فرهنگ لغت

آیین‌های مقدس

اصطلاح. اگرچه کلمه «آیین مقدس» (لاتین sacramentum) با توافق عمومی به...

۱
فرهنگ کتاب مقدس Hastings
1. اصطلاح. اگرچه کلمه «آیین مقدس» (لاتین sacramentum) با توافق عمومی به برخی از نهادهای عهد جدید اطلاق می‌شود، اما یک کلمه کتاب مقدسی نیست. در لاتین کلاسیک، sacramentum (از sacrare، «تقدیس کردن») به ویژه در دو معنی استفاده می‌شود: (الف) به صورت غیرفعال، به عنوان یک اصطلاح حقوقی، برای نشان دادن مبلغی پول که توسط طرفین دعوا سپرده شده است، که توسط بازنده ضبط شده و برای مصارف مقدس اختصاص داده شده است؛ (ب) به صورت فعال، به عنوان یک اصطلاح نظامی، برای نشان دادن سوگندی که توسط سربازان تازه استخدام شده گرفته می‌شود. هنگامی که این کلمه برای مصارف مسیحی به کار رفت، این کلمه پیشنهادات هر دو کاربرد قبلی را حفظ کرد. آیین مقدس چیزی بود که برای اهداف مقدس کنار گذاشته شده بود؛ همچنین، در موارد خاص، ماهیت نذر خودتقدیسی را داشت، شبیه به سوگند سرباز رومی (رجوع کنید به ترتولیان: «ما در پاسخ به کلمات مقدس، به جنگ خدای زنده فراخوانده شدیم،» ad Mart. iii.). اما کاربرد و تاریخچه این کلمه در کلیسای مسیحی عمدتاً با این واقعیت تعیین شد که در نسخه‌های لاتین قدیم و ولگاته بارها (اگرچه mysterium بیشتر به کار رفته است) برای ترجمه یونانی mystērion، «یک راز» به کار رفته است. [بنابراین ولگاته «این راز بزرگ است» پولس رسول (افسسیان ۵:۳۲) را با «Sacramentum hoc magnum est» ترجمه می‌کند؛ ترجمه‌ای که در برپایی بعدی ازدواج به عنوان یک آیین مقدس بی‌تأثیر نبود.] این شناسایی ایده آیین مقدس با ایده یک راز توسط ترتولیان بیشتر شد و با این واقعیت که در این زمان تمایلی به همسان‌سازی عبادت مسیحی با عبادت اسرارآمیز جهان یونانی-رومی به سرعت در کلیسا در حال رشد بود، بسیار تقویت شد (به مقاله راز مراجعه کنید). ترتولیان (اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم) اولین نویسنده‌ای است که نام «آیین مقدس» را به تعمید، عشای ربانی و سایر مناسک کلیسای مسیحی اطلاق می‌کند. هنگامی که پلینی (حدود ۱۱۲ میلادی)، در گزارش خود از عبادت مسیحیان بیتینیا، آنها را در جلسات صبحگاهی خود به عنوان «خود را با یک sacramentum متعهد به ارتکاب هیچ نوع جنایتی نمی‌کنند» (Ep. x. 96) توصیف می‌کند، برخی پیشنهاد کرده‌اند که او از این کلمه به معنای مسیحی استفاده می‌کرده است و یا به نذر تعمید یا به شرکت در عشای ربانی اشاره می‌کرده است. با این حال، این واقعیت که ما چنین کاربردی از این کلمه را، حتی در نویسندگان مسیحی، برای تقریباً یک قرن بعد پیدا نمی‌کنیم، این را بسیار بعید می‌سازد؛ و احتمالاً پلینی آن را به معنای قدیمی رومی یک سوگند یا تعهد جدی در نظر داشته است. 2. ماهیت و تعداد. (۱) اگرچه به ویژه در مورد تعمید و عشای ربانی استفاده می‌شود، اما کاربرد این اصطلاح توسط نویسندگان مسیحی در ابتدا بسیار آزاد بود، زیرا برای توصیف نه تنها انواع مراسم مذهبی، بلکه حتی حقایق و آموزه‌های ایمان مسیحی نیز به کار می‌رفت. ابهام مفاهیم رایج با اظهار نظر آگوستین که «نشانه‌های مربوط به امور الهی آیین مقدس نامیده می‌شوند» و با تعریف معروف او از آیین مقدس به عنوان «شکل مرئی یک فیض نامرئی» نشان داده می‌شود. این امر با این واقعیت نیز نشان داده می‌شود که هوگو سنت ویکتور (قرن دوازدهم) حدود ۳۰ آیین مقدس را که در کلیسا به رسمیت شناخته شده بودند، برمی‌شمارد. شورای ترنت ماهیت یک آیین مقدس را با دقت بیشتری تعریف کرد، با این بیان که همه نشانه‌های امور مقدس ارزش آیینی ندارند و اشکال مرئی تنها زمانی آیین مقدس هستند که یک فیض نامرئی را نشان دهند و به مجرای آن تبدیل شوند. این شورا همچنین حوزه آیینی را با بازتأیید در هفتمین جلسه خود (۱۵۴۷) تصمیمی از شورای فلورانس (۱۴۳۹) که در آن برای اولین بار به طور معتبر به پیشنهاد پیتر لومبارد (قرن دوازدهم) و سایر علمای الهیات مبنی بر اینکه تعداد آیین‌های مقدس باید ۷ باشد، یعنی تعمید، تأیید، عشای ربانی، توبه، مسح بیماران، دست‌گذاری و ازدواج، تأثیر داده شد، محدود کرد – پیشنهادی که آشکارا تحت تأثیر این باور بود که ۷ یک عدد مقدس است. (۲) در کلیساهای اصلاح‌شده، انتقاد از این طرح بر این واقعیت استوار بود که بر هیچ اصل ثابتی استوار نیست. عدد ۷ کاملاً دلبخواهی است؛ در حالی که تعریف یک آیین مقدس هنوز آنقدر مبهم است که هر چیزی جز انتخاب دلبخواهی جزئیات غیرممکن است. بنابراین، در حالی که اصلاح‌طلبان اصطلاح «آیین مقدس» را به عنوان یک اصطلاح مناسب برای بیان ایده کلی که باید از ویژگی‌های اعمالی که تحت این نام طبقه‌بندی می‌شوند، استخراج شود – اصطلاحی که علاوه بر این، از زمان ترتولیان توسط کلیسا تأیید شده است – حفظ کردند، آنها نشانه متمایز کننده یک آیین مقدس را در این واقعیت یافتند که توسط خود مسیح تأسیس شده و توسط او به پیروانش دستور داده شده است. و از آنجا که تعمید و شام خداوند تنها دو مناسک هستند که می‌توان این ادعا را برای آنها مطرح کرد، نتیجه می‌شود که تنها دو آیین مقدس به معنای واقعی کلمه وجود دارد. یگانگی که به اینها تعلق دارد، بر اساس انتصاب شخصی مسیح و ارتباط با کلمات خود او (متی ۲۸:۱۹، مرقس ۱۶:۱-۲۰ [۱۶]؛ متی ۲۶:۲۶؛ متی ۲۶:۲۹ ||، اول قرنتیان ۱۱:۲۳-۲۵) ما را توجیه می‌کند که آنها را از سایر مناسک و مراسم جدا کنیم، هرچند که هر یک از اینها ممکن است مناسب و الهام‌بخش به نظر برسند، و آنها را به مرتبه تشکیل بخشی جدایی‌ناپذیر از مکاشفه تاریخی خدا در مسیح ارتقا می‌دهد، و بنابراین نه تنها نشانه‌ها، بلکه در حقیقت، به قول آگوستین، «کلام مرئی شده» هستند. توجیه این جداسازی تعمید و شام خداوند از سایر مناسک، و ارتباط آنها با یک نام مشترک، در عهد جدید توسط اعمال رسولان ۲:۴۱-۴۲ و اول قرنتیان ۱۰:۱-۴ ارائه شده است. توجیه دیگری شاید در این واقعیت یافت شود که پولس رسول بین ختنه و عید فصح – دو مناسک متمایز عهد عتیق – از یک سو، و تعمید (کولسیان ۲:۱۱) و شام خداوند (رجوع کنید به اول قرنتیان ۵:۷ با اول قرنتیان ۱۱:۲۶) به ترتیب، از سوی دیگر، یک تشابه ردیابی می‌کند. 3. اثربخشی. طبق دیدگاه رومی، آیین‌های مقدس ex opere operato مؤثر هستند، یعنی با قدرتی که در خود آنها به عنوان اعمال بیرونی وجود دارد. آموزه اصلاح‌شده، از سوی دیگر، معتقد است که اگرچه آنها مجاری الهی فیض آسمانی هستند، اما منافع آنها برای دریافت‌کننده مشروط به شرایط روحی ذهنی، و بالاتر از همه به اعمال ایمان به خود مسیح است. برای اطلاعات بیشتر، به تعمید، تأیید، عشای ربانی، دست‌گذاری مراجعه کنید. جی. سی. لامبرت.