اسرائیلی

(یوحنا ۱:۴۷). این تنها موردی است که کلمه «اسرائیلی» در انجیل‌ها به کار رفته است. این کلمه اهمیت خاصی دارد که داستان یعقوب در پیدایش ۳۲:۲۸؛ پیدایش ۳۵:۱۰ به آن اشاره دارد، یعنی کسی که به نژاد یهود تعلق دارد، با اشاره ویژه به امتیازاتی که خدا به قوم خود اعطا کرده است: «که فرزندخواندگی، جلال، عهدها، و دادن شریعت، و خدمت معبد، و وعده‌ها از آنِ ایشان است» (رومیان ۹:۴). استفاده از آن (برخلاف «یهودی» و «عبرانی») با اعتقاد به امید مسیحایی (رجوع کنید به یوحنا ۱:۴۵) ارتباط نزدیکی پیدا کرد، و عبارت «اسرائیلی واقعی»، که خطاب به ناتانیل گفته شد، حس آن تراژدی را که در انجیل چهارم بسیار آشکار است، به تصویر می‌کشد، زیرا کسانی که به طور خاص «از آنِ خود» او بودند، او را نپذیرفتند. می‌توانیم نگرش «یهودیان» را در فصل ۶ مقایسه کنیم، که کورکورانه ادعای امتیازات نژادی می‌کردند، و در عین حال دشمنان مسیح بودند، و همان تعصبی را که ناتانیل بر آن غلبه کرد، در خود پرورش می‌دادند (رجوع کنید به یوحنا ۱:۴۶ با یوحنا ۶:۴۲، که در هر دو مورد اعتراض به منشأ عادی عیسی است)، هنگامی که او به راحتی به دعوت فیلیپ، «بیا و ببین» پاسخ داد. به این معناست که ناتانیل «بدون فریب» است. او اجازه نمی‌دهد که حس پرهیزگارانه امتیاز او، گشودگی قلب را نسبت به ادعای عیسی ناصری از بین ببرد. عمل او نشان می‌دهد که او صادق، رک، و بدون نیت شوم است (رجوع کنید به ۲ قرنتیان ۱۲:۱۶، ۱ تسالونیکیان ۲:۳). بنابراین، برای عیسی، او مایه تعجب است. آر. اچ. استراچان.