اقتدار

به قدرت مراجعه کنید.

توانایی، آزادی و حق انجام آنچه شخص می‌خواهد. این کلمه همچنین به توانایی جسمی و ذهنی برای دستیابی به هدف مورد نظر اشاره دارد. اقتدار به ویژه به حقی اشاره دارد که شخص به دلیل مقام، موقعیت یا رابطه خود برای فرمانبرداری دارد. فرمانده صد نفر «مردی تحت اقتدار» بود که می‌دانست تحت فرمان دیگران بالاتر از خود بودن به چه معناست و خود نیز بر سربازان تحت فرمان خود اقتدار داشت (متی ۸:۸-۹). به همین ترتیب «حوزه قضایی هیرودیس» (لوقا ۲۳:۷) اقتدار او بر استانی بود که بر آن حکومت می‌کرد. از این رو، اقتدار هر شخص با ماهیت مقام یا موقعیت او مطابقت دارد، به طوری که ما از اقتدار شوهر، والدین، رسول، قاضی یا هر حاکم مدنی صحبت می‌کنیم. حاکمانی که در رومیان ۱۳:۱ «قدرت‌های بالاتر» نامیده می‌شوند، به معنای دقیق مقامات بسیار والا و محترم دولت هستند که باید در هر آنچه درست است اطاعت شوند و به عنوان «خادمان خدا برای خیر» مورد احترام قرار گیرند. خدا خود بالاترین اقتدار در آسمان و زمین است، اما او همچنین به پسر خود «اقتدار بر زمین برای بخشش گناهان» (متی ۹:۶) و اجرای داوری (یوحنا ۵:۲۷) داده است. پس از رستاخیز خود، عیسی خود اعلام کرد: «تمام اقتدار در آسمان و زمین به من داده شده است» (متی ۲۸:۱۸؛ رجوع کنید به کولسیان ۲:۱۰، اول پطرس ۳:۲۲). در جمع، این کلمه در افسسیان ۲:۲؛ افسسیان ۳:۱۰؛ افسسیان ۶:۱۲، کولسیان ۱:۱۶؛ کولسیان ۲:۱۵ برای اشاره به فرشتگان خوب و بد استفاده می‌شود که فرض می‌شود درجات و رتبه‌های مختلفی از اقتدار را دارند. به سلطه، قدرت مراجعه کنید. ام. اس. تری.