آسمان

کلمات اصلی که به این صورت ترجمه شده‌اند، «شاماییم» از «بلندی‌ها» و «اورانوس» هستند. آنها در معانی مختلفی به کار می‌روند: ۱. جوی که پرندگان در آن پرواز می‌کنند، و رعد و برق ظاهر می‌شود، و باران از آنجا می‌بارد. پیدایش ۷:۲۳؛ تثنیه ۱۱:۱۱؛ دانیال ۴:۲۱؛ لوقا ۱۷:۲۴. این از بین خواهد رفت. ۲ پطرس ۳:۱۰، ۱۲. ۲. فلک یا فضای وسیعی که خورشید، ماه و ستارگان در آن دیده می‌شوند. پیدایش ۱:۱۴-۱۵، ۱۷. ۳. محل سکونت خدا، جایی که تخت اوست. مزامیر ۲:۴؛ مزامیر ۱۱:۴؛ متی ۵:۳۴. جایی که خداوند از آنجا فرود آمد و به آنجا صعود کرد، و استفان او را دید. مرقس ۱۶:۱۹؛ اعمال ۷:۵۵؛ ۱ قرنتیان ۱۵:۴۷. ۴. محل سکونت فرشتگان. متی ۲۲:۳۰؛ متی ۲۴:۳۶؛ غلاطیان ۱:۸. مهم است که ببینیم، در شکل‌گیری سیستم فعلی این جهان، خدا آسمانی برای این زمین ساخت، تا زمین از آسمان اداره شود. برکت زمین، چه مادی و چه اخلاقی، به ارتباط آن با آسمان بستگی دارد. این برکت زمانی کامل خواهد شد که پادشاهی آسمان‌ها در پسر انسان برقرار شود، و او در ابرهای آسمان خواهد آمد. مزامیر ۶۸:۳۲، ۳۵. این مکان قدرت فرشتگان است، «ریاست‌ها و قدرت‌ها در مکان‌های آسمانی» فرشته‌ای هستند، شیطان و فرشتگانش، اگرچه سقوط کرده‌اند، هنوز در میان آنها هستند. ایوب ۱:۶؛ ایوب ۲:۱؛ مکاشفه ۱۲:۷-۹. اینکه آسمان‌های مختلفی وجود دارد، واضح است؛ شیطان نمی‌تواند وارد جلال شود، و پولس از برده شدن به آسمان سوم سخن می‌گوید، ۲ قرنتیان ۱۲:۲؛ و خداوند عیسی از آسمان‌ها عبور کرد، و ما از «آسمان آسمان‌ها» می‌خوانیم. تثنیه ۱۰:۱۴؛ ۱ پادشاهان ۸:۲۷. در مورد رفتن مقدسین به آسمان بسیار کم گفته شده است، اگرچه شهروندی آنها اکنون در آنجاست، فیلیپیان ۳:۲۰؛ اما آنها باید جایی باشند که عیسی هست، و او به آسمان رفت، و مکانی برای آنها آماده کرد. در مکاشفه، بیست و چهار پیر در آسمان بر «تخت‌ها» نشسته‌اند. به او که بر تخت نشسته است، و به بره تا ابدالاباد جلال باد. آمین. ایمانداران «منتظر آسمان‌های جدید و زمینی جدید هستند که در آن عدالت ساکن است.» ۲ پطرس ۳:۱۳؛ مکاشفه ۲۱:۱.

در نظریه کیهانی جهان باستان، و به ویژه عبرانیان، زمین مسطح بود و بین گودالی بزرگ قرار داشت که ارواح مردگان به آنجا می‌رفتند، و آسمان‌های بالا که خدا و فرشتگان در آن ساکن بودند، و به آنجا تصور می‌شد که صالحان پس از برخاستن از مردگان برای همیشه زندگی می‌کنند. طبیعی بود که آسمان‌ها را مقعر بالای زمین و بر روی پایه‌ای، احتمالاً ستون‌هایی، در افق دور (۲ سموئیل ۲۲:۹، امثال ۸:۲۷-۲۹) تصور کنند. عبرانیان، مانند سایر مردمان باستان، به کثرت آسمان‌ها اعتقاد داشتند (تثنیه ۱۰:۱۴)، و ادبیات یهودیت از هفت آسمان سخن می‌گوید. در بالاترین آسمان، یا عراووت، تخت خدا بود. اگرچه توصیفات این آسمان‌ها متفاوت بود، به نظر می‌رسد که غیرعادی نبود که آسمان سوم را بهشت بدانند. پولس رسول گفت که به آنجا برده شده است (۲ قرنتیان ۱۲:۲). این سلسله آسمان‌های روی هم قرار گرفته، پر از انواع مختلف موجودات فوق‌بشری تلقی می‌شد. آسمان دوم در تفکر یهودیان متأخر، محل ارواح شیطانی و فرشتگانی که منتظر مجازات بودند، تلقی می‌شد. با این حال، عهد جدید خود را به این گمانه‌زنی‌های دقیق متعهد نمی‌کند، اگرچه در افسسیان ۶:۱۲ از لشکرهای روحانی شرارت که در مکان‌های آسمانی ساکن هستند، سخن می‌گوید (مقایسه کنید افسسیان ۲:۲). این تصور از آسمان به عنوان بالای یک زمین مسطح، زیربنای بسیاری از عبارات مذهبی است که هنوز رایج هستند. تلاش‌های مختلفی برای مکان‌یابی بهشت صورت گرفته است، به عنوان مثال، در شعرای یمانی به عنوان خورشید مرکزی منظومه ما. به همین ترتیب، گمانه‌زنی‌های بی‌شماری برای بیان نوع زندگی که در بهشت خواهد بود، به صورت حسی انجام شده است. با این حال، همه این گمانه‌زنی‌ها خارج از حوزه دانش مثبت قرار دارند و در نهایت بر کیهان‌شناسی دوران پیش از علم استوارند. آنها ممکن است در پرورش احساسات مذهبی ارزشمند باشند، اما به حوزه گمانه‌زنی تعلق دارند. توصیفات کتاب مقدس از بهشت علمی نیستند، بلکه نمادین هستند. تقریباً همه اینها در مکاشفه یوحنا یافت می‌شوند. بدون شک توسط نویسندگان عهد جدید به صورت آخرالزمانی تصور می‌شد، اما آنها در تمام توصیفات خود از زندگی نجات‌یافتگان، احتیاط زیادی به خرج دادند. با این حال، می‌توان به طور قطعی بیان کرد که، در حالی که آنها وضعیت آسمانی را شامل روابط اجتماعی می‌دانستند، آن را وضعیتی نمی‌دانستند که در آن ارگانیسم فیزیکی زنده بماند. توصیفات حسی بهشت که در مکاشفات یهودی و در اسلام یافت می‌شود، به طور کامل توسط سخنان عیسی در مورد ازدواج در عصر جدید (مرقس ۱۲:۲۵ ||) و سخنان پولس رسول در مورد «بدن روحانی» رد می‌شود. گرایش غالب در حال حاضر در میان الهی‌دانان، بهشت را به عنوان حالتی از روح و نه مکانی، نیز به حوزه عقیده تعلق دارد. درجه احتمال آن با دیدگاه کلی فرد در مورد ماهیت جاودانگی تعیین می‌شود. شایلر متیوز.