اسارت

این عمدتاً در عهد عتیق به «اسارت» اسرائیل و یهودا اشاره دارد. ترتیب اسارت اسرائیل چندان واضح نیست. با این حال، به نظر می‌رسد که وقایع ثبت شده در ۱ تواریخ ۵:۲۶ ابتدا رخ داده است، زیرا از پول پادشاه آشور نام برده شده است، زیرا او قبل از تیگلت‌فیلِسر سلطنت می‌کرد: در اینجا دومی به عنوان کسی که رئوبنی‌ها، جادی‌ها و نیم قبیله منسی را به اسارت برد، نام برده شده است: این نشان می‌دهد که اسرائیلیانی که از امتیازات خود کوتاه آمدند و از اردن عبور نکردند، اولین کسانی بودند که به اسارت برده شدند. در این قسمت چیزی برای تعیین تاریخ وجود ندارد، اما در ۲ پادشاهان ۱۵:۲۹ اشاره دیگری به اسرائیل وجود دارد، زمانی که تیگلت‌فیلِسر ایجون، ابل‌بیت‌معکه، یانوح، قادش و حاصور را گرفت، که همگی در شمال در غرب اردن هستند؛ اما سپس جلعاد اضافه شده است، که در شرق است، و این ممکن است به معنای دربرگرفتن دو و نیم قبیله باشد؛ سپس جلیل با تمام سرزمین نفتالی اضافه شده است، که دوباره در شمال در غرب است. بنابراین این ممکن است خلاصه‌ای از تمام کسانی باشد که این پادشاه به آشور به اسارت برد. این «در ایام فقح» بود، و فقح ۲۰ سال سلطنت کرد: تاریخ معمولاً ۷۴۰ قبل از میلاد برای اسارت دو و نیم قبیله در نظر گرفته می‌شود. تاریخ دقیق‌تری برای اسارت بخش باقیمانده اسرائیل در ۲ پادشاهان ۱۸:۱۰-۱۱ داده شده است. در سال نهم هوشع، پادشاه اسرائیل و سال ششم حزقیا بود که سامره پس از سه سال محاصره توسط آشوریان گرفته شد: این ۷۲۲ قبل از میلاد خواهد بود. اسیران به حلاح و حابور در کنار رود گوزان برده شدند (همین نام‌ها در ۱ تواریخ ۵:۲۶ ذکر شده است، با اضافه شدن حارا در آنجا). این مکان‌ها فرض می‌شود که در شمال آشور باشند؛ اما در قسمت بالا در پادشاهان کلمات «و در شهرهای مادها» اضافه شده است. این منطقه‌ای بسیار دورتر در شرق است، جایی که آنها از برادران خود در آشور و از یهودا، که بعدها به بابل برده شدند، بسیار دور می‌شدند. اسارت یهودا در چهار مرحله دنبال شد. نبوکدنصر، ۶۰۶ قبل از میلاد، ظروف مقدس و اسیران را برد، که در میان آنها دانیال و یارانش بودند. این آغاز «زمان‌های امت‌ها» را تشکیل داد. ۲ تواریخ ۳۶:۶-۷. اسارت دوم در ۵۹۹ قبل از میلاد بود، زمانی که یهویاکین سه ماه سلطنت کرده بود. این اسارت بزرگ نامیده می‌شود. صدقیا به عنوان دست‌نشانده بابل باقی ماند. ۲ پادشاهان ۲۴:۱۴؛ ۲ تواریخ ۳۶:۱۰. اسارت سوم در ۵۸۸ قبل از میلاد بود. ۲ تواریخ ۳۶:۲۰. چهارمین اسارت در ۵۸۴ قبل از میلاد تحت نبوزرادان بود. ارمیا ۵۲:۱۲، ۳۰. ۷۰ سال اسارت که توسط ارمیا پیشگویی شده بود (ارمیا ۲۵:۱۱-۱۲) در ۶۰۶ قبل از میلاد آغاز شد و در ۵۳۶ قبل از میلاد به پایان رسید، زمانی که یهودیان با اعلامیه کوروش پادشاه پارس به یهودیه بازگشتند. ارمیا ۲۹:۱۰؛ عزرا ۱. اسارت در متی ۱:۱۱، ۱۷ به عنوان «بردن» اشاره شده است. مکان‌هایی که اسرائیل و یهودا به آنجا برده شدند، تحت نام‌های مربوطه خود بررسی می‌شوند. کسانی که از تبعید بازگشتند، دو قبیله یهودا و بنیامین بودند (مگر اینکه تعداد کمی از ده قبیله ممکن است آنها را همراهی کرده باشند؛ رجوع کنید به لوقا ۲:۳۶). آنها مالکیت سرزمین را، تحت تغییرات و نوسانات بسیاری، تا زمانی که مسیح آنها ظاهر شد، حفظ کردند. رد و مصلوب شدن او منجر به تخریب اورشلیم توسط رومیان در سال ۷۰ میلادی و پراکندگی یهودیان به تمام نقاط جهان شد.