احاز

مالک

پسر و جانشین یوتام، پادشاه یهودا، حدود ۷۳۴ ق.م. به سلطنت رسید. تنها رویداد قابل توجه سلطنت او، تا آنجا که می‌دانیم، حمله همسایگان شمالی او، فقح پادشاه اسرائیل و رصین پادشاه دمشق بود. این دو پادشاه علیه آشوریان متحد شده بودند و سعی داشتند احاز را مجبور به پیوستن به ائتلاف کنند. امتناع او آنها را چنان خشمگین کرد که قصد داشتند او را برکنار کرده و فردی از خودشان را بر تخت بنشانند. احاز جرأت نکرد به میدان جنگ برود، اما خود را در اورشلیم محبوس کرد و استحکامات آن را تقویت کرد. شاید در همین زمان نیاز بود که او پسرش را به عنوان قربانی سوختنی برای یهوه قربانی کرد. اشعیا سعی کرد پادشاه ترسو را تشویق کند و اشاره کرد که دشمنان او هیچ چشم‌اندازی برای موفقیت یا حتی بقای طولانی ندارند. اما احاز به اقدامات سیاسی بیشتر از کلام نبوی ایمان داشت. او پیامی به تیگلت‌پیلسر، پادشاه آشور، فرستاد و خود را بدون قید و شرط تسلیم او کرد. این سفارت شواهد قابل توجهی از خراجگزاری را در قالب تمام طلا و نقره از خزانه کاخ و از معبد به همراه داشت (۲ پادشاهان ۱۶:۱-۲۰، اشعیا ۷). تیگلت‌پیلسر قبلاً در حال حرکت بود و بلافاصله دمشق را محاصره کرد و بدین ترتیب اورشلیم را از دشمنانش آزاد کرد. دو سال بعد پادشاه آشور وارد دمشق شد و احاز در آنجا به دیدار او رفت. نتیجه این دیدار ساخت یک مذبح جدید برای معبد در اورشلیم و ظاهراً معرفی خدایان آشوری بود (۲ پادشاهان ۱۶:۱۰ به بعد).

۱. پادشاه یهودا (۷۴۲-۷۲۷ ق.م.)، پسر و جانشین یوتام (ظاهراً، همان آخاز در متی ۱:۹). او برای بعلیم بت‌های ریخته شده ساخت، فرزندان خود را از آتش گذراند و خود را به بت‌پرستی آشکار سپرد. ۲ پادشاهان ۱۶:۲-۲۰؛ ۲ تواریخ ۲۸:۲-۲۷. او که توسط فقح پادشاه اسرائیل، رصین پادشاه دمشق و دیگران مورد آزار و اذیت و تضعیف قرار گرفته بود، از تیگلت‌پیلسر پادشاه آشور کمک خواست، که به او گنجینه‌های اورشلیم را داد؛ او پس از پراکنده کردن کسانی که علیه احاز جنگیدند، خود او را «مورد آزار قرار داد» و او را خراجگزار کرد. این امر ویرانگر بزرگ اسرائیل، آشوری، را به سرزمین آورد. احاز مذبح قربانی سوختنی را با مذبحی که شبیه مذبحی بود که در دمشق در بازدید از تیگلت‌پیلسر دیده بود، جایگزین کرد. اشعیا در زمان احاز نبی بود، اما پادشاه به دستورات او توجه نکرد. خانه داوود برای داوری آماده می‌شد: ۱۲۰,۰۰۰ نفر در یک روز کشته شدند و ۲۰۰,۰۰۰ زن و کودک به سامره برده شدند، اما توسط عودد نبی آزاد شدند. رحمت خدا بر یهودا باقی ماند، و به احاز این نشانه داده شد که «باکره‌ای حامله شده، پسری خواهد زایید، و نام او را عمانوئیل خواهد خواند.» اشعیا ۷:۱۴. اگرچه همه چیز در یهودا و همچنین در اسرائیل در حال شکست بود، خدا یک نفر را در نظر داشت که از طریق او برکت نهایی تأمین می‌شد. هم در پادشاهان و هم در تواریخ آمده است که احاز ۲۰ ساله بود که سلطنت را آغاز کرد و ۱۶ سال سلطنت کرد؛ حزقیا پسرش ۲۵ ساله بود که جانشین احاز شد. ظاهراً در سنین داده شده اشتباهی وجود دارد: یا احاز مسن‌تر بود، یا حزقیا آنقدر پیر نبود، زیرا او زمانی به دنیا آمده بود که پدرش ۱۱ ساله بود. در یک نسخه خطی عبری، ترجمه هفتادگانی و غیره، ۲۵ سال به عنوان سن احاز در تواریخ ذکر شده است. ۲. پسر میکا. ۱ تواریخ ۸:۳۵.