الهام

این موضوع شامل آموزه الهام در کتاب مقدس، و آموزه الهام کتاب مقدس، همراه با آنچه که انتقال از یکی به دیگری را تشکیل می‌دهد، یعنی شرح آگاهی نبوی، و تعلیم عهد جدید درباره عهد عتیق است.

۱. عامل الهام، روح‌القدس (رجوع کنید به صفحه ۳۶۰) یا روح خداست، که در آفرینش فعال است (پیدایش ۱:۲، مزامیر ۱۰۴:۳۰)، به انسان داده می‌شود تا خاک به روح زنده تبدیل شود (پیدایش ۲:۷)، منبع قدرت‌های استثنایی جسم (داوران ۶:۳۴؛ داوران ۱۴:۶؛ داوران ۱۴:۱۹) یا مهارت (خروج ۳۵:۳۱) است؛ اما به طور برجسته در نبوت (که به آن رجوع کنید) آشکار می‌شود. آموزه عهد جدید درباره حضور و قدرت روح خدا در زندگی تازه شده ایماندار در عهد عتیق پیش‌بینی شده است، زیرا به عملیات روح، حکمت (ایوب ۳۲:۸، اول پادشاهان ۳:۲۸، تثنیه ۳۴:۹)، شجاعت (داوران ۱۳:۲۵؛ داوران ۱۴:۶)، توبه، قدرت اخلاقی، و پاکی (نحمیا ۹:۲۰، مزامیر ۵۱:۱۱، اشعیا ۶۳:۱۰، حزقیال ۳۶:۲۶، زکریا ۱۲:۱۰) نسبت داده می‌شود. وعده روح توسط مسیح به شاگردانش زمانی محقق شد که او خود پس از رستاخیز بر آنها دمید و گفت: «روح‌القدس را دریافت کنید» (یوحنا ۲۰:۲۲)، و پس از صعود او، روح با نشانه‌های بیرونی باد و آتش بر کلیسا نازل شد (اعمال ۲:۲-۳). زندگی مسیحی به خودی خود یک زندگی الهام‌گرفته است، اما عمل روح در عهد جدید به دو شکل نشان داده شده است؛ عطایای فوق‌العاده (کاریزماها) مانند سخن گفتن به زبان‌ها، تفسیر زبان‌ها، نبوت، معجزات (اول قرنتیان ۱۲:۱-۳۱) وجود دارد که همه آنها را پولس رسول تابع ایمان، امید، محبت (فصل ۱۳) قرار می‌دهد؛ و ثمرات روح در شخصیت اخلاقی و گرایش مذهبی (غلاطیان ۵:۲۲-۲۳) وجود دارد. عطایای مربوط به وظایف خاص در کلیسا، مانند تعلیم، حکمرانی، تشویق (رومیان ۱۲:۷-۸) را می‌توان واسطه دانست. الهام نبوی ادامه می‌یابد (رومیان ۱۲:۶)؛ اما الهام رسولی برتر است (اول قرنتیان ۱۲:۲۸) (رجوع کنید به رسولان).

۲. آموزه الهام عهد جدید به وعده مسیح به شاگردانش متصل است که روح‌القدس که پدر به نام او می‌فرستد، همه چیز را به آنها تعلیم خواهد داد و همه چیزهایی را که او به آنها گفته بود، به یادشان خواهد آورد (یوحنا ۱۴:۲۶)؛ و اینکه، وقتی روح حقیقت آمد، آنها را به تمام حقیقت هدایت خواهد کرد و چیزهایی را که قرار بود بیایند، به آنها اعلام خواهد کرد (یوحنا ۱۶:۱۳). این وعده‌ها محتوای انجیل‌ها، رساله‌ها، و مکاشفه را پوشش می‌دهند. الهام کلمات خود مسیح در ادعای او مبنی بر اینکه تنها او پدر را می‌شناسد و آشکار می‌کند (متی ۱۱:۲۷)، و اعلام مکرر او مبنی بر وابستگی‌اش در آموزه‌اش به پدر، تأیید می‌شود.

۳. مسیح الهام عهد عتیق (متی ۲۲:۴۳) و اقتدار انبیا (لوقا ۲۴:۲۵) را به رسمیت می‌شناسد. کلمه «الهام» تنها در حکمت ۱۵:۱۱ به کار رفته است: «زیرا او از کسی که او را شکل داد، و از کسی که روحی فعال در او دمید، و روحی حیاتی در او دمید، بی‌خبر بود.» کلمه «الهام» در این معنای کلی در ایوب ۳۲:۸ نسخه مجاز به کار رفته است: «اما روحی در انسان است؛ و الهام (نسخه تجدیدنظر شده «نفس») قادر مطلق به آنها فهم می‌دهد.» در اشاره خاص به عهد عتیق در دوم تیموتائوس ۳:۱۶ (نسخه تجدیدنظر شده) می‌یابیم: «هر کلامی که از خدا الهام شده باشد، برای تعلیم نیز سودمند است،» و غیره. در حالی که این اصطلاح به کار نرفته است، این واقعیت در دوم پطرس ۱:۲۱ به رسمیت شناخته شده است: «زیرا هیچ نبوتی هرگز به اراده انسان نیامد؛ بلکه مردان از خدا سخن گفتند، در حالی که توسط روح‌القدس هدایت می‌شدند.» با این حال، باید اضافه کرد که هر دو این آیات در نوشته‌هایی هستند که نویسندگی رسولی آنها توسط بسیاری از محققان مورد سؤال است. اما دیدگاه عهد جدید درباره اقتدار عهد عتیق به طور کامل در استفاده از عهد عتیق به عنوان تاریخ قابل اعتماد، آموزه صحیح، و نبوت مطمئن تأیید شده است؛ و با این حال، عدم دقت بسیاری از نقل قول‌ها، و همچنین استفاده از ترجمه یونانی، نشان می‌دهد که نویسندگان، چه نظریه الهام کلامی را قبول داشتند یا نه، به آن مقید نبودند.

۴. اگرچه آموزه الهام کتاب مقدس به درستی در محدوده یک فرهنگ لغت کتاب مقدس قرار نمی‌گیرد، اما خلاصه‌ای کوتاه از دیدگاه‌های رایج در کلیسای مسیحی را می‌توان اضافه کرد:

(الف) نظریه الهام کلامی تأیید می‌کند که هر نویسنده انسانی تنها دهان خدا بود، و بنابراین در هر کلمه، خدا سخن می‌گوید. اما ویژگی‌های واقعی کتاب مقدس، همانطور که توسط محققان محترم و معتقد مطالعه شده است، با این نظریه در تضاد است.

(ب) نظریه درجات الهام، پیشنهاد، هدایت، ارتقاء، و نظارت روح الهی بر انسان را به رسمیت می‌شناسد؛ اما این سؤال مطرح است که آیا می‌توانیم این فرآیند را به این شکل رسمی تعریف کنیم.

(ج) نظریه دینامیکی، استفاده از توانایی‌های انسانی در نویسنده را به رسمیت می‌شناسد، اما روشن‌سازی، تحریک، و پاکسازی آنها را توسط روح خدا حفظ می‌کند، تا ذهن و اراده الهی در آموزه و اخلاق به درستی و به اندازه کافی بیان شود؛ اما این ادبیات را از زندگی جدا می‌کند.

(د) می‌توانیم دیدگاه رایج کنونی را الهام شخصی بنامیم: توسط روح خدا، انسان‌ها به درجات مختلف روشن می‌شوند، با شور و فداکاری پر می‌شوند، از نظر اخلاقی پاک و تقویت می‌شوند، و به ارتباط مستقیم‌تر و صمیمی‌تر با خدا می‌رسند؛ و این زندگی جدید، که در نوشته‌های آنها بیان می‌شود، کانال مکاشفه خدا از خود به انسان‌هاست. به جای تأکید بر کلمات و ایده‌های کتاب مقدس، اکنون بر شخصیت اخلاقی و گرایش مذهبی عاملان مکاشفه تأکید می‌شود. آلفرد ای. گاروی.

اگرچه این کلمه در کتاب مقدس تنها یک بار در اشاره به کتب مقدس آمده است، اما همان یک جمله که در آن یافت می‌شود، مهم و پر از معنای عمیق است: «هر کلامی از خدا الهام شده [به معنای واقعی کلمه، 'دمیده شده از خدا']، و برای تعلیم، برای توبیخ، برای اصلاح، برای تربیت در عدالت سودمند است؛ تا مرد خدا کامل باشد، کاملاً برای هر کار نیکو آماده شود.» دوم تیموتائوس ۳:۱۶-۱۷. این آیه تمام کتب مقدس را از نظر الهام، چه تاریخی، چه آموزه‌ای، و چه نبوی، بر یک اساس قرار می‌دهد. از این آیه می‌آموزیم که نه تنها افرادی که نوشتند الهام شده بودند، بلکه خود نوشته‌ها نیز از خدا الهام شده‌اند. مقایسه کنید: دوم پطرس ۱:۲۱. تمام نوشته‌ها از کلمات تشکیل شده‌اند، و اگر این نوشته‌ها الهام شده باشند، کلمات نیز الهام شده‌اند. این همان چیزی است که معمولاً «الهام کلامی» نامیده می‌شود. آیات دیگر از اهمیت «کلمات» سخن می‌گویند: پطرس گفت: «نزد که برویم؟ تو کلمات (ῥήματα) حیات جاودان را داری،» یوحنا ۶:۶۸: و ما آن کلمات را در انجیل‌ها می‌یابیم. هنگامی که مسئله وارد شدن غیریهودیان به برکت بدون ختنه مطرح بود، یعقوب در سخنرانی خود به «کلمات» انبیا اشاره کرد. اعمال ۱۵:۱۵. پولس در نامه‌ای به مقدسین قرنتس گفت: «که این چیزها را نیز ما می‌گوییم، نه با «کلمات» (λόγοι) که حکمت انسان می‌آموزد، بلکه با آنچه روح‌القدس می‌آموزد.» اول قرنتیان ۲:۱۳. روح‌القدس به پولس آموخت که از چه کلماتی استفاده کند. تمام کتب مقدس کلام خدا را تشکیل می‌دهد، و هم در عهد عتیق و هم در عهد جدید از «کلمات خدا» می‌خوانیم. اول تواریخ ۲۵:۵؛ عزرا ۹:۴؛ مزامیر ۱۰۷:۱۱؛ یوحنا ۳:۳۴؛ یوحنا ۸:۴۷؛ مکاشفه ۱۷:۱۷. نه باید به کلام او چیزی اضافه شود، و نه از آن کاسته شود. تثنیه ۴:۲؛ تثنیه ۱۲:۳۲؛ مکاشفه ۲۲:۱۸-۱۹. آیات فوق باید به جان‌های ساده این اطمینان را بدهد که هر کلامی از خدا الهام شده است. همانطور که هیچ چیز کمتر از این شایسته خدا نیست، هیچ چیز کمتر از این نیز نیاز انسان را برآورده نمی‌کند. در میان بسیاری از چیزهای نامطمئن اطرافش، او به کلماتی نیاز دارد که ایمانش بر آنها بنا شود، و در کتب مقدس الهام شده آنها را دارد. عیسی خداوند گفت: «کلماتی (ῥήματα) که من به شما می‌گویم، روح هستند و حیات هستند.» یوحنا ۶:۶۳. او کلمات حیات جاودان را داشت؛ و به لطف خدا، بسیاری از جان‌ها آنها را چنین یافته‌اند، و دیگر شکی در الهام کامل کتب مقدس ندارند، همانطور که در وجود خود خدا شکی ندارند. ممکن است اشاره شود که کتب مقدس سخنان مردان شریر، و خود شیطان را ثبت می‌کند. نیازی به گفتن نیست که این سخنان نیستند، بلکه ثبت آنهاست که الهام شده است. پولس نیز، هنگامی که درباره مسئله ازدواج می‌نوشت، بین آنچه که به عنوان قضاوت خود نوشت، و آنچه که به عنوان فرمان‌های خداوند نوشت، تمایز قائل شد. او می‌گوید: «این را با اجازه می‌گویم»؛ و دوباره، «قضاوت خود را می‌دهم.» اول قرنتیان ۷:۶، ۱۰، ۱۲، ۲۵. او الهام شد تا قضاوت روحانی خود را ثبت کند و اشاره کند که این یک فرمان نبود. برخی در مورد آنچه که عنصر انسانی در الهام نامیده شده است، مشکل دارند. اگر کلمات کتب مقدس الهام شده‌اند، این سؤال مطرح شده است که چگونه سبک نویسنده اینقدر آشکار است؟ به عنوان مثال، سبک یوحنا به وضوح از سبک پولس قابل تشخیص است. پاسخ ساده این است که گویی کسی، به اصطلاح، از انواع مختلف قلم برای نوشتن استفاده کرده است. خدا ذهن انسان را همانند جسم او آفرید، و مطمئناً قادر بود از ذهن هر یک از نویسندگانی که به کار گرفت استفاده کند، و با این حال باعث شود که او دقیقاً آنچه را که او می‌خواست بنویسد. خدا ذهن انسان را به تصرف خود درآورد تا اهداف خود را در مورد انسان اعلام کند. علاوه بر این، ادعا شده است که آموزه الهام کلامی بی‌ارزش است، به دلیل تفاوت‌ها در نسخه‌های خطی یونانی، که در برخی جاها مانع از تعیین کلماتی می‌شود که خدا دستور داده است نوشته شوند. اما این به هیچ وجه به مسئله الهام مربوط نمی‌شود، که این است که کلمات نوشته شده توسط خدا الهام شده‌اند. اینکه آیا ما یک نسخه صحیح داریم، مسئله کاملاً دیگری است. تغییرات در نسخه‌های خطی یونانی هیچ یک از آموزه‌های اساسی مسیحیت را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد، و تنها در چند جا کلمات مشکوک هستند. اعتراض دیگری به ارزش الهام کلامی این است که اکثر افراد کتب مقدس را در یک ترجمه می‌خوانند، که کلمات آن، ادعا می‌شود، نمی‌توانند الهام شده باشند. اما اگر ترجمه دقیقاً همان معنای اصلی را منتقل کند، می‌توان گفت که کلمات الهام شده‌اند: به عنوان مثال، کلمات «خدا محبت است»، مطمئناً می‌توان گفت که همانند ὁ θεὸς ἀγάπη ἐστίν، یا Deus caritas est، Dieu est amour، یا Dio è carità، برای کسانی که می‌توانند آنها را بخوانند، هستند. ممکن است ترجمه‌هایی که موارد فوق از آنها گرفته شده‌اند، در همه جا با یونانی یکسان نباشند؛ اما این تنها اهمیت زیاد داشتن یک ترجمه صحیح در زبان مادری هر فرد را نشان می‌دهد. و نباید فراموش کرد که خود خداوند و کسانی که عهد جدید را نوشتند، اغلب از هفتادگانی، که ترجمه‌ای از عبری است، نقل قول می‌کردند؛ و آن را به عنوان کتب مقدس نقل قول می‌کردند. هیچ چیز نمی‌تواند از اهمیت داشتن افکار صحیح درباره الهام کتب مقدس فراتر رود. همانطور که هیچ نویسنده انسانی به کاتب خود اجازه نمی‌دهد آنچه را که او منظور ندارد بنویسد، مطمئناً آنچه کلام خدا نامیده می‌شود، تولید خود خداست، اگرچه از طریق ابزار انسان داده شده است. اگرچه نویسندگان زیادی وجود داشتند که هزاران سال از هم جدا بودند، اما یک وحدت الهی در کل وجود دارد، که به وضوح نشان می‌دهد که تنها یک نفر می‌توانسته نویسنده آن باشد. آن یک نفر تنها می‌توانسته قادر مطلق - یهوه - باشد - که اکنون به خوشی برای مسیحیان به عنوان پدر و خدایشان آشکار شده است.