انبیا

کتاب‌هایی که بدین گونه نامگذاری شده‌اند، بخش متمایز و بسیار مهمی از کلام خدا را تشکیل می‌دهند. نبوت معمولاً به وضعیت ویران شده‌ای در میان قوم خدا اشاره داشت که نیازمند مداخله او بود. برخی از نبوت‌ها درخواست‌هایی هستند که قوم را به یاد کارهایی می‌اندازند که خدا برایشان انجام داده بود، و اعلام می‌کردند که او چقدر مشتاق و آماده بود تا اگر به او وفادار باشند، آنها را برکت دهد؛ هرچند که در این میان پیش‌بینی‌های مداومی از آنچه برای برکت اسرائیل در آینده خواهد بود، پس از آنکه برای مدتی کنار گذاشته شده‌اند، در هم تنیده شده است. برخی دیگر به طور دقیق به رویدادهایی اشاره دارند که در آن زمان یا هنوز در آینده هستند. به طور کلی، انبیا به اسرائیل به عنوان یک دایره داخلی، یا بستر اصلی، اشاره می‌کنند که در آن معاملات یهوه توسعه یافته و توسعه خواهد یافت، و مسیح با آن در ارتباط مستقیم است. ملت‌ها یک دایره بیرونی را تشکیل می‌دادند، و کم و بیش بر اساس روابطشان با دوازده قبیله مورد توجه قرار می‌گرفتند. گاهی اوقات از این ملت‌ها به عنوان ابزارهای خدا یاد می‌شود که او توسط آنها قوم خود را مجازات کرد، و خودشان بعداً باید مجازات‌های خدا را تحمل می‌کردند. فراتر از همه اینها، حکومت جهانی خدا وجود دارد؛ که در نتیجه همه چیز باید تابع مسیح شود، در حالی که وعده‌های خدا به اسرائیل محقق می‌شود، زیرا تمام اسرائیل دوباره به برکت آورده خواهد شد، با یهوه در میان آنها که با جلال احاطه شده است، و ملت‌ها با آنها برکت خواهند یافت.

کتاب‌های نبوی به طور طبیعی به سه بخش تقسیم می‌شوند.

۱. آنهایی که به اسرائیل داده شد در حالی که هنوز یک ملت بود، هرچند به دو بخش تقسیم شده بود، تا فروپاشی کامل یهودا.

۲. آنهایی که به دوران امت‌ها اشاره دارند، که با نبوکدنصر آغاز شد، و فراتر از روزهای مسیح بر روی زمین ادامه دارد، و هنوز در جریان است: اینها تقریباً به طور کامل در دانیال آمده‌اند.

۳. آنهایی که پس از بازگشت بخشی از یهودا از تبعید داده شد، زمانی که آنها با نبوت‌های حجی، زکریا، و ملاکی کمک شدند، که زمان مسیح بر روی زمین را نشان می‌دهند، و حتی فراتر از آن به برکت آینده می‌روند.

به اینها می‌توان نبوت‌های موجود در انجیل‌ها، رساله‌ها، و مکاشفه را اضافه کرد، که شامل داوری‌های خدا بر مسیحیت مرتد و ملت‌ها به طور کلی است؛ سرنگونی نهایی شیطان، و برکت جهانی، که با داوری مردگان و چشم‌انداز باشکوهی به وضعیت ابدی پایان می‌یابد.

در اینجا بی‌جا نیست که چند کلمه در مورد موقعیت نسبی، از نظر زمان، کتاب‌های نبوی مختلف عهد عتیق اضافه کنیم. می‌توان پیش‌فرض گرفت که بار نبوت‌های عوبدیا، یونس، و ناحوم به طور خاص به ادوم و نینوا، یعنی به اقوامی که همیشه با اسرائیل دشمن بودند، اشاره دارد. چیز کمی برای تعیین دقیق تاریخ‌های یوئیل و حبقوق وجود دارد. از بقیه، هوشع، عاموس، و اشعیا قبل از اسارت ده قبیله هستند. با این حال، رؤیاهای اشعیا به یهودا و اورشلیم اشاره دارند. به نظر می‌رسد، هر دلیلی که داشته باشد، شهادتی که معمولاً به عنوان «انبیا» شناخته می‌شود، در زمان یربعام دوم پادشاه اسرائیل آغاز شد، در حالی که عزیا هم‌عصر او در یهودا بود. معرفی کتاب نبوی نشان می‌داد که روابط عادی مردم با خدا از بین رفته بود، و «لو-عمی» به طور نبوی بر آنها نوشته شده بود.

دیگران به دنبال آن می‌آیند، مانند میکاه، که در مورد سامره و اورشلیم نبوت می‌کند، هرچند هیچ اشاره شخصی به پادشاه اسرائیل نشده است؛ و، یا قبل یا هم‌عصر با اسارت یهودا، ارمیا و صفنیا. انبیا حزقیال و دانیال از سرزمین کلده سخن می‌گویند، زمانی که تمام امیدهای کنونی برای اسرائیل و یهودا از بین رفته بود، و دوران امت‌ها آغاز شده بود. پس از بازگشت از اسارت، حجی، زکریا، و ملاکی را داریم. شهادت انبیا بدین ترتیب بیش از یک دوره سیصد تا چهارصد ساله گسترش یافت.

تاریخ‌های تقریبی هر یک از انبیا را می‌توان در جداول گاه‌شماری زیر «پادشاهان» مشاهده کرد.

کتاب‌های اشعیا و ارمیا قابل توجه هستند، اولی به دلیل جامع‌ترین بودن نبوت‌ها، که تقریباً به ترتیب مسائل اخلاقی مختلفی را که در معاملات خدا با اسرائیل دخیل هستند، در بر می‌گیرد، و آنچه را که می‌توان یک چارچوب نبوی کلی توصیف کرد، ارائه می‌دهد؛ و دومی به دلیل بیان، به شیوه‌ای بسیار تأثیرگذار، احساساتی که روح مسیح در مورد قوم خدا ایجاد می‌کند، زمانی که هیچ درمانی وجود نداشت، و پایان فرا رسیده بود.

دو نکته بسیار مهم در مورد نبوت را می‌توان بیان کرد: اول، هیچ نبوتی تفسیر خود را به همراه ندارد: هر یک باید در جایگاه و ارتباط خود با کل سیستم نبوت درک شود. دوم، دامنه تمام نبوت ما را به روز خداوند می‌برد؛ داوری ملت‌ها و شریران در اسرائیل؛ تأسیس پادشاهی؛ و اتحاد مجدد اسرائیل و یهودا تحت خداوند، عدالت آنها. این هدف بزرگ راه‌های خدا بر روی زمین است. این بازسازی و برکت قوم باستانی او توسط خدا، در مسیح آنها، را می‌توان یک نخ طلایی نامید که در تمام انبیا جاری است. این همیشه در برابر خدا بود، و در همه جا می‌درخشد.

برای درک صحیح این کتاب‌ها، و برای درک واقعی آنچه مسیحیت است، بسیار مهم است که ببینیم کلیسای مسیح در انبیا جایی ندارد. در کلیسا نه یهودی وجود دارد و نه غیریهودی، و انبیا هر دو را به رسمیت می‌شناسند، در حالی که با دقت تمایز بین آنها را حفظ می‌کنند. نبوت به زمین و حکومت خدا و نتیجه آن می‌پردازد: مسیحی به آسمان تعلق دارد، و او با مسیح در پادشاهی سلطنت خواهد کرد. در نسخه مجاز عهد عتیق، عناوین بسیاری از فصل‌ها گمراه‌کننده هستند: کلیسایی که اغلب در آنها صحبت می‌شود هرگز در متن یافت نمی‌شود؛ مسیح در آنجا است، و تجلی خدا؛ و کتاب‌هایی که راه‌های او را توسعه می‌دهند، و از رنج‌ها و جلال‌های کسی که مسیحی با او متحد است، سخن می‌گویند، برای او بسیار جالب هستند، هرچند که ممکن است مستقیماً از او صحبت نشود.

برخی از مسیحیان، هرچند که بخش‌هایی از نبوت را می‌دانند و از آن لذت می‌برند، بدون اینکه به طور دقیق به باقیمانده اسرائیل اشاره کنند، در مطالعه انبیا کوتاهی می‌کنند. تعداد کمی مطالعه آن را بی‌فایده می‌دانند — موضوع بسیار مرموز است، می‌گویند، و مفسران در تفسیر خود بسیار متفاوت هستند! یکی از موانع بزرگ در درک انبیا این است که به آنها اجازه داده نمی‌شود آنچه را که می‌گویند، معنی کنند. اجازه دادن به اسرائیل برای معنی کردن اسرائیل در مجازات، بازسازی، و جلال زمینی آینده‌اش، بلافاصله انبوهی از مشکلات را برطرف می‌کند. بسیاری از گفته‌های خداوند و سایر بخش‌های کتاب مقدس را نمی‌توان درک کرد مگر اینکه یک طرح کلی واقعی از نبوت درک شود؛ و اگر این درک شود، هیچ یک از تعالیم اخلاقی و تسلی در مورد طبیعت و راه‌های تغییرناپذیر خدا از دست نخواهد رفت.

دوازده پیامبری که پس از کتاب دانیال می‌آیند، اغلب «پیامبران صغیر» نامیده می‌شوند، صرفاً به این دلیل که کوتاه‌تر از دیگران هستند، و نه به این دلیل که از هیچ نظر پایین‌تر هستند.

در ادامه برخی از رویدادهای نبوی که در انتظار تحقق هستند، آمده است:-

• ربوده شدن مقدسین، زمانی که مردگان در مسیح زنده خواهند شد، زندگان تغییر خواهند کرد، و مرگ در پیروزی بلعیده خواهد شد. اول قرنتیان ۱۵:۵۱-۵۲؛ اول تسالونیکیان ۴:۱۶-۱۷.
• بازگشت بخشی از یهودیان به فلسطین، که در بی‌اعتقادی معبد را بازسازی خواهند کرد، و احکام خود را دوباره برقرار خواهند کرد. اشعیا ۱۷:۱۰-۱۱؛ اشعیا ۶۶:۱-۳؛ مکاشفه ۱۱:۱-۲.
• احیای امپراتوری روم، ده قدرت غربی کم و بیش تحت یک سرپرست خواهند بود. این در ابتدا بر ملت یهود یک حمایت اعمال خواهد کرد. اشعیا ۲۸:۱۴-۱۸؛ دانیال ۲:۴۰-۴۳؛ دانیال ۷:۷-۸؛ دانیال ۹:۲۷؛ مکاشفه ۱۷:۷-۸، ۱۰-۱۳.
• ارتداد و مکاشفه مرد گناه. دوم تسالونیکیان ۲:۳-۱۲.
• توسعه کامل سیستم کلیسایی رومی، که در ابتدا به عنوان یک فاحشه بر امپراتوری تسلط دارد، اما بعداً توسط ده پادشاه نابود می‌شود. دوم تیموتائوس ۳:۱-۹؛ دوم تیموتائوس ۴:۳-۴؛ دوم پطرس ۲:۱-۳؛ یهودا ۳، ۴، ۱۱؛ مکاشفه ۱۷:۱-۶، ۱۶.
• بیرون راندن شیطان و فرشتگانش از آسمان، زمانی که شیطان به حیوان (سر امپراتوری روم) و پیامبر دروغین (ضد مسیح) انرژی خواهد داد: آنها یهودیان متدین را آزار خواهند داد، پرستش یهوه را در اورشلیم لغو خواهند کرد، و بت‌پرستی و پرستش تصویر حیوان را در همه جا اجباری خواهند کرد. بدین ترتیب یک تثلیث شیطانی تشکیل خواهد شد. دانیال ۷:۱۹-۲۵؛ دانیال ۹:۲۷؛ دانیال ۱۱:۳۶-۳۹؛ دوم تسالونیکیان ۲:۴؛ مکاشفه ۱۳:۱-۱۸.
• ظهور خداوند با مقدسین آسمانی برای داوری دشمنانش، و برای نجات قوم زمینی‌اش. دانیال ۲:۳۴-۳۵، ۴۴، ۴۵؛ متی ۲۴:۳۰؛ اول تسالونیکیان ۴:۱۴؛ دوم تسالونیکیان ۱:۷-۱۰؛ مکاشفه ۱۹:۱۱-۲۱.
• جمع شدن ده قبیله پس از آمدن خداوند تا تمام اسرائیل در سرزمین، تحت عصای خداوند، او که ضد نوع داوود است، متحد شوند. آنها در سرزمین خود توسط جوج (روسیه) مورد حمله قرار خواهند گرفت که به طور کامل نابود خواهد شد. اشعیا ۱۱:۱۱-۱۴؛ حزقیال ۳۶، حزقیال ۳۸، حزقیال ۳۹؛ دانیال ۱۲:۲-۳؛ رومیان ۱۱:۲۶-۲۷.
• بستن شیطان؛ خلقت از بندگی فساد رهایی خواهد یافت، و مسیح هزار سال در صلح بر زمین سلطنت خواهد کرد، او که ضد نوع سلیمان است. مزمور ۷۲:۸، ۱۷؛ اشعیا ۲:۴؛ اشعیا ۱۱:۶-۹؛ اشعیا ۲۵:۶-۸؛ حبقوق ۲:۱۴؛ زکریا ۱۴:۹؛ رومیان ۸:۲۱-۲۲؛ مکاشفه ۲۰:۱-۶.
• آزاد شدن شیطان برای مدت کوتاهی، که دوباره ملت‌ها را فریب خواهد داد: آنها به مقدسین بر روی زمین و اورشلیم حمله خواهند کرد؛ اما دشمن با آتش نابود خواهد شد، و شیطان به دریاچه آتش افکنده خواهد شد. مکاشفه ۲۰:۷-۱۰. وضعیت ابدی به دنبال آن خواهد آمد.