اشعیا، کتاب

از اجداد اشعیا چیزی بیش از این معلوم نیست که او پسر آموص بود. او در زمان پادشاهان یهودا، عزیا، یوتام، آحاز و حزقیا نبوت کرد. از سال‌های پایانی عزیا تا مرگ حزقیا حدود ۷۶۵ تا ۷۰۰ قبل از میلاد بود که دوره‌ای ۶۵ ساله را در بر می‌گرفت. آیه اول می‌گوید که این رؤیا درباره یهودا و اورشلیم بود. اگر به این موضوع توجه کافی می‌شد، از نسبت دادن بسیاری از چیزها در سرفصل‌های فصل‌ها به کلیسای مسیح جلوگیری می‌کرد و نبوت بهتر درک می‌شد. به طور خلاصه می‌توان گفت که این نبوت به شکست‌های ملت یهودا و داوری‌های بر آن می‌پردازد. آشور به عنوان عصای خدا برای مجازات آنها استفاده می‌شود و سپس نابود می‌گردد. داوری‌ها علیه ملت‌های اطراف سرزمین موعود که دشمنان قوم خدا بودند، اعلام می‌شود. مسیح پیشگویی شده و رد شدن او، و برکت جهانی بیان می‌شود.

هفت بخش زیر به وضوح مشخص شده‌اند:

• اشعیا ۱ — اشعیا ۱۲: وضعیت گناهکارانه مردم که هنوز در تصرف سرزمین بودند؛ درخواست‌ها و مجازات‌های مختلف که به آشوریان ختم می‌شود؛ معرفی عمانوئیل؛ با یک سرود به پایان می‌رسد.
• اشعیا ۱۳ — اشعیا ۲۷: داوری‌ها بر بابل و ملت‌هایی که اسرائیل در آنها اسیر و رانده شده بود؛ با رهایی از وضعیت رانده شده و پرستش در اورشلیم به پایان می‌رسد.
• اشعیا ۲۸ — اشعیا ۳۵: پنج وای بر اسرائیل بی‌وفا؛ با رهایی از آشوریان و اتحاد ملت‌ها، و شادی پادشاهی به پایان می‌رسد.
• اشعیا ۳۶ — اشعیا ۳۹: تاریخی، اما نمادین؛ راه برکت برای اورشلیم و خاندان داوود.
• اشعیا ۴۰ — اشعیا ۴۸: نزاع خدا با اسرائیل به دلیل بت‌پرستی. کوروش (نماد مسیح) رهایی‌بخش.
• اشعیا ۴۹ — اشعیا ۵۷: نزاع خدا با اسرائیل به دلیل مسیح رنج‌کشیده رد شده.
• اشعیا ۵۸ — اشعیا ۶۶: نتایج نهایی؛ بازماندگان رهایی یافته و برکت یافته.

اشعیا ۱ — اشعیا ۴ مقدماتی هستند. «ملت گناهکار» کاملاً فاسد بود و به شدت مجازات شده بود؛ از سر تا پا هیچ سلامتی وجود نداشت؛ اگرچه مجازات شده بود، اما توبه ای نبود و داوری‌های خدا هنوز باید دنبال می‌شد. همچنین فیض برای روزهای آخر ذخیره شده است: صهیون مرکز برکت خواهد بود و بازماندگان نجات خواهند یافت. اشعیا ۵. اسرائیل تاکستان خدا و مردان یهودا گیاه دلپذیر او بودند: مردم با توجه به مراقبتی که خدا به آنها کرده بود، داوری شدند، هیچ بازمانده‌ای ذکر نشده است: مقایسه کنید با متی ۲۱:۳۳-۴۱. اشعیا ۶. مردم برای مسیح خود نامناسب بودند، اما با توجه به جلال آینده او داوری خواهند شد: یک بازمانده به رسمیت شناخته می‌شود. اشعیا ۷. عمانوئیل، پسر داوود، به عنوان نشانه‌ای برای ایمان معرفی می‌شود، زمانی که بی‌اعتقادی به دنبال اتحاد بود. خاندان داوود از نظر جسمانی داوری می‌شود: هنوز امید هست. به عمانوئیل مراجعه کنید. اشعیا ۸ — اشعیا ۹:۷. آشوریان سرزمین را اشغال می‌کنند و اتحاد ملت‌ها به هیچ و پوچ تبدیل می‌شود. یک بازمانده، «برادران من»، به عمانوئیل پیوسته است، که برای ملت بی‌اعتقاد سنگ لغزش است، اما نوری در میان تاریکی تا زمانی که او با قدرت و جلال پذیرفته شود. اشعیا ۹:۸ — اشعیا ۱۰. تاریخ ملی از پایان اشعیا ۵ از سر گرفته می‌شود. داوری‌های مختلف از جانب خداوند به تفصیل بیان می‌شود تا داوری نهایی توسط آشوریان، که به عنوان عصای خدا استفاده می‌شوند، و سپس به دلیل غرورشان در روزهای آخر مجازات می‌شوند. اشعیا ۱۱. مسیح، «شاخه»، و سلطنت او منبع برکت هزاره‌ای. اشعیا ۱۲. سرود پیروزی اسرائیل در آن روز: مقایسه کنید با خروج ۱۵. اشعیا ۱۳ — اشعیا ۲۴. «بارها» اعلام می‌شود. آنها داوری‌ها بر بابل و ملت‌ها هستند، به ویژه بر کسانی که با اسرائیل رابطه داشتند. موآب، دمشق، «سرزمین سایه‌دار با بال‌هایی که فراتر از رودخانه‌های اتیوپی است»، مصر، «بیابان دریا»، دوما، عربستان، «دره رؤیا» (اورشلیم)، صور، «زمین [یا سرزمین] خالی و ویران شده، و وارونه شده»؛ و در نهایت لشکریان بالا و پادشاهان روی زمین مجازات می‌شوند. اشعیا ۲۵، اشعیا ۲۶. سرودی که در آن مداخله خدا جشن گرفته می‌شود، حتی تا بلعیدن مرگ در پیروزی. اشعیا ۲۷. قدرت شیطان، «لویاتان، مار سوراخ‌کننده، حتی لویاتان آن مار کج» نابود می‌شود و پرستش در اورشلیم برقرار می‌گردد. اشعیا ۲۸ — اشعیا ۳۵. جزئیات تمام آنچه در روزهای آخر برای یهودیان اتفاق خواهد افتاد را بیان می‌کنند. آنها با مرگ و با جهنم پیمان می‌بندند، اما پیمان آنها باطل خواهد شد. امنیت در سنگی است که در صهیون گذاشته شده است، همه چیز دیگر از بین خواهد رفت. اشعیا ۲۹. داوری‌ها علیه اورشلیم با نام آریل، «شیر خدا» اعلام می‌شود؛ رهایی زمانی فرا می‌رسد که در نهایت سختی، اما داوری بسیار بدتر، روح کوری، بر مردم حاکم است. در روز رهایی، بازماندگان به درک خواهند رسید، و تمسخرکننده نابود خواهد شد. اشعیا ۳۰، اشعیا ۳۱. آنها به جای خدا، از مصر مشورت می‌خواهند و به آن اعتماد می‌کنند. اشعیا ۳۲. مسیح در عدالت سلطنت خواهد کرد: ویرانی با بازسازی دنبال می‌شود. اشعیا ۳۳. حمله یک غارتگر در شخصیت جوج (حزقیال ۳۸)، اما خداوند، پس از پر کردن صهیون با داوری و عدالت، برمی‌خیزد و دشمن نابود می‌شود، و صهیون در صلح است. اشعیا ۳۴، اشعیا ۳۵. داوری نهایی بر ادوم و سایر ملت‌ها اعلام می‌شود (مقایسه کنید با مزمور ۸۳)؛ و برکاتی که پس از داوری خواهد آمد. اشعیا ۳۶ — اشعیا ۳۹. به حزقیا و سنحاریب می‌پردازند. انتظار بر خداوند تأکید می‌شود. رهایی انجام شده نمادی از رهایی بیرونی است که برای اورشلیم و خاندان داوود در روزهای آخر از آشوریان خواهد بود. تاریخ شخصی حزقیا به این موضوع اضافه شده است، به عنوان نمادی از احساس ملت نسبت به داوری خدا بر آنها، که منجر به توبه و بهبودی، و رهایی درونی یا اخلاقی می‌شود. اشعیا ۴۰ - ۴۳. بخش دیگری از کتاب را آغاز می‌کنند. مسیح کمتر معرفی می‌شود: بیشتر مسئله خدا و بت‌ها است. برای کسانی که گوش شنوا دارند، تسلی وجود دارد. خداوند عیسی، بنده یهوه و برگزیده او، داوری را برای امت‌ها به ارمغان خواهد آورد. اشعیا ۴۴. یهوه با یعقوب و یشورون استدلال می‌کند: مقایسه کنید با تثنیه ۳۲:۱۵؛ تثنیه ۳۳:۲۶-۲۷؛ اسرائیل، شامل دوازده قبیله. اشعیا ۴۵ - ۴۷. کوروش بنده خداست، و او ملت‌ها را پیش روی خود مطیع خواهد کرد. خدا دروازه‌های دو لنگه (بابل، که در جشن آنها باز گذاشته شده بود) را باز نگه خواهد داشت. بت‌های بابل نمی‌توانستند او را نجات دهند: او به دلیل غرورش شرمنده خواهد شد. اشعیا ۴۸. خدا با اسرائیل استدلال می‌کند. اشعیا ۴۹ — اشعیا ۵۷. مسیح را معرفی می‌کنند و گناه مردم را در رابطه با او نشان می‌دهند. اشعیا ۵۰:۱-۹. اسرائیل مانند زنی مطلقه بود، اما مسیح به طور مناسب به آنها آمده بود تا آنها را تعلیم دهد و از حق آنها دفاع کند. چه کسی با او مخالفت خواهد کرد؟ اشعیا ۵۰:۱۰ — اشعیا ۵۱. شخصیت بازماندگان: آنها توسط خداوند خدا به عنوان «قوم من» شناخته می‌شوند، و او آنها را تسلی خواهد داد و نجات خواهد بخشید. اشعیا ۵۲:۱-۱۲. صهیون فراخوانده می‌شود تا بیدار شود و قدرت خود را بپوشد، پاهای پیام‌رسانان با خبرهای خوش زیبا بودند. اشعیا ۵۲:۱۳ — اشعیا ۵۳. اینها به کار مسیح به پنج طریق اشاره دارند، از جمله کفاره. اشعیا ۵۴، اشعیا ۵۵. اورشلیم فراخوانده می‌شود تا آواز بخواند: از طریق رحمت‌های مطمئن داوود، برکات برای او ذخیره شده است، و فیض کامل و رایگان برای هر کسی که تشنه است. اشعیا ۵۶، اشعیا ۵۷. اندرزها با توجه به بازسازی اسرائیل دنبال می‌شوند؛ و کسانی، حتی از اسرائیل، که برخلاف اراده خدا رفتار می‌کنند، محکوم می‌شوند. اشعیا ۵۸، اشعیا ۵۹. خشم روح از وضعیت اسرائیل در زمان بیان نبوت، اما تا پایان ادامه می‌یابد، زمانی که نجات‌دهنده به صهیون خواهد آمد. اشعیا ۶۰. جلال اورشلیم در زمان‌های برکت. اشعیا ۶۱، اشعیا ۶۲. مسیح، در فیض کامل شخصیت خود، در برکت اسرائیل دخیل است. اشعیا ۶۳، اشعیا ۶۴. مسیح از داوری‌های اشعیا ۳۴ با لباس‌هایی آغشته به خون دشمنانش بازمی‌گردد؛ و سپس شفاعت‌های روح نبوت. اشعیا ۶۵. پاسخ خدا به آن درخواست‌ها. اشعیا ۶۶. داوری‌هایی که هزاره را معرفی می‌کنند، با این کلمات جدی به پایان می‌رسند: «آنها بیرون خواهند رفت و به لاشه‌های مردانی که علیه من گناه کرده‌اند نگاه خواهند کرد: زیرا کرم آنها نخواهد مرد و آتش آنها خاموش نخواهد شد؛ و آنها برای تمام بشر نفرت‌انگیز خواهند بود.»

این نبوت میدان بسیار وسیعی را در بر می‌گیرد. وضعیت مردم در زمان نگارش نبوت گناهکارانه بود، و اگرچه خدا مدت‌ها با آن صبر کرد، اما وضعیت به گونه‌ای بود که داوری باید بر آن اجرا می‌شد مگر اینکه توبه واقعی وجود داشت. داوری دنبال شد، اما اوج شرارت تا زمانی که مسیح آنها آمد و رد شد، نرسید؛ در واقع دجال هنوز پذیرفته خواهد شد. داوری پس از رد شدن مسیح آنها دنبال شد، اما مصیبت بزرگ هنوز در راه است.

نقل قول‌ها از اشعیا در عهد جدید (تقریباً چهل مورد) نشان می‌دهد که کلمات او به زمان‌های آن زمان اعمال می‌شد؛ مانند وضعیت مردم؛ بی‌فایده بودن مراسم و آیین‌ها؛ و اینکه فیض برای امت‌ها پیشگویی شده بود. اوج گناه اسرائیل، و داوری آنها، و برکت خدا هنوز در آینده است. مسیح که در فروتنی می‌آید در نبی و همچنین جلال او آشکار می‌شود؛ در واقع، تمام راه‌های خدا در برخورد با قوم خود اسرائیل، تا پایان — اگرچه برخی موضوعات در جاهای دیگر گسترش یافته‌اند — در این نبوت جامع یافت می‌شوند: به وضوح این فقط می‌توانست تحت الهام روح‌القدس نوشته شده باشد.