اپیکوریان

مکتبی از فیلسوفان که نام خود را از اپیکوروس آتنی گرفتند، که «باغ» خود را در آتن داشت. نظریه او این بود که احساسات لذت‌بخش باید هدف زندگی انسان باشد، و آرامش خاطر مجموع خوشبختی است. تجربه و نه حقیقت، معیاری بود که او به کار می‌برد. پولس تلاش کرد تا افکار آتنیان را از فلسفه خودساخته و بت‌های متعددشان، به سوی خدای یگانه و حقیقی سوق دهد. اعمال رسولان 17:18.

بازدید پولس رسول از آتن (اعمال رسولان 17:15-34) منجر به رویارویی با «برخی از فیلسوفان اپیکوری و رواقی» شد که نمایندگان دو مکتب اصلی فلسفه آن زمان بودند. اپیکوریسم نام خود را از بنیانگذار خود اپیکوروس گرفت که در سال 341 قبل از میلاد در جزیره ساموس متولد شد. در سال 307 قبل از میلاد در آتن ساکن شد و در سال 270 قبل از میلاد درگذشت. اپیکوروس، مردی با زندگی بی‌عیب و نقص و شخصیتی بسیار دوست‌داشتنی، در باغی که در آتن خریده بود، گروهی از پیروان وفادار را گرد خود جمع کرد که به اپیکوریان یا «فیلسوفان باغ» معروف شدند. هدف او عملی بود. او لذت را خیر مطلق می‌دانست. با این حال، اپیکوروس لذت را، آنگونه که مکتب سیرنایی پیشین انجام داده بود، به لذت‌های جسمانی فوری محدود نکرد. هرچه که نتیجه عملی این سیستم بوده باشد، اپیکوروس و پیروان شایسته‌تر او باید از اتهام شهوت‌پرستی تبرئه شوند. آنچه اپیکوروس طرفدار آن بود و هدفش را دنبال می‌کرد، سعادت یک زندگی آرام بود که تا حد امکان از درد رها باشد، و از قراردادهای اجتماعی یا هیجانات سیاسی یا ترس‌های خرافی آشفته نشود. رهایی انسان‌ها از «ترس از خدایان» تلاش اصلی بود و به گفته پیرو مشهور او، شاعر رومی لوکرتیوس، اوج خدمت اپیکوروس بود. بنابراین می‌توان گفت که حداقل در یک نقطه، مسیرهای رسول مسیحی و فیلسوف اپیکوری به هم رسیدند. اپیکوروس سعی کرد با نشان دادن اینکه در سازمان فیزیکی جهان جایی برای دخالت موجوداتی مانند خدایان الهیات عامیانه وجود ندارد، به هدف خود دست یابد. هیچ چیز غیرمادی نیست، و وضعیت اولیه ماده، اتم‌هایی است که با تمایل ذاتی به انحراف جزئی از عمود، در فضای خالی سقوط می‌کنند، با یکدیگر تماس پیدا می‌کنند و جهان را آنگونه که به حواس ظاهر می‌شود، تشکیل می‌دهند. همه چیز مادی و مکانیکی است. خدایان—و اپیکوروس وجود خدایان را انکار نمی‌کند—هیچ نقشی در امور انسان‌ها ندارند. آنها به قلمرو خود در فضاهای بین جهان‌ها تبعید شده‌اند. علاوه بر این، از آنجا که معیار زندگی احساس است، مرگ، که در آن احساسی وجود ندارد، نمی‌تواند هیچ معنایی داشته باشد، و نه در آینده و نه در واقعیت چیزی برای ترسیدن نیست. تأثیر کلی اپیکوریسم منفی است. نفوذ گسترده و قدرتمند آن باید به دلیل جذابیت شخصی بنیانگذار آن، و به دلیل شرایط عصری که در آن ظاهر شد و شکوفا شد، توجیه شود. این مکتب به عنوان یکی از تأثیرات منفی اما گسترده، که منجر به «کمال زمان» شد که شاهد تولد مسیحیت بود، جایگاه خود را می‌گیرد. و. م. مک‌دونالد.