اکد

فقط یک کوزه

پادشاهی نمرود شامل بابل، ارک، اکد و کلنه در سرزمین شنعار بود. پیدایش ۱۰:۱۰. ویرانه‌های اکد اکنون با قطعیت قابل شناسایی نیستند. با این حال، در کتیبه‌های آشوری شهری به نام اکد ذکر شده است که بدون شک همان بود و تپه‌ای قابل توجه در حدود ۵۰ مایلی شمال-شمال غربی بابل در حدود ۳۳ ۲۵' شمالی، ۴۴ ۱۵' شرقی وجود دارد که اکر-کوف نامیده می‌شود و اعراب آن را اکر-نیمرود یا تل-نیمرود می‌شناسند. این تپه حدود ۴۰۰ فوت محیط و ۱۲۵ فوت ارتفاع دارد و از آجرهای خشک شده در آفتاب، نی، قیر و غیره تشکیل شده است. برخی معتقدند که این همان اکد باستانی بوده است؛ اما برخی دیگر فکر می‌کنند که باید جنوبی‌تر بوده باشد. «اکدی‌ها مخترعان هیروگلیف‌های تصویری بودند که بعدها به سیستم نوشتاری میخی یا گوه شکل تبدیل شد. آنها شهرهای بزرگ کلده را تأسیس کرده بودند و به درجه بالایی از فرهنگ و تمدن دست یافته بودند.» - دکتر سایس. کتیبه‌ای یافت شده است که گذار اکدی از هیروگلیف به حروف گوه شکل را نشان می‌دهد؛ و کتیبه‌های دیگری با حروف اخیر که با گویش بابلی یا آشوری در هم آمیخته شده‌اند. اکدی گویش اصلی بود که توسط ساکنان اولیه بابل صحبت می‌شد و برخی از افسانه‌های باستانی آنها به این زبان نوشته شده است. این زبان در نهایت به زبان علمی پادشاهی تبدیل شد، همانطور که لاتین در غرب شد.