الاغ

در شرق، الاغ جایگاهی را دارد که اسب در میان ملت‌های اروپایی دارد. در آنجا حیوان بسیار نجیب‌تری است و گفته می‌شود که بسیار باهوش است: رجوع کنید به اشعیا ۱:۳. در آنجا بسیار ارزشمند است و به خوبی با آن رفتار می‌شود. هم مردان و هم زنان برای سواری و حمل بار از آن استفاده می‌کردند. در میان اموال یک مرد، الاغ‌ها اغلب شمارش می‌شوند. پیدایش ۱۲:۱۶؛ ایوب ۱:۳؛ ایوب ۴۲:۱۲؛ عزرا ۲:۶۷؛ نحمیا ۷:۶۹. پنج کلمه عبری برای الاغ اهلی و وحشی استفاده می‌شود که به قدرت یا رنگ آن اشاره دارد. «الاغ‌های سفید» ذکر شده در داوران ۵:۱۰ هنوز در شرق بسیار ارزشمند هستند. در برخی مناطق، گوشت الاغ برای غذا بسیار مورد احترام است، اما برای یهودیان به عنوان ناپاک ممنوع بود: با این حال در قحطی شدید در محاصره سامریه خورده شد. دوم پادشاهان ۶:۲۵. الاغ وحشی بسیار وحشی و بسیار سریع است. به ندرت رام می‌شود. بنابراین نمادی مناسب از تولد طبیعی انسان است. ایوب ۱۱:۱۲. یهوه از ایوب پرسید: «چه کسی الاغ وحشی را آزاد فرستاده است؟ یا چه کسی بندهای الاغ وحشی را گشوده است؟» ایوب ۳۹:۵: رجوع کنید به ارمیا ۷:۲۴؛ دانیال ۵:۲۱.

(حَمور؛ «الاغ ماده»، آتون [یونانی اونوس برای هر دو جنس]؛ «کره الاغ» یا «کره»، آیِر [یونانی پولوس]؛ «الاغ وحشی»، پِرِع و آروذ). الاغ (عربی حمار) مفیدترین حیوان اهلی در فلسطین است. فلاح با آن به کار روزانه خود می‌رود، با آن مزارع خود را شخم می‌زند، غلات خود را خرمن‌کوبی می‌کند و در نهایت محصول را به خانه می‌برد (نحمیا ۱۳:۱۵). گروه‌های کامل الاغ‌ها هر جاده‌ای را طی می‌کنند و غلات (پیدایش ۴۲:۲۶-۲۷)، هیزم (پیدایش ۲۲:۳)، آذوقه (اول سموئیل ۱۶:۲۰)، مشک‌های آب یا سبدهای پر از شن، سنگ یا زباله را حمل می‌کنند. گروهی از این حیوانات آنقدر به با هم ماندن عادت دارند که حتی در حال فرار نیز این کار را می‌کنند (اول سموئیل ۹:۳؛ اول سموئیل ۹:۲۰). کره الاغ کوچکی که جو را حمل می‌کند و هر کاروان شتری را رهبری می‌کند، منظره‌ای مشخص است. هر زمان که مسافر در سرزمین سفر می‌کند، صدای عرعر الاغ به اندازه پارس سگ روستا آشناست. مردی با وضعیت مالی متوسط هنگام سفر سوار الاغ می‌شود، اغلب روی رختخواب و لباس خود، همانطور که بی‌شک بسیاری از شخصیت‌های کتاب مقدس این کار را می‌کردند (اعداد ۲۲:۲۱-۳۸، یوشع ۱۵:۱۸، اول سموئیل ۲۵:۲۰-۲۸، دوم سموئیل ۱۷:۲۳؛ دوم سموئیل ۱۹:۲۶ و غیره). یک الاغ خوب تربیت شده با سرعتی راحت‌تر از یک اسب معمولی به سرعت حرکت می‌کند؛ همچنین بسیار مطمئن گام است. مرد موقعیت‌دار در شهر، شیخ مسجد، وکیل یا پزشک، در واقع، هر شهروند صلح‌جو، سوار بر الاغ مناسب تلقی می‌شود، به خصوص اگر حیوان سفید باشد (داوران ۵:۱۰). یک الاغ سفید اصیل قیمتی بالاتر از یک اسب نسبتاً خوب دارد. الاغ ماده (عربی آتار) ترجیح داده می‌شود (اعداد ۲۲:۲۱-۳۳، اول سموئیل ۹:۳، دوم پادشاهان ۴:۲۲-۲۴، اول تواریخ ۲۷:۳۰)، زیرا آرام‌تر است و راحت‌تر بسته می‌شود؛ یک نر قوی گاهی اوقات تقریباً غیرقابل کنترل است و با دیدن الاغ‌های ماده، غم‌انگیزترین عرعرها را سر می‌دهد. حیوان اخته شده اغلب دیده نمی‌شود، زیرا اغلب فاقد «حرکت» و بسیار ترسو است. الاغ‌های ماده نیز، هنگامی که از نژاد با ارزش هستند، برای اهداف پرورشی ارزشمند هستند. الاغ معمولی قهوه‌ای است، گاهی تقریباً سیاه یا خاکستری. اسکلت الاغ‌ها در کنار جاده‌ها غیرمعمول نیست، و فک ممکن است در مواقع اضطراری سلاح مفیدی باشد (داوران ۱۵:۱۶، جایی که باید به بازی با کلمات «الاغ» [حَمور] و «توده» [حَمور] توجه شود). اگرچه الاغ برای یهودیان غذای ممنوعه بود، می‌خوانیم (دوم پادشاهان ۶:۲۵) که «سر الاغ به قیمت هشتاد سکه نقره فروخته شد» در اوج قحطی در سامریه محاصره شده. در شخم‌زنی، فلاحین مدرن در واقع به نظر می‌رسد ترجیح می‌دهند یک گاو و یک الاغ، یا یک شتر و یک الاغ را با هم جفت کنند (برخلاف تثنیه ۲۲:۱۰). ایده حماقت الاغ در شرق و غرب یکسان است. کره الاغ (اشعیا ۳۰:۵؛ اشعیا ۳۰:۲۴) یا کره (ایوب ۱۱:۱۲، زکریا ۹:۹، لوقا ۱۹:۳۳ و غیره)، عربی جحش، چندین بار ذکر شده است. کره‌های کوچک در سنین بسیار کم در کنار مادرانشان یورتمه می‌روند و به زودی بارهای کوچکی بر دوش آنها گذاشته می‌شود. آنها نباید به طور منظم برای سه سال سوار شوند. کره‌های الاغ در کتاب مقدس همگی به اندازه کافی برای سواری یا باربری بزرگ هستند. الاغ‌های وحشی امروزه در فلسطین یافت نمی‌شوند، اگرچه گفته می‌شود در بیابان‌های شرق فراوان هستند (ایوب ۲۴:۵)، جایی که آنها در گله‌ها پرسه می‌زنند و با سرعت فوق‌العاده‌ای می‌دوند (ایوب ۳۹:۵). اسماعیل در وحشی بودن و آزادی خود با یک الاغ وحشی مقایسه می‌شود (پیدایش ۱۶:۱۲)، در حالی که یساکار یک الاغ وحشی رام شده است (پیدایش ۴۹:۱۴؛ پیدایش ۴۹:۱۶). ای. دبلیو. جی. مسترمن.