اِنوش

همان اِنوش که به درستی نوشته شده است

(پیدایش ۴:۲۶ یهوه‌پرست، پیدایش ۵:۶-۱۱)، اِنوش (لوقا ۳:۳۸). این نام شاعرانه است و به معنای «انسان» است؛ پسر سِت و نوه آدم. همانطور که زمان قائن با گناه و خشونت مشخص شد، زمان سِت با تقوا مشخص شد. در روزهای اِنوش، مردم شروع به «خواندن نام یهوه» کردند، یعنی نام او را در دعاها به کار بردند. نام یهوه عملاً از آغاز زندگی بشر شناخته شده بود، نویسنده (یهوه‌پرست) همیشه آن را به جای عنوان «اِلوهیم» به کار می‌برد. در اِلوهیست (خروج ۳:۱۴) و روایت کاهنی (خروج ۶:۲ به بعد) تا مدت‌ها بعد آشکار نشد. ا. ه. مک‌نیل.