آسمودائوس

«دیو شرور» طوبیا ۳:۱-۱۷؛ طوبیا ۶:۱-۱۷؛ طوبیا ۸:۱-۲۱، آزادانه در تلمود به عنوان اشمدای ظاهر می‌شود، که ریشه‌شناسی عامیانه آن را با شمد، «نابود کردن»، مرتبط می‌دانست. با این حال، تقریباً قطعی است که این همان آسما دایوا اوستایی، «دیو خشم»، است که از اولین تا آخرین بخش‌های متون پارسی برجسته است. به نظر می‌رسد که کتاب طوبیا در واقع یک داستان عامیانه مادی است که توسط یک یهودی برای پند و اندرز اقتباس شده است، با ویژگی‌های نامفهوم اصلی که بدون تغییر باقی مانده‌اند. برای این موارد به «زرتشتی‌گری» در فرهنگ لغت کتاب مقدس هاستینگز، § ۴ مراجعه کنید. در تلمود، اشمدای پادشاه شیدین است، دیوهایی که فرض می‌شود فانی هستند و از هر دو جنس. جیمز هوپ مولتون.