ادونیا

خداوند من یهوه است

۱. چهارمین پسر داوود از حَگیت، متولد در حبرون. ۲ سموئیل ۳:۴. او ظاهراً در پایان زندگی داوود بزرگترین پسر داوود بود و ممکن است تصور کرده باشد که جانشین تاج و تخت خواهد شد؛ اما بدون مشورت با پدرش گفت: «من پادشاه خواهم شد»، و هم یوآب و هم ابیاتار به او کمک کردند. داوود بلافاصله سلیمان را به عنوان پادشاه اعلام کرد. ادونیا از ترس به شاخ‌های قربانگاه پناه برد، اما سلیمان قول داد اگر او مردی شایسته نشان دهد، آسیبی نخواهد دید. او بعداً درخواست کرد که ابیشگ را که داوود با او همبستر شده بود، به عنوان همسر داشته باشد. طبق هرودوت (۳. ۶۸) این در کشورهای شرقی به عنوان ادعایی بر تاج و تخت تلقی می‌شد، که با گفته سلیمان مطابقت دارد: «پادشاهی را نیز برای او بخواهید»، و همچنین توصیه اخیتوفل به ابشالوم را توضیح می‌دهد که علناً با همسران پدرش همبستر شود. ادونیا بلافاصله کشته شد. ۱ پادشاهان ۲:۱۹-۲۵. ۲. لاوی در زمان یهوشافات. ۲ تواریخ ۱۷:۸. ۳. کسی که عهد را در نحمیا ۱۰:۱۶ مهر و موم کرد.

(«یهوه خداوند است»). ۱. چهارمین پسر از شش پسر داوود که در حبرون متولد شدند؛ مادرش حَگیت بود، نامی که احتمالاً ریشه فلسطینی دارد (۲ سموئیل ۳:۴). داستان ادونیا (نمونه‌ای از بسیاری از دسیسه‌های دربار شرقی) در ۱ پادشاهان ۱:۱-۵۳؛ ۱ پادشاهان ۲:۱-۳۶ ثبت شده است؛ همانطور که در اینجا روایت شده است، بیش از یک تفسیر را امکان‌پذیر می‌سازد، زیرا به سختی می‌توان شک کرد که این متن تحت یک فرآیند «ویرایشی» قرار گرفته است، و در مواجهه با مشکلات تفسیری ناشی از این، ما مجبوریم سیر وقایع را تا حدی بازسازی کنیم. پس از مرگ ابشالوم، ادونیا وارث قانونی تاج و تخت شد؛ هیچ شکی در مورد حق او وجود نداشت، هم خودش و هم مردم به طور کلی آن را مسلم می‌دانستند (۱ پادشاهان ۲:۱۵). اما به نظر می‌رسد بت‌شبع مشتاق بود تا جانشینی را برای پسرش، سلیمان، تضمین کند؛ با این هدف، او، با کمک نبی ناتان، حزبی را در دربار تشکیل داد که با ادعاهای ادونیا مخالف بود. طولی نمی‌کشید که دوستان ادونیا از دسیسه‌ای که در جریان بود باخبر شدند؛ و ادونیا، با آگاهی از خطری که در از دست دادن جانشینی قانونی خود داشت، برای مقابله با دسیسه‌های دشمنانش برنامه‌ریزی کرد. خادمان قدیمی و مورد اعتماد پادشاهی، یوآب و ابیاتار، همانطور که انتظار می‌رفت، به دور او جمع شدند؛ او دوستان خود را در سنگ زوحلت جمع کرد، و با عمل آشکار قربانی کردن، پادشاهی خود را اعلام کرد؛ این آخرین اقدام، با این حال، عملی از بی‌خردی بود، زیرا به دشمنانش دستاویزی داد، زیرا پادشاه داوود هنوز زنده بود. اینها، به طور طبیعی هوشیار، این گردهمایی را به داوود، که اکنون بسیار پیر بود، به عنوان تلاشی برای غصب تاج و تخت در حالی که او هنوز زنده است، گزارش دادند؛ بت‌شبع به داوود قول او را یادآوری می‌کند که سلیمان، پسرش، باید جانشین او بر تخت شود (۱ پادشاهان ۱:۱۷) [^۱]؛ داوود، شاید با یادآوری شورش ابشالوم (که ادونیا به نظر می‌رسد هم در خلق و خو و هم در ظاهر شبیه او بود)، به راحتی متقاعد می‌شود که جانشینی را به سلیمان منتقل کند (۱ پادشاهان ۱:۳۳ به بعد). حتی با این حال، بسیار مشکوک است که بت‌شبع در طرح خود موفق می‌شد اگر نمی‌توانست بنایا را به سمت خود جلب کند؛ به عنوان فرمانده محافظان پادشاه (کرتی‌ها و پلتی‌ها)، بنایا مردی بود که نتیجه واقعاً به او بستگی داشت، زیرا او تنها نیروهای مسلح را که بلافاصله در دسترس بودند، فرماندهی می‌کرد. در یک وضعیت اضطراری مانند این، همه چیز به این بستگی داشت که چه کسی می‌تواند اولین ضربه قاطع را وارد کند. اگر یوآب، فرمانده کل قدیمی، زمان داشت تا نیروهای خود را جمع کند، بدون شک نتیجه متفاوت می‌بود؛ اما بت‌شبع و دوستانش برنامه‌های خود را بسیار خوب چیده بودند، و آنها پیروز شدند. ادونیا «بخشیده می‌شود» (۱ پادشاهان ۱:۵۲-۵۳)؛ به دلیل نگرش مردم (۱ پادشاهان ۲:۱۵)، کشتن او تا زمانی که سلیمان بر تخت مستقر شود، خطرناک می‌بود؛ اما از آنجا که او وارث قانونی بود، امنیت تخت سلیمان هرگز نمی‌توانست تا زمانی که ادونیا زنده بود تضمین شود. بت‌شبع زنی نبود که از این واقعیت غافل باشد، بنابراین او دسیسه‌های خود را از سر می‌گیرد؛ او به سلیمان می‌گوید که ادونیا مایل به ازدواج با ابیشگ شونمی، دختری که در پیری داوود به او آورده شده بود (۱ پادشاهان ۱:۳-۴)، و طبق عقاید شرقی، یکی از همسران سلطنتی محسوب می‌شد، است. چنین تمایلی به طور طبیعی توسط سلیمان به عنوان قصدی برای به دست آوردن پادشاهی تفسیر شد (۱ پادشاهان ۲:۲۲)، و حفظ خود او را مجبور کرد تا حکم مرگ ادونیا را صادر کند، حکمی که توسط بنایا اجرا شد (۱ پادشاهان ۲:۲۵). موارد فوق کاملاً با روایت کتاب مقدس مطابقت ندارد، که در شکل فعلی خود تعدادی مشکلات جدی را ایجاد می‌کند. ما تنها به دو مورد از اینها اشاره خواهیم کرد. درخواستی که ادونیا از بت‌شبع می‌خواهد که منتقل کند (۱ پادشاهان ۲:۱۷) بزرگترین توهینی بود که می‌توانست به پادشاه ارائه شود؛ ادونیا دقیقاً می‌دانست که نتیجه چه خواهد بود، یعنی مرگ خودش، مگر اینکه توسط ارتشی حمایت شود؛ اما هیچ اشاره‌ای به اینکه او قصد شورش مسلحانه را داشت، وجود ندارد. ثانیاً، بت‌شبع آخرین کسی بود که او از او می‌خواست این درخواست را مطرح کند؛ به عنوان مادر پادشاه، و محرک اصلی در توطئه موفقی که او را از جانشینی‌اش محروم کرده بود، او بهتر می‌دانست که خود را به این صورت بی‌دلیل در اختیار او قرار ندهد. ادونیا یکی از آن مردانی است که سرنوشت بی‌رحمانه و مرگ غم‌انگیزشان، هر دو ناعادلانه، باید همدردی و ترحم عمیقی را برانگیزد. ۲. شاید = ادونیکام، یکی از کسانی که عهد را مهر و موم کردند (نحمیا ۹:۳۸؛ نحمیا ۱۰:۱۶). ۳. یکی از کسانی که در سال سوم یهوشافات برای آموزش شریعت در شهرهای یهودا فرستاده شد (۲ تواریخ ۱۷:۷-۹). و. او. ای. اوسترلی.

[^۱]: این ممکن است درست باشد یا نباشد؛ هیچ اشاره‌ای به آن در جای دیگری وجود ندارد، و قطعاً با آنچه در ۱ پادشاهان ۱:۶، ۱ پادشاهان ۲:۱۵ می‌خوانیم مطابقت ندارد.