ابنیر

پسر عموی شائول (۱ سموئیل ۹:۱؛ ۱ سموئیل ۱۴:۵۱) و فرمانده کل قوا (۱ سموئیل ۱۷:۵۵؛ ۱ سموئیل ۲۶:۵). او ایشبوشت را بر تخت پدرش نشاند و مدت‌ها با شجاعت علیه یوآب، سردار داوود، جنگید (۲ سموئیل ۲:۱-۳۲). پس از یک شکست سخت، او آساهیل را در دفاع از خود کشت (۲ سموئیل ۲:۲۳). او با پادشاه دست‌نشانده با تکبر رفتار کرد، به ویژه با تصاحب یکی از کنیزان شائول (۲ سموئیل ۳:۷). او که از سرزنش‌های ایشبوشت به شدت رنجیده بود، با داوود وارد مذاکره شد (۲ سموئیل ۳:۸-۱۲)، و سپس، به نمایندگی از داوود، با بزرگان اسرائیل (۲ سموئیل ۳:۱۷). یوآب که از از دست دادن موقعیت خود می‌ترسید و تشنه انتقام بود، او را در حبرون به قتل رساند (۲ سموئیل ۳:۲۶ به بعد). داوود برای او تشییع جنازه عمومی برگزار کرد، خود را از عمل یوآب مبرا دانست (۲ سموئیل ۳:۳۱-۳۷)، و سپس به سلیمان دستور داد تا انتقام آن را بگیرد (۱ پادشاهان ۲:۵). ابنیر فاقد هرگونه ایده والای اخلاقی یا مذهبی بود (۲ سموئیل ۳:۸؛ ۲ سموئیل ۳:۱۶)، اما تنها فرد توانمند در کنار خانواده شائول بود. جی. تیلور.

پسر نیر، عموی شائول؛ ابنیر در نتیجه پسر عموی شائول بود. ۱ سموئیل ۱۴:۵۱. او «سردار سپاه» شائول بود هنگامی که داوود جالوت را کشت، و او داوود را به شائول معرفی کرد. ۱ سموئیل ۱۷:۵۵، ۵۷. او با شائول بود هنگامی که داوود نیزه و کوزه آب را در حالی که آنها خواب بودند برداشت: که داوود او را سرزنش کرد و گفت که او سزاوار مرگ است زیرا او از ارباب خود با وفاداری بیشتری محافظت نکرده بود. ۱ سموئیل ۲۶:۵-۱۶. پس از مرگ شائول (ظاهراً حدود ۵ سال بعد) ابنیر ایشبوشت را پادشاه اسرائیل کرد؛ اما این شامل یهودا نمی‌شد که داوود پادشاه آن بود. ۲ سموئیل ۲:۸-۱۰. در یکی از درگیری‌ها بین دو خاندان، ابنیر شکست خورد، و آساهیل، برادر یوآب، «سبک‌پا مانند آهوی وحشی»، ابنیر را تعقیب کرد. ابنیر دو بار به او هشدار داد، و سپس او را کشت. ۲ سموئیل ۲:۱۷-۲۳. این عمل دفاع از خود بعدها بهانه‌ای برای مرگ ابنیر شد. شائول کنیزی به نام رصفه داشت، و این زن را ابنیر گرفت؛ که به خاطر آن توسط ایشبوشت سرزنش شد (که احتمالاً فکر می‌کرد این مقدمه‌ای برای تصرف پادشاهی توسط اوست). این امر ابنیر را چنان خشمگین کرد که از ارباب خود شورش کرد و به داوود پیشنهاداتی داد. داوود خواستار شد که ابنیر میکال، دختر شائول، همسر سابق داوود را با خود بیاورد. او این کار را انجام داد، و او و مردان همراهش به خوبی توسط داوود پذیرفته شدند، که برای آنها ضیافتی ترتیب داد. اما یوآب، که غایب بود، هنگامی که از آن شنید خشمگین شد، احتمالاً حسادت می‌کرد که مبادا فرماندهی ارتش بین او و ابنیر تقسیم شود. او پیام‌رسانانی برای بازگشت ابنیر فرستاد، و سپس، به بهانه گفتگوی خصوصی با او، او را زد، ظاهراً برای انتقام مرگ برادرش آساهیل. داوود از این قتل بسیار غمگین شد، و تابوت را دنبال کرد و تا غروب آفتاب روزه گرفت. او در آن مناسبت این مرثیه را خواند: «آیا ابنیر مانند یک احمق مرد؟ دستانت بسته نبود، و پاهایت در غل و زنجیر نبود: همانطور که مردی در برابر مردان شریر می‌افتد، تو نیز افتادی.» داوود همچنین گفت که در مرگ ابنیر یک شاهزاده و مردی بزرگ افتاده است، و یهوه انتقام مرگ او را خواهد گرفت. این آخرین مورد، طبق دستور داوود در بستر مرگ، به دستور پادشاه سلیمان انجام شد، و یوآب توسط بنایا کشته شد. با این حال، بدون شک حکومت مقدس خدا در مرگ ابنیر محقق شد. کینه شخصی او را به سمت داوود برگرداند، و با این حال او به خوبی می‌دانست، در حالی که از خاندان شائول حمایت می‌کرد، که داوود پادشاه مسح شده خدا بود.