ایتالیا

ویتولین (یعنی گوساله‌مانند)

کشور معروف، که روم پایتخت آن بود. تنها به طور اتفاقی در کتاب مقدس ذکر شده است. اعمال ۱۸:۲؛ اعمال ۲۷:۱، ۶، عبرانیان ۱۳:۲۴.

این کلمه در طول زمان از نظر معنا متفاوت بود. ابتدا فقط به بخش جنوبی (یونانی) شبه‌جزیره اشاره داشت؛ بعدها تمام کشور جنوب دشت لومبارد را شامل شد؛ و سرانجام، قبل از زمان مسیح، معنایی را به خود گرفت که اکنون دارد. موقعیت مرکزی آن در مدیترانه، شکل ساحل آن، و قابلیت‌های خاک آن تحت کشت مناسب، آن را برای خانه و مرکز یک نژاد حاکم مناسب می‌ساخت. در قرن اول میلادی، ارتباط مداومی بین پایتخت روم و هر بخش از امپراتوری، از طریق مسیرهای شناخته شده وجود داشت. از جمله مسیرهای به شرق، که عمدتاً مربوط به دانشجوی عهد جدید است، مسیری از روم در امتداد ساحل غربی ایتالیا به کامپانیا بود، جایی که از کشور عبور می‌کرد و سرانجام به بروندیسیوم می‌رسید. از بندر آنجا مسافر یا از دریای آدریاتیک به دیرهاکیوم می‌رفت و از طریق جاده اگناتیا به تسالونیکی و فراتر از آن می‌رفت، یا از طریق خلیج کورینتوس می‌رفت، از لخائوم به کنخره (که به آن مراجعه کنید) منتقل می‌شد، و از آنجا به افسس یا انطاکیه یا اسکندریه می‌رفت، همانطور که می‌خواست. بهترین گزارش از یک سفر به خانه در اعمال رسولان ۲۷:۱-۴۴ است. یهودیان به ایتالیا، به ویژه به روم، سرازیر شدند و مدت‌ها قبل از ظهور مسیحیت برای ایتالیایی‌ها آشنا بودند. ا. سوتر.