اَحی‌توفل

برادر حماقت

یک جیلونی، پدربزرگ بَت‌شَبَع، و مشاور بسیار خردمند داوود، که درباره او گفته شده است که تمام مشورت‌هایش «مانند این بود که کسی از کلام خدا پرسیده باشد.» او به شورش اَبشالوم پیوست و به او توصیه کرد که علناً با کنیزان داوود همبستر شود و به او اجازه دهد که فوراً به داوود حمله کند. از آنجا که این مشورت آخر دنبال نشد و به مشورت حوشای، که برای داوود عمل می‌کرد، ترجیح داده شد، اَحی‌توفل به خانه خود بازگشت، امور خانه‌اش را مرتب کرد و خود را حلق‌آویز کرد. ۲ سموئیل ۱۵:۱۲-۳۴؛ ۲ سموئیل ۱۶:۱۵-۲۳؛ ۲ سموئیل ۱۷:۱-۲۳؛ ۲ سموئیل ۲۳:۳۴. او عموماً به عنوان پیش‌نمایشی از یهودا در عهد جدید در نظر گرفته شده است: رجوع کنید به مزامیر ۴۱:۹؛ مزامیر ۵۵:۱۲.

مشاور داوود (۲ سموئیل ۱۵:۱۲، ۱ تواریخ ۲۷:۳۳)، که مشورتش بی‌عیب و نقص تلقی می‌شد (۲ سموئیل ۱۶:۲۳). او که پدربزرگ بَت‌شَبَع بود، به دلیل رفتار مجرمانه داوود از او بیگانه شده بود (۲ سموئیل ۱۱:۳، ۲ سموئیل ۲۳:۳۴) و به راحتی به اَبشالوم پیوست (۲ سموئیل ۱۵:۱۲). اَحی‌توفل به شاهزاده توصیه کرد که حرمسرای سلطنتی را تصرف کند، و بدین ترتیب خلع پدرش را اعلام کرد، و درخواست کرد که گروهی از مردان را با او بفرستند تا فوراً پادشاه فراری را تعقیب کرده و نابود کنند (۲ سموئیل ۱۷:۱-۳). حوشای این حرکت را خنثی کرد (۲ سموئیل ۱۷:۱۱). اَحی‌توفل که از فروپاشی نفوذ خود منزجر شده بود و پیش‌بینی می‌کرد که این عدم اقدام به معنای شکست شورش است، کناره‌گیری کرد، امور خود را مرتب کرد و خود را حلق‌آویز کرد (۲ سموئیل ۱۷:۲۳).