افسانه

μῦθος، به معنای واقعی کلمه «یک کلمه، یک سخنرانی». کلمه انگلیسی در عهد جدید به معنایی که اکنون اغلب به کار می‌رود، یعنی حادثه‌ای فرضی برای آموزش یک حقیقت اخلاقی، استفاده نمی‌شود؛ بلکه بیشتر به معنای اسطوره‌ها، داستان‌های دروغین (همانطور که کلمه یونانی توسط نویسندگان بعدی استفاده می‌شد) است که در یک قسمت «افسانه‌های ناپاک و پیرزنان» نامیده می‌شوند. ۱ تیموتائوس ۱:۴؛ ۱ تیموتائوس ۴:۷؛ ۲ تیموتائوس ۴:۴؛ تیطس ۱:۱۴؛ ۲ پطرس ۱:۱۶.

برای تعریف افسانه، به عنوان متمایز از مَثَل، تمثیل و غیره، به ترنچ، امثال، صفحه ۲ و بعد مراجعه کنید. ویژگی اصلی آن معرفی حیوانات یا گیاهان به عنوان سخنگو و استدلال‌کننده است و هدف آن آموزش اخلاقی است. از آنجایی که بر زمینه‌ای مشترک بین انسان و موجودات پست‌تر حرکت می‌کند، آموزش آن هرگز نمی‌تواند به سطح معنوی بالایی برسد. احتیاط دنیوی به شکلی معمولاً ویژگی آن است، یا به حماقت و ضعف انسانی حمله می‌کند، گاهی اوقات با روحیه‌ای از بدبینی تلخ. از این رو، جایگاه کوچکی در کتاب مقدس دارد. به مَثَل مراجعه کنید.

۱. در عهد عتیق. دو افسانه در عهد عتیق وجود دارد، اگرچه این کلمه استفاده نشده است؛ شاید قابل توجه باشد که هیچ یک به هیچ وجه پیامی از جانب خدا نیست. (۱) افسانه درختان یوتام که پادشاه خود را انتخاب می‌کنند، حماقت مردان شکیم را نشان می‌دهد (داوران ۹:۸). (۲) افسانه خار و سرو یهوآش (۲ پادشاهان ۱۴:۹) سرزنش او به گستاخی آماصیا است – سرزنشی که خود پر از تحقیر متکبرانه است، هرچند که به خوبی مستند شده باشد. حزقیال ۱۷:۳-۱۰ افسانه نیست، بلکه تمثیل است. در باروک ۳:۲۳ «نویسندگان افسانه‌ها» در فهرست مردان حکیم زمین که هنوز حکمت را نیافته‌اند، آمده است. سیراخ ۱۳:۱۷ به نظر می‌رسد اشاره‌ای به افسانه‌های ازوپ باشد؛ همچنین متی ۷:۱۵. این نوع ادبیات به طور آزادانه توسط معلمان یهودی بعدی استفاده می‌شد و افسانه‌های ازوپ و دیگر افسانه‌ها اغلب در تلمود یافت می‌شوند.

۲. در عهد جدید. «افسانه» به معنای متفاوتی به کار رفته است. برای ترجمه کلمه یونانی «میتوس» استفاده می‌شود که معنای بهتر خود را به عنوان وسیله‌ای تمثیلی برای حقیقت، چه به طور طبیعی رشد کرده باشد و چه عمداً اختراع شده باشد، مانند جمهوری افلاطون، از دست داده است و به معنای داستانی فریبنده با شخصیتی کم و بیش اغراق‌آمیز درآمده است. «افسانه‌های ماهرانه ساخته شده» در ۲ پطرس ۱:۱۶ ظاهراً تلاش‌هایی برای تمثیلی کردن تاریخ انجیل و اعتقاد به ظهور دوم است. این کلمه چهار بار در رساله‌های شبانی به کار رفته است، با اشاره‌ای مشخص‌تر به نوعی تعلیم دروغین که در افسس و کرت رایج بود. این افسانه‌ها با «نسب‌نامه‌های بی‌پایان که باعث پرسش می‌شوند» مرتبط هستند (۱ تیموتائوس ۱:۴)؛ آنها به عنوان «افسانه‌های ناپاک و پیرزنان» توصیف شده‌اند (۱ تیموتائوس ۴:۷) و در مقابل «تعلیم صحیح» قرار گرفته‌اند (۲ تیموتائوس ۴:۴). آنها «یهودی»، «فرمان‌های انسان‌ها» (تیطس ۱:۱۴) هستند و «نسب‌نامه‌ها» با «نزاع‌ها بر سر شریعت» مرتبط هستند (تیطس ۳:۹). ماهیت دقیق تعلیم مورد اشاره مورد بحث است، اما نکات زیر به طور نسبتاً خوبی ثابت شده‌اند:

• (الف) این اشارات به گنوسیسم قرن دوم، که به شدت ضد یهودی بود، اشاره نمی‌کنند، بلکه به شکلی اولیه و کمتر توسعه‌یافته، مانند آنچه که لزوماً در سیستم‌های پیچیده‌تر مستتر است. بدعت‌های مورد مبارزه نشانه‌ای از تاریخ دیرهنگام این رساله‌ها نیستند.
• (ب) این بدعت را می‌توان به طور پیش‌بینی‌شده گنوسی نامید و ظاهراً از ترکیبی از عناصر شرقی و یهودی (شاید اسنی) نشأت گرفته است. دیدگاه‌های آن در مورد گناهکار بودن ماده از یک سو به ریاضت‌کشی شدید (۱ تیموتائوس ۴:۳) و از سوی دیگر به بی‌بندوباری بی‌حد و حصر (تیطس ۱:۱۵-۱۶) منجر شد.
• (ج) شواهد زیادی وجود دارد که این نوع تعلیم را با آسیای صغیر، کولسیان، تیطس، مکاشفه، نامه‌های ایگناتیوس و زندگی سرینتوس مرتبط می‌کند. رمزی اشاره می‌کند که فریگیه خاک مساعدی بود و یهودیان آنجا به ویژه بی‌قید بودند.
• (د) افسانه‌ها ممکن است به ویژه گمانه‌زنی‌ها در مورد اعصار و تجلیات، مراتب فرشتگان و موجودات واسطه باشند که از ویژگی‌های همه اشکال گنوسیسم است؛ این قسمت‌ها توسط پدران قرن دوم به این صورت تفسیر شده‌اند. اما ما همچنین به تزئینات افسانه‌ای و تمثیلی روایت‌های عهد عتیق، که در میان خاخام‌های یهودی بسیار محبوب بود، یادآوری می‌شویم. معلمان نیمه‌مسیحی ممکن است روش‌های آنها را قرض گرفته باشند و کلمه «میتوس» به ویژه برای این محصول قابل اطلاق خواهد بود.

سی. دبلیو. امت.