اطمینان

این کلمه در عهد عتیق کاربردی متفاوت از آنچه در عهد جدید دارد، دارد. در اولی به معنای «اعتماد یا توکل» است و با امیدهای قوم زمینی خدا در ارتباط با امنیتی که اسرائیل هنگام بازگشت به سرزمین خود در آن ساکن خواهد شد، زمانی که همه دشمنانشان با قدرت الهی سرکوب شوند، مطابقت دارد: نتیجه عدالت «آرامش و اطمینان برای همیشه» خواهد بود، اشعیا ۳۲:۱۷: در حالی که در نافرمانی خود باید شب و روز بترسند و هیچ اطمینانی به زندگی خود نداشته باشند. تثنیه ۲۸:۶۶. در عهد جدید کلمه یونانی πληροφορία به معنای «اطمینان کامل» است و به نجات ابدی اشاره دارد. انجیل با قدرت، و در روح‌القدس و با «اطمینان کامل بسیار» به روح می‌رسد. ۱ تسالونیکیان ۱:۵. ما همچنین با موارد زیر روبرو می‌شویم: ۱. اطمینان کامل ایمان، عبرانیان ۱۰:۲۲؛ دریافت شهادت خدا در مورد کار مسیح و جلالی که او اکنون از آن برخوردار است: ۲. اطمینان کامل امید، عبرانیان ۶:۱۱، که منجر به پشتکار مداوم مقدسین در کار و زحمت محبتشان می‌شود: و ۳. اطمینان کامل فهم، کولسیان ۲:۲، برای دانش کامل در راز خدا.

این کلمه هم به معنای عینی و هم به معنای ذهنی به کار می‌رود، بسته به اینکه به مبنای اعتماد یا تجربهٔ واقعی اشاره کند. هنگامی که پولس رسول در آتن (اعمال رسولان ۱۷:۳۱) اعلام می‌کند که خدا مسیح را برای داوری جهان تعیین کرده است، و «اطمینان» این را با برخاستن او از مردگان به همهٔ انسان‌ها داده است، منظور او اطمینان عینی است، زیرا او به خوبی می‌دانست که همهٔ انسان‌ها شخصاً از واقعیت رستاخیز مطمئن نبودند. در ۲ تیموتائوس ۳:۱۴، دوباره، اطمینان تیموتائوس از چیزهایی که آموخته است، با اقتدار بیرونی شخصی که آنها را از او دریافت کرده است، یکسان دانسته می‌شود. با این حال، در بیشتر موارد، «اطمینان» در کتاب مقدس نه به یک اقتدار یا واقعیت عینی، بلکه به واقعیتی از تجربهٔ درونی اشاره دارد. این کلمه یک بار در عهد عتیق (اشعیا ۳۲:۱۷ نسخهٔ مجاز) آمده است، و به طور کاملاً مشخص، اطمینان در آنجا به عنوان نتیجهٔ عدالت نشان داده شده است. در عهد جدید، اطمینان (پلروفوریا) همراه و نتیجهٔ انجیل است (۱ تسالونیکیان ۱:۵). و اطمینانی که توسط انجیل تولید می‌شود، صرفاً فکری، صرفاً عاطفی، یا صرفاً عملی نیست، بلکه تمام وجود درونی انسان را پر و ارضا می‌کند. اطمینان کامل در فهم (کولسیان ۲:۲)، و اطمینان کامل ایمان (عبرانیان ۱۰:۲۲؛ مقایسه کنید ۲ تیموتائوس ۱:۱۲)، و اطمینان کامل امید (عبرانیان ۶:۱۱) وجود دارد. [مقایسه کنید عبرانیان ۱۱:۱ نسخهٔ تجدیدنظرشده، جایی که دو شکل آخر اطمینان در یکدیگر ادغام می‌شوند – خود ایمان به اطمینان (هیپوستاسیس) یا مبنای زیربنایی امید تبدیل می‌شود]. اما اطمینان عشق نیز وجود دارد (۱ یوحنا ۳:۱۹)؛ عشق، با این حال، نه صرفاً یک احساس، بلکه یک توانایی اجتماعی عملی، عشقی از عمل و حقیقت است که در همهٔ چیزهای خوب به برادران خود خدمت می‌کند (۱ یوحنا ۳:۱۴-۱۸). بنابراین در سطحی بالاتر – سطح آن عشق مسیحی که تحقق شریعت است – ما به آرمان نبوی صلح و اطمینان درونی بازمی‌گردیم که نتایج عدالت هستند. در هر آموزهٔ اطمینان، باید دوباره بین اطمینان عینی و ذهنی تمایز قائل شد. مبانی اطمینان مسیحی که در انجیل ارائه شده‌اند، مطلق هستند، و اگر ایمان صرفاً رضایت فکری بود، هر انسان مؤمنی کاملاً از نجات خود مطمئن می‌شد. اما، به عنوان یک تجربهٔ مثبت، اطمینان باید از ایمان نجات‌بخش متمایز شود (مقایسه کنید ۱ قرنتیان ۹:۲۷). با این حال، روح با روح ما شهادت می‌دهد که ما فرزندان خدا هستیم (رومیان ۸:۱۶)؛ و کسانی که آگاهی از آن شهادت در آنها مبهم و ضعیف است، باید با جدیت بیشتری در ایمان و امید و عشق و فهم نیز رشد کنند، تا از این طریق دعوت و انتخاب خود را مطمئن سازند (۲ پطرس ۱:۱۰). جی. سی. لمبرت.