اعداد، کتاب

این به دلیل شماره‌گذاری بنی‌اسرائیل است که دو بار به تفصیل ذکر شده است: اعداد ۱ و اعداد ۲۶. این کتاب را می‌توان تحت چهار بخش خلاصه کرد.

۱. ترتیبات برای خروج مردم از سینا؛ اعداد ۱ — اعداد ۹ ۲. سفر از سینا به مرزهای کنعان؛ اعداد ۱۰ — اعداد ۱۴. ۳. قوانین و چند رویداد در طول سی و هشت سال سفر؛ اعداد ۱۵ — اعداد ۱۹. ۴. رویدادهای سال آخر، با فهرستی از تمام توقفگاه‌ها از مصر؛ اعداد ۲۰ — اعداد ۳۶. به طور کلی می‌توان گفت که این کتاب خدمت و سلوک مردم، آزمایش‌ها و امتحانات آنها را تحت مسئولیت نشان می‌دهد: نمونه‌ای از خدمت و سلوک روحانی مسیحیان اکنون در بیابان. در زبان عبری عنوان کتاب «در بیابان» است.

کتاب با شماره‌گذاری مردم آغاز می‌شود و سپس ترتیب قبایل در اطراف خیمه. هر قبیله جایگاه و علاقه فردی خود را در برابر خداوند داشت: نمادی از مقدسین خدا که به رسمیت شناخته شده و جایگاه آنها در رابطه با شهادت او تعیین شده است. دوازده قبیله علاوه بر لاویان وجود داشتند که برای خدمت خیمه شهادت اختصاص داده شده بودند و در اطراف حیاط قرار می‌گرفتند. همه طبق دستور قرار گرفتند و هر یک باید چادر خود را نزدیک پرچمی که به آن تعلق داشتند برپا می‌کردند. به اردوگاه مراجعه کنید.

اعداد ۳: لاویان باید به جای نخست‌زادگان به خدا تقدیم می‌شدند، که خدا همه آنها را برای خود گرفت هنگامی که نخست‌زادگان مصریان را زد. از آنجا که تعداد نخست‌زادگان از لاویان بیشتر بود، بقیه بازخرید شدند: نمادی از مقدسین که به عنوان نخست‌زادگان و بازخریدشدگان دیده می‌شوند، که کاملاً به عنوان متعلق به خدا ادعا شده و به هارون (یعنی به مسیح) داده شده‌اند تا در خانه خدا خدمت کنند، که او به عنوان خداوند بر آن منصوب شده است. لاویان بر اساس خانواده‌هایشان مرتب شدند و خدمت هر یک به طور مشخص تعیین شد. خادم همیشه خدمت خاص خود را از خدا دارد، که باید تحت مسئولیت در برابر خداوند انجام شود، و او به هیچ وجه برای انتخاب خدمت خود آزاد نیست.

اعداد ۴ دستورالعمل‌هایی را در مورد جابجایی خیمه و مراقبت‌های لازم ارائه می‌دهد. هنگام سفر، اشیاء مقدس خیمه به طور کلی باید با پوست پوشانده می‌شدند تا از آلودگی محافظت شوند، روی پوششی آبی: نمادی از شخصیت آسمانی جماعت به عنوان ظرف شهادت مسیح در بیابان، در جدایی از شر. مذبح برنجی با ارغوانی پوشانده شده بود؛ میز نان حضور با قرمز (جلال اسرائیل) پوشانده شده بود، و تابوت تنها آبی در بیرون داشت (مسیح که آسمانی را نشان می‌دهد).

در اعداد ۵ قوانینی در مورد بیرون کردن تمام جذامیان و غیره از اردوگاه؛ در مورد جبران خسارت در تمام موارد تجاوز؛ و در مورد آزمایش حسادت (اسرائیل در نتیجه در روابط خود با یهوه بی‌وفا شد) داده شده است.

اعداد ۶: قانون نذیران، ق.و. این جدایی خاص برای یهوه با دستورالعمل‌هایی به هارون و پسرانش در مورد نحوه برکت دادن مردم دنبال می‌شود، کلماتی که باید استفاده می‌کردند داده شده است، که با «آنها نام مرا بر فرزندان اسرائیل خواهند گذاشت؛ و من آنها را برکت خواهم داد» به پایان می‌رسد. هنگامی که بی‌وفایی کامل است، هر گونه شهادتی از جایگاه قوم خدا تنها از طریق ظروف منتخب، در جدایی مطلق از خدا از منافع طبیعی، آداب زندگی، و چشمه‌های انسانی شادی حفظ می‌شود. چنین است شهادت خدا در چنین زمانی. شمشون، سموئیل و غیره نمونه‌هایی هستند.

اعداد ۷: در اینجا هدایای شاهزادگان در تقدیس خیمه و مذبح داده شده است، هر قبیله روز تعیین شده خود را دارد. هنگامی که موسی وارد خیمه شد، «صدایی را شنید که از بالای تخت رحمت که بر تابوت شهادت بود، از میان دو کروبی با او سخن می‌گفت»: رجوع کنید به خروج ۲۹:۴۲. او به تخت رحمت دسترسی داشت و دستورات خود را از آنجا دریافت می‌کرد، در حالی که محل نزدیک شدن مردم در مذبح برنجی بود.

اعداد ۸؛ اعداد ۹: دستورالعمل‌هایی در مورد روشن کردن چراغ‌ها داده شد. (نور جلال یهوه در اسرائیل بود؛ اشعیا ۶۰:۱ نشان می‌دهد که در پادشاهی محقق خواهد شد.) تقدیم لاویان به عنوان قربانی (رجوع کنید به رومیان ۱۵:۱۶)، و سن و زمان خدمت آنها تجویز شده است. قبل از اینکه اسرائیل سفر خود را از سینا آغاز کند، باید عید فصح را نگه می‌داشتند، یادبود رهایی آنها از مصر. برای کسانی که از نظر تشریفاتی ناپاک بودند، با مهربانی فراهم شد که اجازه داشتند آن را در روز دیگری نگه دارند. سپس دستورالعمل‌هایی در مورد حرکات آنها داده شد، که بستگی به ابری داشت که خیمه را پوشانده بود. آنها تنها زمانی باید حرکت می‌کردند که ابر حرکت می‌کرد، بنابراین باید توسط یهوه هدایت می‌شدند. چه یک روز، چه یک ماه، چه یک سال، که ابر متوقف می‌شد، آنها تنها به فرمان خداوند حرکت می‌کردند: نمادی چشمگیر از هدایتی که خدا اکنون اعطا می‌کند.

این بخش اول کتاب را به پایان می‌رساند.

اعداد ۱۰: جزئیاتی در مورد استفاده از شیپورهای نقره‌ای برای فراخوانی مردم داده شده است، و قبایل سفر خود را آغاز می‌کنند. این در روز بیستم ماه دوم سال دوم بود. آنها سه روز سفر کردند. موسی از حوباب، پدرزن خود، التماس کرد که با آنها برود تا «به جای چشم» باشد؛ اما او نپذیرفت. این خوب بود؛ زیرا آنها ممکن بود به جای خدا، که ابر جلال را برای هدایت آنها فراهم کرده بود، به او وابسته شوند. ستون ابر بالا بود، و تابوت پیش روی آنها می‌رفت. خداوند در آغاز فراخوانده شد: «برخیز، ای خداوند، و دشمنانت پراکنده شوند؛ و کسانی که از تو متنفرند، از پیش روی تو بگریزند.» و در هنگام استراحت: «بازگرد، ای خداوند، به هزاران هزار اسرائیل.»

اعداد ۱۱: مردم شروع به غرغر کردند، و آتش خداوند در میان آنها شعله‌ور شد. سپس آنها من را تحقیر کردند و به چیزهای مصر بازگشتند. قلب موسی از کار افتاد؛ بار سنگین‌تر از آن بود که بتواند تحمل کند، و از خدا خواست که او را بکشد. سپس خدا به او دستور داد که هفتاد مرد را منصوب کند، تا بزرگان مردم و افسران بر آنها باشند، که او از روح موسی بر آنها نهاد. خدا به مردم بلدرچین داد، اما خشم او شعله‌ور شد و آنها را با کشتار بزرگی زد.

اعداد ۱۲: میریام و هارون علیه موسی، فروتن‌ترین مردان، سخن گفتند؛ خداوند موسی را تبرئه کرد و میریام را با جذام زد، اما با شفاعت موسی از او برداشته شد، اگرچه او هفت روز از اردوگاه بیرون رانده شد. این گناه علیه خدا در رسول او بود، و نمادی از قوم خدا اسرائیل بود، که اگرچه جایگاه ممتازی داشتند، حقوق مسیح را برای عمل در فیض نسبت به کسانی که چنین جایگاهی ندارند، انکار می‌کنند.

اعداد ۱۳؛ اعداد ۱۴: جزئیات جستجوی سرزمین توسط جاسوسان، و عواقب بی‌اعتقادی آنها. جاسوسان (به جز کالب و یوشع) با فراموش کردن خدا و قضاوت از دیدگاه خود، گزارشی بد از سرزمین دادند. تمام جماعت فریاد زدند: «کاش در این بیابان مرده بودیم»، و پیشنهاد کردند که به مصر بازگردند. با شفاعت موسی، خدا با مهربانی گفت که مردم را خواهد بخشید، اما تمام زمین از جلال یهوه پر خواهد شد. شکست آنها تحت مسئولیت اکنون کاملاً آشکار شد، و خدا حکم کرد که تمام افراد بیست ساله و بالاتر در بیابان بمیرند، به جز کالب و یوشع، و اینکه کودکان آنها به سرزمین آورده شوند. در شورش بیشتر، آنها گفتند که به سرزمین خواهند رفت، اما توسط عمالیقیان و کنعانیان زده شدند. این آغاز سرگردانی آنها در بیابان است.

اعداد ۱۵ — اعداد ۱۹ — بخش سوم کتاب — نشان می‌دهد که خدا به هیچ وجه از هدف خود منحرف نشده بود، و برخی از قوانین قربانی‌ها را هنگامی که آنها به سرزمین سکونت خود می‌رسیدند، می‌دهد. به قربانی‌ها مراجعه کنید. سپس شورش قورح، داتان و ابیرام ثبت شده است، که در عهد جدید به عنوان مخالفت قورح از آن یاد می‌شود. این تصاحب کهانت توسط لاویان و شورش علیه مسح خدا بود. به قورح مراجعه کنید.

با شکوفه دادن عصای هارون، خدا شهادت داد که چه کسی را برای کهانت انتخاب کرده است، و او دستورالعمل‌هایی در مورد مسئولیت و سهم کاهنان و لاویان داد؛ مردم نباید به خیمه نزدیک می‌شدند. به کهانت هارونی و لاویان مراجعه کنید. سپس قانون گاو سرخ داده شده است، که تدبیری برای آلودگی در بیابان بود. به گاو مراجعه کنید.

اعداد ۲۰: با بنی‌اسرائیل در قادش آغاز می‌شود، مکانی که جاسوسان سی و هشت سال قبل از آن فرستاده شده بودند. در اینجا میریام می‌میرد و دفن می‌شود. مردم علیه موسی غرغر می‌کنند زیرا آبی ندارند. به او گفته می‌شود که با عصای فیض کهانت در دستش به صخره سخن بگوید، اما او صخره را با عصای قضاوت خود می‌زند، و مردم را شورشی می‌خواند: به دلیل این شکست، او از هدایت مردم به کنعان منع می‌شود. قانونگذار به فیض خدا نرسید. به موسی مراجعه کنید. از اینجا آنها مجبور شدند یک مسیر طولانی را به خلیج عقبه دریای سرخ طی کنند زیرا ادومیان به آنها اجازه عبور از سرزمین خود را نمی‌دادند. هارون در کوه هور می‌میرد و الیعازر جانشین او می‌شود.

اعداد ۲۱: اراد و کنعانیان زده می‌شوند. سفر بیشتر مردم را دوباره به غرغر کردن واداشت، و خدا مارهای آتشین را در میان آنها فرستاد. با دعای مردم برای برداشتن مارها، موسی با دستورات الهی یک مار برنجی (ق.و.) ساخت و آن را بر روی میله‌ای گذاشت، و هر که نگاه می‌کرد (پس از گزیده شدن) زنده می‌ماند. پس از دور زدن شرق سرزمین ادوم، بنی‌اسرائیل با عموریان روبرو شدند، که با امتناع از اجازه عبور، توسط موسی زده شدند، و حشبون گرفته شد. بنی‌اسرائیل همچنین عوج پادشاه باشان را زدند و سرزمین او را گرفتند.

اعداد ۲۲ — اعداد ۲۵ تاریخ بالاق را می‌دهد که بلعام نبی را برای لعنت کردن اسرائیل استخدام کرد. با وجود شکست اسرائیل در سلوک، خداوند تلاش برای لعنت کردن آنها را به اعلام برکات تبدیل کرد. بلعام در رؤیاهای متوالی خود قوم منتخب خدا را دید، و تقدیس آنها (اعداد ۲۳:۸-۱۰)؛ توجیه (اعداد ۲۳:۱۹-۲۴)؛ پذیرش و برکت متعاقب آن (اعداد ۲۴:۵-۹)؛ ظهور ستاره‌ای از یعقوب، و نابودی دشمنان موروثی اسرائیل را اعلام کرد. (اعداد ۲۴:۱۷-۲۴.) با این حال، توصیه شیطانی بلعام، فرزندان اسرائیل را به گناه کشاند با متحد شدن با دختران موآب، و بدین ترتیب به بت‌پرستی افتادند. غیرت فینحاس، که در یک مورد خاص قضاوت را اجرا کرد، مورد ستایش خدا قرار گرفت.

اعداد ۲۶؛ اعداد ۲۷: مردم دوباره شماره‌گذاری می‌شوند، با هدف به ارث بردن سرزمین، اما تمام مردان جنگی که در شماره‌گذاری اول بودند، به جز کالب و یوشع، مرده بودند. جزئیاتی در مورد توزیع ارث داده شده است. موسی، که از مرگ قریب‌الوقوع خود مطلع شد، از خدا التماس می‌کند که رهبری برای مردم منصوب کند، و یوشع در آن جایگاه قرار می‌گیرد.

اعداد ۲۸ — اعداد ۳۰: دستورالعمل‌هایی در مورد کل سیستم قربانی‌های منظم، و در مورد تأیید یا عدم تأیید نذرها داده شده است.

اعداد ۳۱: مدیانیان زده می‌شوند، که در میان آنها بلعام کشته می‌شود: دستورالعمل‌های خاصی در مورد تقسیم غنایم داده شده است.

اعداد ۳۲: موسی با درخواست رئوبنیان و جادیان موافقت می‌کند که مالکیت خود را در شرق اردن داشته باشند، مشروط بر اینکه ابتدا مسلحانه پیش از برادران خود از اردن عبور کنند: نمادی از مسیحیان که از هدف خدا در مورد آنها باز می‌مانند با امتناع از پذیرش مرگ با مسیح.

اعداد ۳۳ — اعداد ۳۶: ایستگاه‌های مختلفی که بنی‌اسرائیل در سفرهای خود توقف کرده بودند، ثبت شده است. جزئیات در مورد مرزهای سرزمین موعود؛ چهل و هشت شهر برای لاویان؛ و شهرهای پناهگاه دنبال می‌شود. کتاب با دستورالعمل‌هایی در مورد ارث دختران به پایان می‌رسد، تا جایگاه متعلق به هر قبیله همانطور که تخصیص یافته بود باقی بماند؛ با این کلمات به پایان می‌رسد: «اینها احکام و داوری‌هایی است که خداوند به دست موسی به فرزندان اسرائیل در دشت‌های موآب در کنار اردن نزدیک اریحا فرمان داد.» در اینجا، نزدیک سرزمین، موسی تمام راه‌های شیطانی آنها را برایشان بازگو کرد، اما با اطمینان از تصرف سرزمین توسط آنها سخن گفت، و کسانی را که باید در تقسیم آن کمک می‌کردند، نام برد. خدا در شرف انجام وعده خود به فرزندان اسرائیل بود که به ابراهیم، اسحاق و یعقوب در فیض داده بود، که بر تمام گناهان آنها فزونی یافت، و از آن زمان تاکنون نسبت به قوم خود فزونی یافته است.

در پایان، چند کلمه در مورد اهمیت روحانی کتاب اعداد می‌توان اضافه کرد. این کتاب به معنای واقعی کلمه فرزندان اسرائیل را در دو جنبه در نظر می‌گیرد: اول، با توجه به بیابان؛ و دوم، با توجه به تصرف سرزمین موعود. پیوند بین دو شماره‌گذاری کالب و یوشع، نمایندگان ایمان هستند. این کتاب روی دیگر خروج است، که در آن ما اعمال خدا را داریم — رهایی او از مردم؛ منابع او برای آنها در بیابان؛ اعلام اراده او؛ و برپایی خیمه در میان آنها — همه اینها جنبه خدا بود. از سوی دیگر، ما در اعداد جنبه مردم را داریم — آنها مورد توجه قرار می‌گیرند، و از این رو انحرافات آنها و مجازات‌های خدا برجسته است. اینها، در معنای روحانی خود، به این نتیجه می‌رسند که وسایل لازم برای هدایت مردم از طریق بیابان آب تطهیر (اعداد ۱۹)، و خدمت کهانت (اعداد ۲۰) هستند: مسیح در مرگ و مسیح برخاسته؛ گاو سرخ، و عصای شکوفا. این بخش در اعداد ۲۰ به پایان می‌رسد.

سپس پس از مرگ هارون کاهن اعظم، که پایان مناسب مسئولیت و آزمایش آن است، ما بخش دوم کتاب را داریم، که در آن وسایلی که منتخبین خدا به نور آورده می‌شوند، دیده می‌شود، یعنی مار برنجی، و چشمه جوشان — پذیرش صلیب، و قدرت روح. در این بخش از اعداد، اشاره کمی به کهانت وجود دارد. ما پس از این پیشگویی‌های بلعام را داریم، که از قوم منتخب خدا سخن می‌گوید. سپس مردم با هدف تصرف سرزمین موعود شماره‌گذاری می‌شوند، و یوشع جانشین موسی به عنوان رهبر می‌شود. او، آنچه موسی نبود، نمادی از مسیح برخاسته است.

در تجربیات روحانی، بخش دوم کتاب همزمان با بخش اول پیش می‌رود، زیرا در حالی که در نمونه، اسرائیل تا زمانی که سی و هشت سال در بیابان بودند به مار برنجی نرسیدند، مسیحیان مسیر روحانی خود را با صلیب آغاز می‌کنند، که ضدنمونه مار برنجی است. یوحنا ۳:۱۴-۱۵. وضعیت انسان در جسم در صلیب محکوم شده است، و مسیحی در روح آغاز می‌کند؛ و بدین ترتیب قادر است آب تطهیر و طراوت کهانت را درک کند، در حالی که می‌یابد هیچ خیری در جسم ساکن نیست.