آرامش

از لاتین متأخر confortare، به معنای «تقویت کردن»، «نیرو بخشیدن»، در انگلیسی قدیم به معنای (الف) تجدید قوای جسمی، یا (ب) تجدید قوای ذهنی از نوع فعال (تقویت، تشویق) بود که اکنون منسوخ شده‌اند. در کاربرد مدرن به معنای (ج) تجدید قوای ذهنی از نوع ملایم‌تر (تسلی) است. معنای (الف) در پیدایش 18:6، داوران 19:5؛ داوران 19:8، غزل غزل‌های سلیمان 2:5 ظاهر می‌شود؛ (ج) در جاهای دیگر عهد عتیق. در عهد جدید، «آرامش» معمولاً یک فعل و اسم یونانی را نشان می‌دهد که در پولس رایج است و شامل هر نوع سخنرانی روح‌بخش می‌شود؛ در این زمینه معنای (ب) غالب است، مانند اعمال رسولان 9:31؛ اعمال رسولان 16:40، رومیان 1:12؛ رومیان 15:4، 2 قرنتیان 13:11 و غیره؛ معنای لطیف‌تر (ج) در متی 5:4، 2 قرنتیان 1:3 به بعد و غیره ظاهر می‌شود. با این حال، برای اسم یونانی فوق، نسخه مجاز چهارده بار «تسلی» می‌نویسد (در 2 قرنتیان 1:3-7 «آرامش» و «تسلی» را به جای یکدیگر به کار می‌برد)، هم در معنای (ب) و هم در معنای (ج): این نسخه اصلاح شده هفت بار (در پولس) آن را با «آرامش» جایگزین می‌کند. «آرامش» همچنین در نسخه مجاز ترجمه گروه دوم و نادرتر کلمات یونانی است که به معنای تسلی (در غم) است: بنابراین در یوحنا 11:19؛ یوحنا 11:31، 1 قرنتیان 14:3، و فیلیپیان 2:1 (مقایسه کنید نسخه مجاز و نسخه اصلاح شده)، 1 تسالونیکیان 2:11؛ 1 تسالونیکیان 5:14؛ اصل «آرامش» (تسکین‌دهنده) در کولسیان 4:11 یک عبارت منفرد و مشابه با آخرین است. «با آرامش خاطر» در فیلیپیان 2:19 ترجمه کلمه چهارم یونانی است = با روحیه خوب، شاد؛ در حالی که «با آرامش خاطر» در متی 9:22 || = با روحیه خوب در متی 9:2 و جاهای دیگر (بنابراین نسخه اصلاح شده در اینجا، و در مرقس 10:49). برای عهد عتیق و عهد جدید، آرامش از محبت لطیف خدا به قوم خود و به روح فردی سرچشمه می‌گیرد؛ این آرامش (در عهد جدید) از طریق همدردی مسیح، بازدیدهای روح‌القدس، کمک برادران، و امید به جلال واسطه می‌شود؛ این آرامش با مشکلات زندگی و دلسردی کار برای خدا مقابله می‌کند: به ویژه یوحنا 16:33، رومیان 5:2-5، 2 قرنتیان 1:3-7 را ببینید. جی. جی. فیندلی.