عظیم تعلق دارد که آب را از منابع دور به شهرها می‌رساندند. آب‌انبارها و چشمه‌ها ملک عمومی نیستند. هر خانه قابل توجهی یک آب‌انبار برای آب باران از سقف و مناطق مجاور دارد. به فرو بردن سطل‌ها که آب با آنها بالا کشیده می‌شود، اهمیت داده می‌شود، این کار از رکود جلوگیری می‌کند. چشمه‌ها و آب‌انبارهایی که در فضای باز ساخته می‌شوند، ملک خانواده یا قبیله محلی هستند، که در صورت نیاز به هر مقدار آب، باید از آنها خریداری شود. دهانه چاه معمولاً با یک سنگ بزرگ پوشانده می‌شود. کشیدن آب برای مصارف خانگی تقریباً به طور انحصاری کار زنان است (پیدایش ۲۴:۱۱، یوحنا ۴:۷ و غیره). در عبور از بیابان، آب در «بطری‌های» پوستی حمل می‌شود (پیدایش ۲۱:۱۴). آب «زنده»، یعنی آب «جاری» چشمه به آب «مرده» آب‌انبار بسیار ترجیح داده می‌شود، و اغلب نمادی از تأثیرات حیات‌بخش فیض خدا است (ارمیا ۲:۱۳، زکریا ۱۴:۳، یوحنا ۴:۱۰ و غیره). بسیاری از ارجاعات کتاب مقدس نشان می‌دهد که چگونه ویژگی‌های خنک‌کننده، طراوت‌بخش و بارورکننده آب در سرزمینی تشنه ارزشمند است (امثال ۲۵:۲۶، اشعیا ۴۴:۱۴، ارمیا ۱۷:۸، لوقا ۱۶:۲۴ و غیره). آب برای شستن پاها و دست‌های مهمان فراهم می‌شود (لوقا ۷:۴۴). ریختن آب بر روی دست‌ها وظیفه یک خدمتکار است (۲ پادشاهان ۳:۱۱). سیلاب‌های ناگهانی فصل بارانی نماد خطر هستند (مزامیر ۱۸:۱۶؛ مزامیر ۳۲:۶، اشعیا ۲۸:۱۷ و غیره)، و گذر سریع آنها نمادی از ناپایداری زندگی است (ایوب ۱۱:۱۸، مزامیر ۵۸:۷). آب همچنین نماد ضعف و بی‌ثباتی است (پیدایش ۴۹:۴، حزقیال ۲۱:۷ و غیره). مقایسه کنید شهر؛ اورشلیم، اول. ۴. برای «دروازه آب» به نِتینیم، صفحه ۶۵۴ الف مراجعه کنید. دبلیو. اوینگ.