آسیا

لجن: گل و لای

در عهد جدید این کلمه همیشه به استان رومی آسیا اشاره دارد که تقریباً یک سوم غربی شبه جزیره‌ای را که ما آسیای صغیر می‌نامیم، در بر می‌گرفت. از شمال شرقی با استان بیتینیا، از شرق با استان غلاطیه، از جنوب با استان لیکیه هم‌مرز بود و در سال ۱۳۳ قبل از میلاد توسط وصیت آتالوس سوم، پادشاه پرگامون، به رومیان واگذار شده بود. مناطق قومی زیر در این استان قرار داشتند: میسیا، لیدیه، فریگیه غربی و کاریا. این استان ثروتمندترین و، به استثنای آفریقا که هم‌تراز آن بود، مهم‌ترین استان در امپراتوری روم بود. توسط یک پروکنسول رده بالا، با سه لگاتوس تحت فرمان او، اداره می‌شد. افسس، پرگامون و اسمیرنا شهرهای اصلی آن بودند. موعظه پولس رسول در افسس قوی‌ترین عامل گسترش انجیل در این استان بود و رساله «به افسسیان» احتمالاً یک نامه چرخشی به تمام کلیساهای آن است. هفت کلیسا در مکاشفه ۱:۱-۲۰؛ مکاشفه ۲:۱-۲۹؛ مکاشفه ۳:۱-۲۲ ذکر شده‌اند که پس از پولس است. ا. سوتر.

این اصطلاح در عهد جدید به بخشی از زمین که اکنون آسیا نامیده می‌شود، اشاره نمی‌کند و تمام آسیای صغیر را نیز شامل نمی‌شود؛ بلکه صرفاً به بخش غربی آسیای صغیر اطلاق می‌شود که توسط آتالوس سوم فیلومتور، پادشاه پرگاموس یا پادشاه آسیا، در سال ۱۳۳ قبل از میلاد به روم واگذار شد. این استان، با افسس به عنوان پایتخت آن، شامل کاریا، لیدیه و میسیا بود که در قدیم دوریس، ایونیا و آئولیس نامیده می‌شدند. توسط یک پروکنسول اداره می‌شد. در اعمال رسولان ۲:۹-۱۰ «آسیا» شامل کاپادوکیه، پونتوس، فریگیه و پامفیلیا نمی‌شود که همگی در آسیای صغیر قرار دارند. باز هم، در اعمال رسولان ۱۶:۶، فریگیه و غلاطیه از آسیا متمایز هستند: همچنین به ۱ پطرس ۱:۱ مراجعه کنید. در یک نقشه دیده می‌شود که هر هفت کلیسای آسیا، که در مکاشفه ذکر شده‌اند، در منطقه فوق‌الذکر قرار دارند. از آنجایی که پولس در سایر نقاط آسیای صغیر کار می‌کرد و ارتباط مکرر بین مکان‌های مختلف و افسس وجود داشت، ممکن است در برخی از قسمت‌ها به منطقه وسیع‌تری به عنوان «آسیا» اشاره شده باشد، مانند اعمال رسولان ۱۹:۱۰، ۲۶، ۲۷.