آب‌انبار

در فلسطین، آب و هوا و ساختار زمین‌شناسی کشور، ذخیره آب را به یک ضرورت اولیه زندگی تبدیل می‌کند. از این رو، آب‌انبارها، که بیشتر در سنگ جامد کنده شده بودند، در زمان‌های کتاب مقدس و حتی قبل از فتح عبری (تثنیه ۶:۱۱، نحمیا ۹:۲۵، هر دو نسخه تجدید نظر شده) جهانی بودند. بنابراین در جزر مشخص شده است که «سنگ با آب‌انبارها سوراخ شده بود، هر یک به یک خانه [مقایسه دوم پادشاهان ۱۸:۳۱] یا گروهی از خانه‌ها اختصاص داده شده بود... (و) از نظر ماهیت نسبتاً یکنواخت بود. یک چاه دایره‌ای، با قطر حدود ۳ فوت و عمق ۵ فوت، که از طریق سنگ کنده شده بود، به سمت پایین به یک اتاق تقریباً مربع یا دایره‌ای شکل، با قطر حدود ۱۳ تا ۲۵ فوت و عمق معمولاً حدود ۲۰ فوت گسترش می‌یافت... دیوار معمولاً با گچ خشن پوشانده شده بود» (گزارش فصلی همان ۱۹۰۳، ۱۱۱ به بعد). یک آب‌انبار ممکن بود فقط آب باران را که از حیاط یا سقف مسطح در فصل بارندگی توسط ناودان‌ها و لوله‌ها منتقل می‌شد، در خود جای دهد، یا ممکن بود توسط یک کانال که از یک چشمه در فاصله دور هدایت می‌شد، تغذیه شود. بزرگترین آب‌انبارهای بی‌شمار اورشلیم، «دریای بزرگ» در منطقه حرم، که تخمین زده می‌شود ۳,۰۰۰,۰۰۰ گالن آب را در خود جای داده باشد، آب خود را تا حدی از زهکشی سطحی و تا حدی از آبی که توسط یک کانال از استخرهای سلیمان در نزدیکی بیت‌لحم آورده می‌شد، تأمین می‌کرد (ویلسون). دهانه یک آب‌انبار، که آب گاهی اوقات با چرخ از آن کشیده می‌شد (جامعه ۱۲:۶)، طبق قانون باید دارای پوشش می‌بود (خروج ۲۱:۳۳، مقایسه یوسفوس عتیق. IV. viii. ۳۷). یک آب‌انبار بلااستفاده یا موقتاً خالی، مکانی مناسب برای بازداشت بود، مانند مورد یوسف (پیدایش ۳۷:۲۰ به بعد) و ارمیا (ارمیا ۳۸:۶ به بعد).