اونیاس

چهار کاهن اعظم این نام را داشتند. اونیاس اول پسر یدوع و پدر شمعون عادل بود (سیرخ ۵۰:۱، که در آن، با این حال، متن عبری به جای اونیاس، یوحنا را می‌خواند). در زمان او گفته می‌شود نامه‌ای از آریوس اول، پادشاه اسپارت، رسیده بود که ادعای خویشاوندی و پیشنهاد اتحاد می‌کرد (۱ مکابیان ۱۲:۷ به بعد [نسخه اصلاح شده. آریوس]؛ رجوع کنید به یوسفوس، عتیقات XII. iv. 10). اونیاس دوم پسر شمعون عادل بود. عدم تمایل او به پرداخت خراج ۲۰ تالنت به مصر می‌توانست منجر به مشکلات بزرگی شود اگر برادرزاده زیرک و خودخواه او، یوسف، بطلمیوس را راضی نکرده بود (عتیقات XII. vi. 1). اونیاس سوم پسر شمعون دوم بود و حدود سال ۱۹۸ قبل از میلاد به مقام خود رسید. طبق ۲ مکابیان ۳:۱ تا ۲ مکابیان ۴:۳۸، او شهر را به خوبی اداره می‌کرد. اختلافی بین او و مردی به نام شمعون پیش آمد. شمعون پادشاه سلوکوس را متقاعد کرد که هلیودوروس (۴ مکابیان ۴:۱-۱۴ آپولونیوس را جایگزین می‌کند) را برای تصرف خزانه معبد بفرستد. هلیودوروس به طور ماوراء طبیعی دفع شد، اونیاس برای دفاع از خود به انطاکیه رفت. او از مقام خود برکنار شد. در سال ۱۷۵ قبل از میلاد به قتل رسید (دانیال ۹:۲۶). احترامی که یاد او داشت از ۲ مکابیان ۱۵:۱۲-۱۴ آشکار است. پسرش اونیاس چهارم به مصر فرار کرد و مورد استقبال بطلمیوس فیلوپاتور قرار گرفت، که معبدی متروکه در لئونتوپولیس به او داد، که او آن را به سبک معبد اورشلیم بازسازی کرد تا به عنوان مرکزی برای وحدت یهودیان هلنیستی عمل کند (عتیقات XIII. iii. 1, 3, BJ I. i. 1, VII. x. 2). جی. تیلور.