ابر

ابرها هم در عهد عتیق و هم در عهد جدید جایگاه مهمی دارند. آنها حجاب آسمانی حضور خدا بودند — ارابه او، و پناهگاه قدرت او. خدا خشنود شد که حضور خود را در ابری به اسرائیل نشان دهد. ستون ابر فرزندان اسرائیل را در بیابان هدایت کرد. خروج 40:34-38. هنگامی که آنها خیمه را ساختند، یهوه وعده داد که در ابر بر روی تخت رحمت ظاهر شود. لاویان 16:2. در مناسبت‌های خاص، یهوه در ابری فرود آمد و با موسی سخن گفت. اعداد 11:25. در تقدیس معبد «ابر» خانه را پر کرد به طوری که کاهنان به دلیل ابر نمی‌توانستند خدمت کنند: «زیرا جلال یهوه خانه یهوه را پر کرده بود.» اول پادشاهان 8:10-11: مقایسه کنید با اعداد 14:10. این نماد مرئی جلال خدا، اغلب شخینا نامیده می‌شود. این کلمه از آرامی شاکان به معنای «استراحت کردن» است. این کلمه در کتاب مقدس وجود ندارد، اما اغلب توسط نویسندگان یهودی و مسیحی به معنای مسکن یا محل استراحت یهوه استفاده می‌شود. در عهد جدید در کوه تبدیل هیئت، ابری بر حاضران سایه افکند، و «صدایی از ابر آمد که می‌گفت: این پسر محبوب من است: به او گوش دهید.» لوقا 9:34-35. در صعود، ابری خداوند را از دید آنها پنهان کرد. اعمال رسولان 1:9. در ربوده شدن، مقدسین مرده و زنده در ابرها ربوده خواهند شد تا خداوند را در هوا ملاقات کنند، اول تسالونیکیان 4:17، و هنگامی که او به زمین می‌آید، با ابرها خواهد آمد. لوقا 21:27؛ مکاشفه 1:7. در آینده، یکی «مانند پسر انسان» بر «ابری سفید» خواهد نشست و بر زمین داوری خواهد کرد. مکاشفه 14:14-16. خدای قدرتمند که در نوری غیرقابل دسترس برای انسان ساکن است، حضور خود را در ابری پوشیده شده نشان داد.

در کتاب مقدس، مانند ما، ابرها توده‌های مرئی بخار آب هستند که آسمان را تیره می‌کنند، منبع باران و باروری هستند، وضعیت فعلی آب و هوا را نشان می‌دهند یا تغییر قریب‌الوقوع را اعلام می‌کنند. آنها همچنین به عنوان نمادی از بی‌ثباتی و ناپایداری (هوشع 6:4)، فاجعه (مراثی 2:1)، تاریکی پیری (جامعه 12:2)، ارتفاع زیاد (ایوب 20:6)، تعداد بی‌شمار (عبرانیان 12:1) عمل می‌کنند. نکات زیر باید مورد توجه قرار گیرد. 1. برخورد شاعرانه در ایوب. آب‌ها به طور ایمن در ابرها محبوس شده‌اند، به طوری که باران از آنها نمی‌گذرد (ایوب 26:8)؛ هنگامی که اقیانوس از آشوب مانند کودکی تازه متولد شده بیرون می‌آید، خدا آن را در قنداق ابرها می‌پیچد (ایوب 38:9)؛ قوانین حرکات آنها اسرار نفوذناپذیری هستند (ایوب 36:29، ایوب 37:16، ایوب 38:37). 2. ابر حضور خدا را نشان می‌دهد و در عین حال درخشش تحمل‌ناپذیر جلال او را می‌پوشاند (خروج 16:10؛ خروج 19:9 و غیره). به همین ترتیب، ابر روشن حضور پدر را نشان می‌دهد و صدای او از آن شنیده می‌شود (متی 17:5). اما یک ابر تاریک او را به طور مؤثر پنهان می‌کند و بنابراین نمادی از ناخشنودی را فراهم می‌کند (مراثی 3:44). در مکاشفه 10:1 ابر لباس باشکوه یک فرشته است. 3. ستون ابر و آتش سفر خروج را هدایت و محافظت می‌کند (خروج 13:21، مزامیر 105:39). این با این واقعیت مطابقت دارد که ارتش‌ها و کاروان‌ها اغلب با سیگنال‌های آتش و دود هدایت می‌شدند. 4. ابر با کروبی به عنوان ارابه یهوه متناوب است (مزامیر 18:10، اشعیا 19:1). در واقع، کروبی تجسم ابر رعد و برق است. قوم مسیحایی و خود مسیح با ابرها از آسمان می‌گذرند (دانیال 7:13، مرقس 14:62، مکاشفه 1:7)، یا بر ابرها (متی 26:64): از این رو یهودیان بعدی عنانی (= «او از ابرها»، اول تواریخ 3:24) را با مسیح یکی دانستند. مقدسین در ابرها ربوده خواهند شد (اول تسالونیکیان 4:17). تخت مسیح یک ابر سفید است (مکاشفه 14:14). 5. در «رؤیای ابر» مکاشفه باروخ 53 73، ابری که دوازده جریان آب از آن می‌ریزد، «جهان وسیعی است که قادر مطلق آفریده است» که یک تصویر بسیار خاص است. جی. تیلور.