اتحاد

هنگامی که اسرائیلیان وارد کنعان شدند، از آنها منع شد که با مردم آن سرزمین پیمانی ببندند، نباید به آنها رحم کنند، و نباید با آنها ازدواج کنند، تثنیه ۷:۲-۳؛ و بعدها، هنگامی که یوشع در شرف مرگ بود، به آنها گفت که با ملت‌هایی که هنوز باقی مانده‌اند، نباید ازدواج کنند، و نباید با آنها درآمیزند. اگر چنین کنند، خدا دیگر هیچ ملتی را بیرون نخواهد راند، و آنها برایشان دام و تله خواهند بود، و شلاق در پهلوهایشان و خار در چشمانشان. یوشع ۲۳:۱۲-۱۳. یوشع و شاهزادگان اسرائیل، متأسفانه، توسط جبعونیان فریب خوردند، و بدون مشورت با خدا، با آنها پیمانی بستند. یوشع ۹:۳-۲۱. شکست اسرائیلیان در این مورد خاص (مقایسه عزرا ۹، ۱۰؛ نحمیا ۱۳) نمونه‌ای از کلیسا است که با جهان متحد می‌شود که به طرز غم‌انگیزی شهادتی را که باید توسط یک قوم آسمانی داده می‌شد، کم‌رنگ و نابود کرده است.

در عصر پدرسالاری، اتحادها بین قوم برگزیده و ملت‌های خارجی مکرر بود. بسیاری از توافقات بین افراد که در پیدایش ثبت شده است، به طور ضمنی یا واقعاً، معاهداتی بین قبایل یا طوایف نمایندگی شده بودند (پیدایش ۲۱:۲۲ به بعد؛ پیدایش ۳۱:۴۴ به بعد). «در دوره داوران، کنفدراسیون‌ها بین واحدهای کم و بیش منزوی که ملت را تشکیل می‌دادند، اغلب تحت فشار یک خطر مشترک ایجاد می‌شدند (داوران ۴:۱۰؛ داوران ۶:۳۵). هنگامی که اسرائیل تحت سلطنت متحد شد، اتحادها با خارجی‌ها ماهیت رسمی‌تری داشتند، به عنوان مثال، پیمان سلیمان با حیرام (۱ پادشاهان ۵:۱-۱۸؛ ۱ پادشاهان ۹:۱-۲۸). ازدواج او با دختر فرعون احتمالاً اهمیت سیاسی داشت (۱ پادشاهان ۳:۱؛ ۱ پادشاهان ۹:۱۶). سیاست اتحاد بین اسرائیل و فنیقیه توسط عُمری و اَخاب ادامه یافت (۱ پادشاهان ۱۶:۳۱)؛ عاموس ۱:۹ از آن به عنوان «پیمان برادران» یاد می‌کند؛ بدون شک، بر منافع تجاری متقابل استوار بود (مقایسه اعمال ۱۲:۲۰). آسا و بَعشا برای اتحاد با بِن‌هَدَد رقابت کردند (۱ پادشاهان ۱۵:۱۹)، و یهودا و اسرائیل خود در دوران سلطنت یَهوشافاط و اَخاب متحد شدند. چنین دوستی در ۲ تواریخ ۲۵:۱-۲۸ محکوم شده است، فِقَح و رِصین علیه یهودا متحد شدند (۲ پادشاهان ۱۶:۵، اشعیا ۷:۱-۲۵). با ظهور آشور، روابط با ملت‌های خارجی مهم و پیچیده می‌شود. وسوسه این است که خطر از شرق را با اتحاد با دمشق یا مصر دفع کنیم. سَنحاریب فرض می‌کند که این سیاست حِزقیا خواهد بود (۲ پادشاهان ۱۸:۲۱؛ ۲ پادشاهان ۱۸:۲۴). انبیا از ابتدا با آن مخالفت کردند (تثنیه ۱۷:۱۶، هوشع ۸:۹، اشعیا ۲۰، ۳۰، ارمیا ۲:۱۸؛ ارمیا ۲:۳۶). این «اجاره عشاق» به جای یهوه است که منجر به گناه و بت‌پرستی می‌شود (۲ پادشاهان ۱۶:۱-۲۰)، و از نظر سیاسی ناسالم است، و «بر یک نی شکسته» استوار است. طرفین آنقدر نابرابر هستند که متحد به راحتی خراج‌گزار می‌شود (۲ پادشاهان ۱۶:۷). پس از بازگشت، عزرا و نحمیا با هرگونه اتحاد با «مردم سرزمین» مخالفت کردند. در زمان‌های بعدی، فقط برای مدت کوتاهی، ملت استقلال کافی برای ایجاد اتحاد به دست آورد؛ در این مورد با روم بود (۱ مکابیان ۸:۱۷؛ ۱ مکابیان ۱۵:۱۶). سی. دبلیو. اِمِت.