استخوان‌ها

در عهد عتیق به طور گسترده‌ای به عنوان مترادف برای بدن، زنده یا مرده، یا شخص (مزامیر ۴۲: ۱۰؛ مزامیر ۵۱: ۸) استفاده می‌شود. به عنوان چارچوب محکم بدن، استخوان‌ها جایگاه سلامتی و قدرت هستند، به طوری که شکستگی، پوسیدگی، خشکی استخوان‌ها اغلب نمادی از بیماری یا اختلال اخلاقی هستند (امثال ۱۴: ۳۰؛ امثال ۱۷: ۲۲، مزامیر ۶: ۲؛ مزامیر ۲۲: ۱۴). «استخوان از استخوان من» به عبارت انگلیسی «از یک خون» پاسخ می‌دهد؛ اما کلمات پایانی افسسیان ۵: ۳۰ باید حذف شوند. در لوقا ۲۴: ۳۹ عبارت منحصر به فرد به نظر می‌رسد بر ماهیت بدن رستاخیز، به عنوان متفاوت از «گوشت و خون» معمولی، تأکید می‌کند. به گیبسون، سی و نه مقاله، ص ۱۸۸ مراجعه کنید. سی. دبلیو. اِمِت.